SI BEN THROUGH THE RAIN

Bago ako ma-admit sa hospital ng San Juan De Dios dito sa Pasay City. Ang utos sa akin ng employer o kumpanyang pinagtatrabahuhan ko ay checkin ko muna ng maigi kung magkano lahat ng gagastusin ko sa lahat ng operasyon. Sabi kasi nila na pwedeng magpa-estimate sa doctor kung magkano lahat ng gagastusin sa kaso na to. Baka daw magulat nalang ako pagtapos ng neto kung bakit ang laki ng bill ko or hindi macovered lahat ng health card ko kapag hindi ko itinanong lahat ng information. Kaya ang isinagawa kong hakbang para ma-sure kong wala akong magiging problema sa health card ko ay nagtanong ako ng husto sa HMO ng hospital kung covered ba lahat, ang sagot sa akin nila ay tumataginting na “covered daw lahat”. Makikita sa card ko na mayroon dung nakalagay na pre-existing condition na kapag daw may sakit ka na noon at ngayon mo ipinagamot. Magfa fall ang case ko sa pre existing. Which is walang nagsabi sa akin na ang sakit ko ngayon ay ganun. Pero sabi ng aking doctor ay pwedeng hindi ito pre existing kasi ngayon lang sumakit. Kaya naman, go na, sinunod kong inasikaso ang philheath ko. At nang na-clear na ang health card ko. Dumirecho naman ako sa admitting section. Pinag usapan ang room. Nagkapresyuhan kame. Nagkatawaran. Ang card ko kasi ay para lamang sa SEMI-PRIVATE.  Pero ang nakuha ko lang ay PRIVATE kaya  pumayag na rin ako at pumayag na rin ang cocolife. Sinabi nila na sasagutin nila ang room within 24hours lamang kasi nga hindi ito nasa contract. Ang masosobrang araw na nandun ako sa hospital ay masho-shoulder ko na. Pumayag na ako sa ganun kasi isang araw lang naman ang masosobra kong araw na nagkakahalagang 1,300 per day. Ok go.

Kaya eto na, hinintay namen ang available na room kaya tawag kame ng tawag sa hospital. Nang meron ng available dumirecho na kame sa room. Maganda ang room pero hindi naman dito gaganapin ang operasyon kundi sa operating room. Kaya medyo exciting pa rin. Mga ilang oras pa ay may isang gwapong bumisita na doctor. Kala ko type niya ko kasi may pahawak hawak pa siya sa aking kamay nung ineinterview niya ako. Sinabi niya sa akin kung ano ang mga dapat kong i-expect during surgery and after surgery. Sa pag sasalaysay niya sa akin. Nakakatawa talaga akong tignan na nangangatog kagad ako sa takot habang sinasabi niyang hihiwain ang tagiliran ko para kunin ang  vein. Sana maunawaan niyo na first time ko po talagang mabulatlatan ng katawan. Sabi ng doctor na baka di ako makatulog sa ikinuwento niya. Tarantado din siya eh noh. Wala rin kasi siyang preno sa pagku-kwento kung may masasaktan siyang tao. Ang sakit niya kaya magkwento. Hahaha Sabi rin niya na kailangan ay matulog ako ng mahimbing ngayon kasi bawal ang puyat na high blood na di nakatulog sa surgery operation. Kapag ganun. Hindi matutuloy ang operation. Sa gabing ito. Kasama ko ang pinakamamahal kong girlfriend. Ang suportang tunay niya ay sobra kong naramdaman. Nakagaan ng loob ko ang panonood ng TV, pag iinternet at pagpapasalamat sa Diyos dahil sa wakas nakatungtong na rin ako sa higaan ng pasyente.    

At ng umaga na ng miyerkules. Pebrero 10 ay dumating ang nanay ko mga bandang 7am. Nagpalitan na sila ng girlfriend ko kasi papasok na si Gel sa  work. Ang matamis na halik ng girlfriend ko ang nagsilbing lakas ko para ipaglaban tong operasyon na to.

Dumating ang nurse at tinurukan na ako dito sa room ng anti allergy at medyo makakatulog daw ako sa ibibigay niya. Naisip ko di kaya malandi to. Ayun.
At ang mga sumunod na pangyayari. Sinundo na ako ng dalawang security este dalawang lalaking nurse. Dadalhin na nila ako sa operating room. Wala na akong nagawa. Pinuwersa na nila ako. Joke. Hindi. Kusang loob akong sumama sa kanila para matapos na tong makabagdamdaming operation na to.

Pagdating ko sa operating room. Sumalubong sa akin ang asawa ng mismong doctor ko na si Arlene Zerrudo. May balak siya sa akin. Balak niya akong lagyan ng pampatulog ng hindi ko maramdaman ang sakit ng surgery. Nilagyan niya ako ng balot sa ulo na kulay green. May isang nurse na naglagay ng tela sa aking dalawang paa. Di ko alam kung ano ang ipinapahiwatig nun. At ang aking dalawang kamay ay parang papakuin sa krus. Oo tama! Ang itchura ng position ko ay parang isasalba ko ang kasalanan sa buong sanlibutan.

Maya maya pa in-explain sa  akin ni Doktora arlene na maglalagay lang siya ng anesthesia sa aking likuran. In between of my bones. Sa gitna sabi nga eh. So umOO na ako. Sanay naman akong masaktan eh.

At mga ilang minuto pa, nakatulog na ako. Ang lalim ng tulog ko. Sa pagkakatulog ko may kaunti akong nararamdaman na parang may pumipisil ng magkabilang itlog ko.

Hindi ko talaga maramdaman ang sakit. Nang tapos na ang operasyon. Akala ko ginigising na ako ng nanay ko kasi lasing ako kagabi. Hindi pala. Ginigising ako ng doctor. Ang naaalala ko. Hinipo niya ang noo ko at tapos na raw ang procedure. Ni hindi ko nakita ang gwapong doktor na kumausap sa akin kagabi. Ni hindi ko nakita ang mismong doktor ko na si Doc Ariel Zerrudo sa operating room.

Ang gusto ko lang sabihin pagtapos ng lahat. Nang nasa room na ako. Gusto kong magpasalamat sa lahat lahat shet.  I would like to give a big great thank you to all the doctors and nurse na nag sagawa ng operasyon na to para maging successful ang lahat. I had a positive experience in hospital. I had an excellent surgeon. Sabi nga ng doktor na nagkwento kagabi. Beterano daw si Dr. Zerrudo. Kaya isa rin yun sa nagpagaan ng loob ko para pagkatiwalaan ang doktor at ipubaya tong kasong to sa kanya. The surgical staff was the best. Napapatawa nila ako kahit ang sakit sakit ng nangyari. Ma sabog sabog daw ako tignan eh. And they explained to me lahat ng nangyari and made my stay very comfortable and worry free. Nakareceived talaga ako ng excellent care with great kindness and consideration. Salamat po talaga sa lahat.

And during my rest after the surgery. Bumisita ang miyembro ng cocolife. Sinasabi nilang pre-existing ang kalagayan ko. Na-shock ako. Kumunot talaga ang noo ko sa kanila. Nakakabadtrip na balita. Gusto kong ipalunok sa kanya ang swero ko. Ayokong magreact ng hindi maganda pero nakaka inis dahil nga in-pained ako at saka niya lang pinagsasabi ang hindi mabuting balita para sa akin. Tinahimik ko nalang ang sarili ko at ipinagpaubaya sa Panginoon ang walang hiyang bumisita na yon.

Kaya mas lalong sumakit ang puson ko. Sa pagvisit ng mga nurse sa pain na to. Ang advice nila sa akin ay kung hindi daw ako maka-ihi within 5hours ay lalagyan nila ng hose ang titi ko. Tang ina ayoko nun. Buti ginamit ko ang powers ko. Kumuha ako ng bottle na para sa ihian talaga. Imagininin niyo yun. Manhid ang hita ko. Manhid ang ari ko pero napilit ko parin umihi kahit ang hirap. Nagvisualize ako na may lumalabas na ihi sa ari ko. Ayun, naging matagumpay naman. Everytime kasi na maiihi ako. Nare-relieve ang pain. Kaya uminom ako ng uminom ng tubig. At siguro feeling ko yun ang effect ng anesthesia. Inilalabas ko lang ang epekto. Pero tangina this. Ang chaket. Hindi nagtagumpay ang mga nurse sa nais nilang lagyan ng tube ang titi ko. Mga manyakis sila. Ang sama nila sa akin. May tahi na nga ako. Dadagdagan pa nila.

Pero ang gaan na ng kalooban ko. 

Nakita niyo naman na napaka ganda ng naging experience ko sa hospital. Pero ayoko ng maulit pang ma-confine  na naman ako. Ayoko na. Ayoko na. Ayoko na.

Ang naging aral sa akin na wag na wag magpapatalo sa mga insurance company. Hindi sila patas magbiro. Natutunan ko din na kung saan ang sakit at hirap, nandun ang milagro. Kaya nagamot ang sugat ko.

Sobrang dami kong dapat ipagpapasalamat. Pero uunahin ko munang palakasin ang katawan ko. Laging ang pwersa ko ay ang pagbangon laban sa pagkadarapa ko. By the grace of God.

MAHALAGA ANG BILANG SA LALAKI

Kung palagi kang nagagawi sa pagbabasa ng blog ko. Marahil alam mong nagkaroon ako ng sugat sa pwet. Ang pagdurugo na akala ko mapapa-quit na ako sa pamumuhay dito sa mundo. Hindi pa pala. Hindi pa pala matatapos ang kwento ng buhay ko sa maliit na bagay na yun. Maliit man na nakakairita na hindi ko naman malaman kung bakit nangyayari sa akin lahat ng iyon. Pero nalagpasan ko naman lahat. Ngunit may isa na naman problema o opportunidad kung tatawagin ang lumitaw sa parte ng katawan ko para subukan ang pagkalalaki ko. Doon pa naman sa parte ng katawan ko na mas mahalaga pa sa kinikita ko sa trabaho.

Ito ang sakit na ko na “Varicocele”. Isang problemang magpapaliit o sisira ng kaliwang itlog ko kapag hindi nabigyan ng mabilisang operation. Ito yung mga vessel or ang iba tinatawag itong “bag of worms”. Ang ibig sabihin neto kapag meron ka nito insuffiecient ang blood flow sa parte ng mga sperm. Ibig sabihin, barado ang ugat ko doon sa parteng iyon. Kailangan i-unplug ng doktor ito sa lalong madaling panahon. Ang blood flow kasi one way lang yan eh. Kapag pababa kasi ang blood flow. Pababa lang talaga siya. Kapag pataas. Pataas lang. Kaya nagkaroon minsan ng pagbabara. Kapag hindi ito natanggal o nahinto. Magkakaron ng defect ang valve. Malaki ang tyansang hindi ako makabuo ng magandang supling. Masakit yun para sa akin. Infertility is one of the complication ng ganitong sakit.

Maikwento ko. Isang araw kasi ng Miyerkules dakong ala una ng tanghali ay may napansin akong parang bukol. Naging madalas ang pagkamot ko ng bayag ng mga araw na iyon. Siguro dahil sa medyo makirot kaya tinignan ko na sa CR ito. Nangamba kagad ako. Natakot. Medyo nagpanic. Kaya dali dali akong kumapit kagad sa google at nagsearch. Ang resulta, mali ang na-research ko. Nagmamagaling kasi ako eh. Dahil di naman ako sure sa haka haka ko. Nagpaalam na kagad ako sa boss ko at dali daling nag undertime para magpacheck up. Nasabi ko tuloy sa boss ko na meron akong sexual transmitted. Sabi ng boss ko “ano? STD? Ang sabi ko Sexual transmitted infection po boss”. Eh mali naman ako ng research. Mali ako ng nasabi sa boss ko. Kaya after ko macheck up inexplain ko nalang sa kanya ng bonggang bongga ang diagnose ng doktor. Baka kumalat pa sa buong opisina ang maling info eh. Varicoccele lang po talaga ang meron ako. At hindi po ito bukol kundi vein. Mapalad nalang ako sa ganitong sitwasyon dahil kung nasa ibang site/project ako sa company namen na kasagsagan ng trabaho siguroy di ko ito masyadong papansinin at babalewalain ko lamang ito. Mananatili akong may kinikimkim na vein sa scrotum ko. Atleast 60million pa naman ang kailangan na sperm count ng lalaki para makabuo. Ayon sa mga nakalap ko. Nagkakaroon ang mga lalaki ng ganitong sakit kapag may malakas ng activity lalo na sa sex. Sorry na. Or kadalasan daw sabi sa tsismis. Ang mga seaman ang tinatamaan nito. Diba ang mga seaman, sa mainit na lugar sila nakadestino. Eh diba nagsi-sitz bath ako para sa pwetan ko. Maaaring doon ko nakuha iyon. Sabi ng doktor,  hindi daw porket may varicocele ay hindi na ko makakapag impregnate. Maaaring normal ang sperm ko.

Pero juicecolored. Papatanggal ko talaga ito. Mahirap na.  

I can’t explain how I feel at this moment. Ngayon, medyo naguguluhan ako kung bakit sunod sunod ang sakit na dumadapo sa akin. Sinabi ko pa naman sa sarili ko na sa pagpasok ng taon na to ay mas lalo kong aalagaan ang sarili ko pero mas lalo akong sinusubukan ng tadhana. Sinusubukan niya talaga ang tibay ng loob ko.

Hindi ko maikakaila ang takot at pangamba na nararamdaman ko ngayon. Pumapasok sa isip ko na sana normal lang ang ganitong bagay. Pinipilit kong mas malaki dapat ako kaysa sa takot ko. Iniisip ko rin na sana makakabuo ako kahit meron ako neto. Pero wala eh. Ipinagpaubaya ko nalang sa isang expert na urologist  doctor ang kalagayan ko. Sinabi niya na kinakailangan ng surgery o operation sa varicocele ko. Isang balitang nagpabilis ng tibok ng puso ko. Ngayon palang kasi ako masusurgeryhan. Ngayon palang ako nasentensyahan ng ganun sa tala ng buhay ko. Ngayon palang mabubuklat ng doktor ang mala gardo versosa kong pag aari. At dun pa sa private part ko. Wala naman akong magagawa. Meron na kasi akong nararamdaman na konting kirot at hindi pantay na itlog. Awts. Slight lang naman. Napapansin ko na talaga ito  kapag hinipo ko ang vein. Kakaiba talaga ang nararamdaman ko. Kaya ayun, no choice kundi ipahinto na talaga. huhu

Alam naman ng lahat ng mambabasa ng blog ko na hindi ako sumusuko sa kahit na anumang pagsubok ng buhay. Tatawanan ko lang yan. Ngingitiian ko lang yan. Maliit na bagay lang ito. Hindi ako papatayin neto.

Malaki ang pasasalamat ko dahil maaga kong nadiskubre ang ganitong sakit. Siguro kapag nagplano na kame ni Angel ng anak at gusto na naming bumuo at saka ko palang nalaman na may ganito pala akong sakit. Baka masabi ko sa sarili ko na

“Huli na ang lahat”.

Sabi naman ng doctor na hindi naman life threatining ang ganitong sitwasyon ko. Dehado nga lang talaga akong magkaanak pag nagkataon. Ayoko naman po nun. Mas gugustuhin ko pang mahirap na maraming anak kesa sa mayaman na walang sariling anak. Kanino ko ipapamahagi ang mga kayamanan ko. Sayang itchura ko. Walang magmamana.

Handang handa na ako sa operasyon na gaganapin sa Tuesday feb9 bukas. Ang hindi lang ako handa sa presyo  na ibibigay ng doctor. Hiling ko lang talaga na sana macover na lahat ng health card ko ang surgery at lahat ng fees. Para ang iba. Sa gamut ko nalang gagastusin. Pagpray niyo po ko. At babalitaan ko ulit kayo. Nagpapasalamat ako dahil I believe na magiging successful ang operation. Ito ang daan sa pagbuo ng baby ben ko.

LUMULUHA DIN ANG KATAWAN KO

Ang kwento ng isang pwet na nasasaktan.

You know what. Sa tuwing nagkakaron ako ng problema sa “pagdumi o sa pagtae”. Lagi kong naaalala ang biruan ng mga kababata ko sa akin noon. Alam niyo ba kung ano yun? halika daliii.

Ganire kasi ang istorya noon. Sisimulan ko muna ng mahinahon ah. Baka mabigla kayo masyado sa ibubunyag ko eh.

Ang kwento.

Nakakahiya man ikwento ito pero dahil nakakatawa naman at wala naman akong ina-alagaang magandang reputasyon sa sarili ko. At masaya naman pagtawanan lahat ng ito. Keri na yan. Iku-kwento ko na. Huwag niyo lang po akong huhusgahan ng husto ah. Ayokong makarinig pa ng masasakit na salita. Please. haha

Oh ito na. Noong bata ako. Mahilig akong magpigil ng pagdumi. Ewan ko kung kanino ko namana yun. Kadalasan nangyayari ang lahat ng ito sa loob ng library sa school namen sa elementary. Hilig kasi ng teacher ko noon na pag-ayusin at pagbilangin ako ng mga books sa silid aklatan dahil paborito niya ako. Di ko alam kung sadyang ma-alindog na ako noong bata pa ako o matalino lang talaga. Alin lang sa dalawa kaya ako ang inaasahan ng guro namen noon. Choz.

Sa loob ng library, feel na feel ko ang pagpigil sa pagputok ng grenade sa pwetan ko. Gusto ko muna yung uutot muna ako bago ako tumae. Maybe. This is wrong.

Saka di rin kasi ako mahilig tumae sa ibang lugar. Namamahay ang pwet ko. Sa bahay lang talaga namen ako nadumi. Ganyan talaga siguro kapag pinalaki sa mayamang pamilya. haha. Ang pagtae ko pa noon ay naka-squat. Alam niyo ba yun? Yung nakataas ang dalawang paa sa bowl ng toilet. But now. Ayon sa aking masusing pag aaral dahil nga dinadanas ko ang pagdurugo ng hemorrhoids, kaya pinag aralan ko na ng husto ang mga ito.

Ayon sa google, napaka-ganda ng squatting position kapag dumudumi. Dahil dito daw kasi, naiiwasan ang mga sakit sa colon at sakto daw ang ganitong position sa pagdumi kasi direcho ang katawan pababa sa butas ng bowl. Kaysa sa nakaupong position. Sabe!

Nung lumipas ang ilang taon.

Tumungtong ako ng grade 4 at nabalitaan sa lugar namen na bigla daw bumulwak ang bomb sa salawal ko. NagWWE kasi ang mga kinaen ko ata noon eh. Kaya doon na nagsimula akong tuksuhin na “tae o shit”. I cannott forget those words that they'd uttered to me. haha Ayun. maliit na bagay lang naman yun na naikwento ko lang naman.

Lagi din akong sinasaway ni Mama kapag naglalaro ako. Ang konti ko uminom ng tubig. Paano niya nalalaman? Sa tuwing uuwi ako ng bahay galing sa bakbakan sa laro, tutung-ga ako sa pitchel ng walang gamit na baso pero ang konti lang daw ng iniinom kong tubig. Kaya sapok ang inaabot ko sa nanay ko.

Kaya eto. Hindi pa rin ako tinantanan ng pagdumi. Kina-career ko na ata siya. Sa tuwing dumudumi ako. Sobrang curious na ko masyado sa bawat shit na lumalabas. Tingin ako ng tingin sa dumi. Observe kung observe talaga. Nakaka-praning.

Pero ngayon. Ang aral na iku-kwento ko senyo ay ang benefits/lessons sa sakit ko na ganito.

Sa wakas.

Magsasalita na rin ako ukol sa nararamdaman ng pwetan ko ngayon. Ilang taon. Ilang buwan. Ilang linggo ko tong tiniis at kinimkim. Bakit nga ba umabot ng taon? Paiba iba kasi ng buwan ako kung tamaan ng hemorrhoids sa loob ng isang buwan. Kala ko tahimik lang siya. Nasa loob pala ang kulo nitong sakit ko. Sobra niya akong sinasaktan. Wala siyang pakisama sa mga ibang parte ng katawan ko. Para siyang isang birhen bigla nalang luluha ng dugo kapag minsay hinipo. Pero marami naman akong positibong pananaw ukol dito. At ito ang ilan sa mga yun. Interesting tong insights ko.  Promise.

Sa sakit ko na ito. May maganda po akong balita senyo.

1. The closet I get to my mom

Nagpapasalamat ako ng bonggang bongga dahil mas lalo pang napapalapit ako kay Mudra kahit nagta-trabaho ako ngayon at malayo pa ang aking pinagtatrabahuhan. Ang nanay ko kasi ang gumagawa ng mga salad na diet ko araw araw. Noon pa man, nang nagka-trabaho na ako, nanay ko na talaga ang gumagamot sa akin. Siya na mismo ang sumasama sa akin sa clinic kapag di ko na talaga kaya ang kalagayan ko. At ramdam na ramdam talaga ni Mama kapag may sakit ako o may problema man ako dinadala. Or may tinatago ako. Ang galing talaga niya, sobra. The best ka mom.

At di pa dyan. Sa sakit ko na to. I look forward to going home everyday. Mas namimiss ko ang nanay ko ng sobra kung paano niya ako inaaruga sa bahay. Ang saya ko na dahil minsan kalahati ng messages ko sa phone. Ang nanay ko ang reason. Feeling ko bata pa rin talaga ako ngayon Ang sarap.

Dati girlfriend ko ang lagi kong kasama sa hospital para gumabay sa akin. ngayon ang nanay ko na.

2. What doesn’t kill me makes me stronger

Ang dameng dahilan para ipagpatuloy ko ang pagiging malakas at matapang. Malakas- kasi ang dame kong pangarap na gustong tuparin at matapang-kasi di lang to ang mararanasan ko in the near future kung gusto ko pang  magpatuloy. So, gusto ko pang magpatuloy kaya eto talaga ang choice ko. Ang maging matatag sa buhay. At nag karon pa ako ng urge na maging strong pa.

Diba nanay ko ang gumagawa ng mga kakainin ko para sa sakit ko na to. So, nalalaman ko din kung paano bilhin at saan maganda bumili sa palengke ng recipe para sa sakit ko dahil sinasabi niya sa akin laaht ng ito. Napaka gandang opportunity neto para mas lalo pa akong tumibay at maging responsableng tao. Mas lalo pa akong lumalakas at tumitinag.

Kaya nga kung titignan ko ang kapaligiran, kapag pala nagbabago tayo para sa sarili natin, dun mo na mararamdaman na parang nagsu-suicide na tayo. So, hinihimok ko ang lahat ng nilalang para sa malaking changes sa buhay niyo.

Minsan parang suko na suko na ako, naiiyak na ako sa banyo kapag nakaka-kita ako ng dugo kasama ng dumi. Pero naisip ko nalang, kung matetegi ako ng dahil lang dito. Ang Julius babao ko naman nun. Walang mabigat na paglaban naganap. Sa langit, kung wala ng pain, kalungkutan, walang challenge. Baka boring dun. Dito nga talaga ang masaya. hehe

Saka kung susuko lang ako, sayang ang mga naipumdar kong happiness dito sa earth. Gusto ko pang sundan yung mga yun to the maximum level eh.

3. Todo Todong disiplina

Nagpapasalamat ako sa sakit na to, kasi mas natututo akong disiplinahin ang sarili ko sa pagpili ng masusustansyang pagkaen lalo na sa mga fast food stores. (Yan kasi ang malalapit na lugar namen) Sobrang ganda ng benefit para sa akin neto.

Dito ko nasusubukan ang  tapang ng loob ko. Dahil ito ang matinding disiplina ko sa sarili.

Kasi kapag dini-disiplina ko ang sarili ko. Mas lalo akong nagiging masipag sa pagkilos. Kasi alam kong kapag naulit ang ganitong scenario, nako, iyak na naman ako.

4. Choosy sa Healthy Food Dapat

Thankful ako sa sakit na to dahil binigyan niya ako ng pagkakataon makilala ang di ko pa friends na mga vegetables at mga fruits. Salamat talaga ng sobra.

NATIKMAN KO NA KAYO. HAHA

Noon, masuka suka ako at niluluwa ko ang mga gulay ngayon tanungin mo ako kung ano na ang ginagawa ko. Wala naman, ginagawa ko lang “donut of krispy crème” ang mga vegetables. Ganun siya ka-enjoy kainin.

5. Test of smile

“Ngumiti ka Ben, ngumiti ka sabi eeeh”

I’m so thankful to my pain. Dati sinasabi ko lang sa blog ko kung paano ngumiti sa problema pero ako naman ang tinuturuan kung paano ngumiti sa gitna ng unos na to. Mahirap at malungkot kapag ako na ang puntirya ng sakit na to pero natutunan ko kung paano ngumiti.

Minsan pala alam natin ang gagawin natin  sa buhay natin pero di natin alam kung paano natin gagawin ang mga sinasabi natin. Kaya smile lang tayo.  

6. Test of Faith

Nagpapasalamat ako sa sakit na to. Kung walang test. Hindi ko malalaman kung nakalagpas ba talaga ako sa pagsubok na to o hindi. Kung hindi dahil dito. Di ko malalaman kung gaano ako katibay sa gitna ng problema.

Natutunan ko maging positibo pa lalo. Mas naging creative sa paggawa ng solusyon lalo na sa pag gawa ng sitz bath. Kung di niyo po naitatanong. Ang “Sitz bath” po ay ang paraan na kung saan uupo tayo sa isang batya at ilulubog natin ang ating pwetan sa maligamgam na tubig para magcirculate ng husto ang mga dugo natin sa katawan. Ito rin ang paraan para mas mabawasan ang pamamaga at kati ng sugat ng hemorroids. So gumawa po ako ng improvised na sitz bath. Sa sakit ko na ito, mas lalo akong natutong harapin ang mga kinakatakutan ko. Dito rin ako natutong magpasalamat pa sa ibang angle ng problema. Sa bawat pagsubok na nakakasalamuha ko. Natutunan ko kung ano ang mga nalagpasan ko na.

Kaya salamat.

7. Tumaba ng konti yung tiyan ko.

Nagpapasalamat ako sa sakit na to. Feeling ko tumaba ako ng konti di tulad ng dati at malaki ang nababago sa katawan ko. Ang ganda ng resulta. Ikaw ba naman magfocus na palambutin ang dumi. Di ka ba mag eexercise para sa abs.

8. Tubig pa more

Kapag pinagsama na ang dalawang Hydrogen at isang Oxygen. Ang magiging produkto ay si H20 or water. This is so important.

Kailangan ng katawan natin ng maraming maraming maraming tubig.

Ang ma-dehydrate ay hindi biro. Promise.

So, ginagawa ko na ang water theraphy. Nagiging habit ko na to.

Kaya ngayon, alagaan niyo rin ang inyong pangangatawan. Nagpagtanto ko ang sobrang kahalagahan ng tubig sa katawan. Di lang para lumambot ang ating mga dumi kundi para sa pang araw araw na kalusugan. Di lang mata ang lumuluha kundi ang buong katawan kapag minsan inaabuso naten ito sa pagta-trabaho. Ang isang maliit na parte sa katawan kapag umaray ay apektado ang buong katawan.

Salamat.