BLESSING IN DISGUISE, IN-LOVE WITH YOU, BABY.

Alam niyo guysst, walang araw talaga na hindi ko iniisip ang aking anak habang nagbe-beauty-rest siya sa abdomen ng Nanay niya ngayon. In fact, maniwala kayo o hinde, kahit sa bus kunyare akong nagpapraktis na may dalang bata. haha Sorry. Marahil magiging first-time dad kaya ganito siguro ang feeling ko.

Swear, wala akong sasabihin ngayon na comedy kasi nung sinusulat ko ‘to, maluha-luha talaga ako. haha I got all misty eyed. Para akong nanonood ng “The Notebook” mag-isa at biglang naging writer ng rom-com na movie.

May gusto lang akong sabihin sa’yo, baby.

“Nais ko lamang ipabatid sa’yo na sumusulat at dino-dukomento ng tatay mo ang lahat ng mahahalagang pangyayari sa buhay niya. At involved ka dun, baby.  

Ngayon, alam mo na Anak na may pagka-sentimental ang daddy mo. Minsan senti, minsan nasa mental. DeJoke.

Sa katunayan nga niyan, ilang buwan ka palang sa tummy ng Ina mo, and there's so many words I want to tell you, but the main priority get in my way. Kaya, ilang araw kong inipon lahat ng ‘to bago ko gawing libro.

Dati palang, sinulatan na kaya kita, ‘nung inoperahan ako sa bandang baba sa parte ng maselang bahagi ng katawan ko. Eto pa nga ang link oh:

 SI BEN THROUGH THE RAIN

Pangungunahan ko na. Lahat ng mabubuong mga salita, sandamukal na payo at pangako para sa’yo, pinag-isipan ko ‘to ng maigi, buong puso kong inunawa ang history ng ating tribo. Binasa ko muli ang nilagda ko nung mga nakaraang araw sa aking kwaderno. Lahat ng sulat ko na ‘yun, damang-dama ko lahat ng mga istorya at scenario kahit di ko alam ang pinagmulan gaya nung DJ na si Raquiterra. Kaya ngayon, natabunan na ang kalungkutan ko. And now I say goodbye to the old me, it's already gone.

Ang masasabi ko lang.

Sulitin mo na Anak ang payapang buhay diyan sa loob ng stomach ng Nanay mo. Dahil pinaghahandaan na namen ni wifey ang pagpasok mo sa magulong mundo na ‘to. haha Di kame illegal recruiter o grupo ng sindikato. Oh baka kinabahan ka na kagad. Relax, malalaman mo din, ang reality sa earth, once you accept that in your heart, you will know peace, baby. (Ang deep, diba) Oo, promise. Saka di ka naman namen pababayaan eh. Don’t cha worry. Matutuklasan mo din yan in the near future.

So, ready ka na ba?

Kame, handang handa na rin, ready na din sa first  sleepless nights with you.

Before anything else bugoy, after a season of struggle and push backs.  After the heartache of preparation in wedding, humingi muna ako ng tapang bago ko gawin ang lahat ng ‘to. Nilabanan ko muna lahat ng takot ko. Pagkatapos kasi ng malaking event namen ng asawa ko(nanay mo) saka palang ako nakahinga ng maluwag. At kasama ka dun sa okasyon na ‘yun.

Pinag-isipan namen ng todo-todo ng mommy mo ang malaking obligasyon na gagampanan namen sa’yo bago ka namen binuo.  At ibang saya ang naramdaman ko ‘nung nabalitaan kong dalawa na talaga ang anghel ko. Hihi Yung makita kong dalawang kulay-pulang guhit sa pregnancy test niya.  Biglang nagliwanag ang buong paligid ko ‘nung mga oras na yun. Tila baga nasa isang parke ako at nagpuputukan sa surroundings ko ang iba’t ibang makukulay na mga fireworks. Ganern. Ito na ata ang pinakamagandang balitang natanggap ko sa tanan ng buhay ko, ang simula ng pagdadalang-tao ng Nanay mo. Sure ako sa paglabas mo,  mas cute ka pa kesa sa tawa ni Kyla. Yeah, 100% yan.

May gusto akong ibulgar, baby.

Tunay kong name is Eggsy. Wag ka sanang mabibigla. Isa akong magaling at sikat na secret agent.  Tagal kong tinago ‘to. Malumanay kong sasabihin sa’yo na isa akong “Kingsman”.  Trabaho kong iligtas ang sangkatauhan. hahaha

Hindi.

April 2018, ang naaalala ko nung mga sandaling iyon. Nagtext saken ang nanay mo. Kaen daw kame kamo sa labas. Ang tanong ko naman sa kanya “Saan tayo kakaen?” Ang sagot niya saken  “Sa masarap, sa masarap na masarap”. Ang reply ko “Mahaaaaal, sa payday nalang, marupok ako loveshie”. haha

Walang kaabog-abog niyang tinapos ang usapan sa salitang “Leche ka”. haha

At makaraan ang ilang minuto.

Dinala ko nalang ang mga paa ko sa lugar na gusto niyang puntahan. Nauna pa nga ko sa tagpuan. Ang tagal niyang dumating as in, tapos nung pagdating niya, pinagyayabang niya pa na 8minutes lang naman daw siya na-late. Wow. (Nakatulog na nga ako sa sobrang tagal paano mo nasabing mabilis.) Tapos ayun, sabi niya sa masarap daw kame pumunta.  Kaya ‘nung nandun na kame sa venue, ang naging ganap, pormal lang, jibi-jibi lang, kaon at lapang, kwentuhan kame, chismisan ‘tas bigla niyang inilabas ang tira-tirang pagkaen sa mga fastfood este bigla niyang inilabas ang isang teketa na may  nakalitaw na dalawang guhit. Sinabi niya na “Eto na talaga ‘to, Lauv”. Sabi ko, “Lauv, bat ka naglalabas ng condom? Wag dito” sabi niya naman. “Gago.” Pagtapos nun, nagseryoso na ako. Huling tanong ko, “Ano nga?” Ang tugon niya, “Buntis na talaga ako, je”.

Ang mukha ko ay parang……

Whooooooah! Di ko maipaliwanag.

Jesus Christ.

Di ko mailabas ang buong nararamdaman ko ‘nun sa resto na yun kasi maraming tao sa bandang likuran namen. Gusto kong magsi-sisigaw sa galak. Gusto kong magta-tatalon sa tuwa. Gusto kong magpost sa facebook kagad kaso pinigilan ko muna ang sarili ko. Naisip ko na may una muna akong taong dapat pagsabihan.

Na-shock talaga ako ng matindi sa balita ni Angel(nanay mo).  Patuyan lang yan na hindi talaga ako baog. haha

And next, nagpacheck-up na kame agad sa doctor. Kinumpirma na namen ng husto ang kalagayan mo(baby) sa loob.

Ang resulta: aaaaand BOOM! Positive. Tatlo na talaga tayo. May bago na kameng recruit.

Nung una kong marinig ang heartbeat mo, baby. Galak na galak ako. Gabi-gabi kong hinahawakan ang tiyan ng nanay mo, para na rin kitang pinapatulog kaya ‘nun. I smiled every time the numbers increased on scale of your mother’s belly. Eh sino ba naman ang hindi matutuwa kapag nadadagdagan ang size ng tiyan niya, diba. Masaya ako sa tuwing nakakakita ako ng stretch mark sa kanya, di ko alam kung bakit  basta ang pakiramdam ko nag-a-adjust ang tiyan ni Angel para di ka makaranas ng hirap sa looban.

To put it in another way, inisip ko na ng maigi ang dapat kong gampanan para sa ‘yo. Alam ko na mayroon akong walang hanggang tungkulin para sa’yo, Anak.

Naalala ko. May isa pa nga akong ginawa, dati palang-pala, pine-predict ko na ang mga mangyayari sa ‘yo,  preparado talaga ako ng husto, Anak, eto ang patunay oh.  

PARA SA AKING FUTURE CHILD

Sa katunayan niyan, bago ako pumasok sa trabaho at bago kame matulog ng aking maybahay, lagi kitang iniisip. Lagi kitang hinahawakan at hinihimas on the outer side. Obvious naman siguro na excited lang  kameng makita ka.

Alam mo bang nilaban ko lahat para sa ‘yo kahit may kulang pa sa akin. Isinugal ko muna ang mga ibang trabaho ko, at pinag isipan ko ng maigi lahat ng kakaharapin nateng tatlo at may kaakibat itong saya.

Sa tuwing nagsasama kame ng nanay mo, I mean tayo pala. Tanging ang mga hubog or malaking size ng kanyang tiyan ang patunay na may isisilang na magandang bata. Litaw naman kasi na blooming ang Nanay mo. Hindi pumaget nanay mo to the maximum level, seryoso! haha

Nung tiny dot ka pa nga lang at that stage, minahal na kita and I already  felt a connection with you. I fell in love with you simula ng nalaman nameng dalawa na, totoong-totoo na talaga ang lahat. Mas nadadagdagan pa ang pagibig namen sa ‘yo habang papalapit ang kabuwanan or due date niya.  Ikaw ang pinakamalusog na kumbinasyon ng Egg cells ni Mama mo and Sperm cells ko. haha Nagsanib pwersa sila. Masyadong na-blessed yung reproductive organs ng Nanay mo kaya ang gwapo mo sa 4d ultrasound palang. 

Marahil kapag nakakapagbasa ka na, tanong mo saken kung ‘bat ko ginagawa sayo ‘to. ‘Tong blog na to. (Baket may magagawa ka ba? Gusto mong sumawig mga plano ko?) hahaha Hinde. Ang gusto ko lang naman iparating, hanggat kaya ko, sasabihin ko na sa mga taong importante saken kung gaano ko sila ka-mahal. Ganun kita ka-mahal, Anak. I love you so much baby. Kinilig ka?

Mahalaga ang bawat pagbabago sa katawan ng Ina mong pregnante.  Ngayon 32-weeks belly na si Mommy mo, isa kang regalo from God, chosen for us. Buti nalang di mahirap ang pagbubuntis niya kaya palaging nakangiti ang nanay mo. Sad and stressiologist lang talaga siya kapag late na ako nakakauwi galing sa paghahanapbuhay. haha

Okay naman yung  pagod at hirap niya sa pagpasok at pag-uwi ng trabaho(for me haha) basta ipangako niya saken na okay ka, Anak.  

Tiniis ko ang first trimester ng nanay mo. Bugnutin yang Nanay mo. Lahat ng kurot. Lahat ng galit ng Nanay mo. Magpapabili ng pagkaen pero hindi naman magugustuhan kapag nasa harap na niya. Ang bagsak, titikman ko nalang ang binili ko sa kanya habang naglalaro ako ng NBA 2k18. Sayang naman e. Di niya naman kasi sinabing gagawin niya lang display.

Kadalasan may ugali yan na di nakakatuwa. Noh? Haha Minsan ang hirap intindihin. Pero ano naman karapatan ko kung makita ko ang dinadala niya ay ikaw. So, smile nalang ako. Shut up nalang ako. Masasabi ko talaga na di madali ang pagbubuntis. Once in a while, biglang mang-aaway ‘yan. Maya-maya magre-request ng pagkain na mahirap ipaliwanag o mahirap bilhin, ang irony pa dyan, ayaw pa minsan ako ipagluto pag uwi ko, hahaha, pagsapit ng gabi, gusto niyang ilapat ang kanyang mga pata sa buong katawan ko, pag umangal ako, iu-ufc ‘nya ako.

Kaya ako, galit ako sa mga lalaking walang pake sa asawa nilang buntis. May kakilala ako dyan eh, walang kwenta, isipin mo ba naman, 9months lang naman yun, di naman dekada yun dadalhin diba. Or ayaw lang talaga nila ng responsibilidad. Hashtag Pakawalangpuso.

Iritable masyado ang buntis pero lahat ng yun di tumalab sa akin. Haha Ganun kalupit ang erpat mo. Kaya ako, lagi kong tinatanong si Mama mo kung kamusta na siya palagi. Pinipilit ko pa ring ligawan yan kahit buntis yan, kahit gasgas na ang mga linyang “Lauv, di na ako sanay na matulog ng di ka kasama” basta masabi ko lang yun, okay na yun. Ayos na ang buto-buto. Saka kailangan ang requirements niya tuwing gabi, marunong akong magmasahe. Gusto niya laging magpamasahe sa likod. Kita mo naman diba. Naglalambing lang talaga yan sa ‘ken, Promise. And ang pinakamaganda pa neto, kasal na kame. Masasabi kong romantic at di pa rin nawawala ang espiritu ni Gardo Versoza saken hanggang ngayon. Saka mo nalang itanong yan kung bakit. haha

So, lumipas ang ilang linggo nung nalaman namen genuine na ang lahat, nagplano na kame ng smart parenting with purpose and grace para sa’yo.  Naks. Rapido noh?  This is where the rubber hits the road. Dito na masusubukan lahat.

Honestly, hindi ko nakagisnan na lumaki na may nagsabing napaka-beloved kong tao. Salbahe kasi talaga ako noon, bunso. Pero lahat ng magandang katangian ng isang matalinong bata ay sinasabi sa ‘ken ng mga tao. Kaya para sa ‘yo, baby ko. Sisimulan ko at tatapusin ko ang bawat araw na ipapaalala ko sa ‘yo kung gaano kita ka-love. Natutulog ka man ngayon o gising, ipaparinig ko galing sa aking puso kung gaano kita pinag-aalayan at ginagawang inspirasyon bago ako lumabas ng pinto.

Nga pala, ako ang iyong  daddy ah. I’m here para gabayan ka. I will introduce you to new things. Isa lang akong extra-ordinaryong tao Anak na magmamahal sa’yo bilang isang tagapag-alaga mo, gabay mo, director mo sa buhay, manager at life coach.

Nananalaytay ang DNA na nagduduktong sa ‘yo na compassionate and caring ang iyong ama.

Di ako perpektong anak sa magulang ko. Ang tatay ko rin naman, maraming nagawang mali sa amin, pero lahat ng ‘yun ay napalitan at nabago kasi may nagawa rin siyang kabutihan para sa amin. But for you, ibang-iba ka. Just remember na yesterday is just a history nalang saten. And our tomorrow's will be a beautiful mystery. Wala lang. hahaha Maka-english lang.

Sinisigurado ko na sa pagtahak mo sa bawat landas na ‘to. Di ako mawawala sa ‘yo, kumbaga bago ka palang mahulog sa kapahamakan, sasaluhin muna kita. Ang tatay mo muna ang masasaktan bago ikaw.

Gusto mo ba akong maging superhero mo? Arat, lika,  kapit ka saken. TenTenenenenentenen.

Makikita mo ang aking long lasting-impact pagdating ng panahon. haha

Wawasakin ko lahat ng bagay na nagbabadyang sumira saten hanggang demise ko. Wag kang mahihiyang magsumbong sa akin, suportado kita. Habang tumatagal ituturo ko sa ‘yo na dapat maging fearless sa buhay na ‘to at maging strategic sa bawat diskarte. Habang nabubuhay ako, sa ‘yo rin ang buhay ko, Anak.

Paano ko nasabi?

Try mo minsan suotin ang sarili kong sapatos. ‘Pag nasubukan mo, kahit na malaki yan sa ‘yo,  atlis malaman mo kung gaano kabigat ang pinagdaanan ko. (Oh diba ang lalim). Di uso saten ang self-help book na yan sa FullyBooked Store dahil ako mismo ang magtuturo sa’yo sa lahat ng dapat mong matutunan.  Sa kayabangan kong taglay, ipupusta ko, ako ang magiging Number One sa puso mo. Pusta ko ‘yan.

Tumawag ka lang sa akin kung kinakailangan. Unli and open call ang linya mo sa akin. Lapitan mo lang ako sa lahat ng problema mo. Pipilitin kong maki-share sa lahat ng sikreto mo.

Basta, magpalakas ka pa diyan sa bahay-pakwanan ng iyong ina, my little soldier.  

Ichi-chika ko lang pala sa’yo, Sobrang lakas mo pala daw sumipa sabi ng nanay mo saken kanina. Sabi daw sa balita, sabi ng mga mapagkakatiwalaang-tao, kapag mahina daw ang sipa ng bata sa loob ng tiyan, distress ang bata. Ang advice pa nga daw ng doctor, bilangin ang sipa ng bata sa loob ng 2hour. May pain or sorrow ang bata kapag nabawasan ang sipa. Buti nalang mukhang malikot ka din. haha Sinusumbong ka saken ng nanay mo na lagi kang nagfflying kick. Okay ka nga, kasi sa nasasaksihan namen ng nanay mo sa tuwing kinakausap kita, sumisipa ka pa talaga sa Harap namen. Alam na alam kong naririnig mo mga sinasabi ko.

Opkors, paglaki mo kahit pa makipagtaguan ka saken, trabaho kong hanapin kung saan ka malakas. Aalalayan kita sa God-given talent mo. As your father, I am totally committed to you, malalaman mo nalang Anak sa paglabas mo kung gaano ka-gwapo ang daddy mo ngayon. haha I’m very sure, maipagmamalaki mo ang personality and charisma ng tatay mo. haha

Alam ng Nanay mo na di ko ugaling manakit ng kapwa, sa kaaway lang. Pero kung meron kang pagkakamaling magagawa in the future. Ano pang saysay para paluin kita, pwede naman kitang i-encourage gumawa ng tama. Korek? Di kita bibigyan ng severe punishment. Di naman ako biolente e. Magkakaroon lang talaga ng  consequences ang lahat, pero tuturuan kitang magdesisyon para sa sarili mo.

Malakas mambully ang tatay mo. Weh, totoo ba Ben? haha Isa lang ang maipapayo ko sa’yo, lumaban ka lang kapag inaapi ka ng ibang tao. Ikaw na bahala kung ano ang gagawin mo sa kanila.

Handa akong iwan ang lahat para sa ‘yo, pero di kasama ang nanay mo. I will teach you risk while also providing our security of firm boundaries. Sinasabi ko na sa’yo ‘to para di ko makalimutan. Mananatili ang tatay mo na walang galit at puot para senyong mag-ina. Ayokong sa bawat hiwa ng tadhana, magiging balat-sibuyas ka lang.

Asahan mo na Anak na minsan nasa baba tayo at minsan nasa taas tayo. Minsan buhos ang problema, minsan buhos ang biyaya, lahat ng ‘yan, maraming lesson na ihahain saten. Kailangan harapin ang dagok at hampas ng mga alon. Ako ang unang magiging Kapitan niyo.

Ang positibong pananaw sa buhay  at positive behavior ang ipapamulat ko sa’yo. And I will never give up on you.  I will stay in the game. I will give my best for our family.

Tawagin mo akong “Papa Ben” ah. Ang ama mong firmly, gently and lovingly to both of you.  Later mo nalang alamin kung paano ako magiging payaso sa’yo. haha

‘Pag nalaman mo na ang nakalipas ng ating angkan, Hiling ko sa’yo. Ang mali ng kahapon ay ‘wag mo ng ulitin pa. Respetuhin mo ang nanay mo, hindi matatawaran at never-ending ang pagmamahal ng nanay mo sa’yo.  Kahit ‘wag mo na akong isipin masyado, kasi ako? ka-respeto respeto at tinitingala  naman ako. haha Magiging better-partner ako sa Nanay mo. Ayokong dumagdag sa stress ng mama mo lalo na sa gawaing bahay. Tandem kame dito. Malayo pa tatakbuhin ng pamilya naten. At magiging mabisa ang aming kasal.

Papatunayan ko kung paano ko iha-handle ‘tong family naten.  Di ako magkukulang sa atensyon sa’yo, bunso. Ibubuhos ko lahat sa’yo.

Papagaanin ko palagi ang loob mo. Masaya ako kapag masaya ka. Lahat ng magulang, masaya kapag masaya ang kanilang anak. Go, lakad lang ,baby.

Panoorin mo pala Anak yung wedding namen ng nanay mo nung August 2018. Sobrang ganda ‘nun. Kame bida dun ng nanay mo eh. Nandun yung mga magiging ninong at ninang mo. Pati mga bestfriend namen. Lahat ng mga importanteng tao sa buhay namen, nakisaksi sa pagmamahal namen ng nanay mo. Click mo to, nandito detalye,

SA ONCE-IN-A-LIFETIME MEGA KASALAN NI BEN AT ANGEL

Gaya din ng iyong nanay, I have an overwhelming experience, full of emotion, konting fear at ramdam ang bigat ng paparating na responsibilidad habang tumatagal ang panahon sa pagpaplano namen sa kinabukasan mo. Well, pero sino ba naman kame diba? Ibahin mo pa din kame. Nagpapatalo ba kame? Malakas pa din ang kapit namen. We are tough enough to bear the weight of our burdens kung sakali. Kung kaya ko nga lang magpadede sa’yo paglabas mo, gagawin ko yan eh. Pero si Mommy mo lang makakagawa niyan sa’yo eh.

Excited na talaga kameng mahawakan ka. Di na kame makapaghintay na mayakap ka. Mahalikan ka. We just want see your face light up.  And I can't wait to bring you home. Nananabik na kame ng Nanay mo sa unang pitong araw namen na makakadaupangpalad ka at start na yun ng forever naten. Gagayahin ko  ang pagdadala ng isang kangaroo. Tapos sa breastfeeding sa mama mo naman. Tripleng saya ang marinig ko ang iyong iyak. Iduduyan kita sa balikat ko. Gusto na kita ikiss face-to-face.

Di namen pag-aawayan kailanman ang pera dahil marami tayo n’yan. Papel lang ‘yang pera na ‘yan. Sakit na naming mayayaman yan. hahaha

Hindi! seryoso. Ipinapangako kong pagdating sa pera, tuturuan kitang pahalagahan ‘to. Para sa opinyon ng iyong ama, tanggalin mo lang yung mga saksakan ng mga appliances naten, malaking tulong na yun para sa gastusin naten sa bahay. Totoo yan. As far as I can recall, bata palang ako, tinatapon ko ang baryang sentabo. Ewan ko din kung bakit. Naliliitan ako sa value eh. haha Kaya naisip ko, pagdating sayo, pipilitin kong maaga mong matutunan na mag-impok, mag-invest at magbigay sa kapwa. Ang tatay mo pala ay nagba-buy and sell sa stock market sa bpi kaya alam niya tungkol sa pera. Pagkasyahin mo ang baon mo sa school. Maganda yun. Pwede kang magsaya ng di gumagastos. Walang apps. Walang gala. Basta marami pa yan. Ganyan ako gumawa ng blueprint. Ganun dapat. Advance mag-isip dapat ang padre-de-pamilya.

Kuntento na ako senyo. At isa lang ang siguradong maipapangako ko sa’yo, never  kameng maghihiwalay ng Nanay mo. Okay na ako dun. Ngayon palang sinasabi ko na yan sa ‘yo.  May kasabihan nga tayo, a rolling stones gathers no moss samakatuwid kung palagi akong paiba-iba at never lives in one place hindi ako mag ge-gain knowledge or wealth. So, okay na ako senyo. At wala na akong hahanaping pang iba sa dynasty naten. Wala na akong hihilingin pang iba.

Linggo-linggo is a family day para sa ‘tin. Yown ang perfect day para sa isang ulirang ama gaya ko. Haha Tutuparin ko ‘yan.  ‘Yan ang future family  naten na may mutual love and care, at hindi mo yan makakalimutan kailanman. It’s our power to make fifteen minutes every week seem like an hour of every night. Ganun na ganun.

In the night, maririnig mo ang mga katagang “I love you”  and I promise to wake you up each morning with a soft voice and an open smile from me, gusto mo ba yun?  gaya ng ginawa saken noon ng Nanay mo dati. Mamahalin pa din kita kahit anumang gawin mong pagkakamali, kahit teenager ka na, sabay natin ta-trabahuhin yan.

Pangako, Anak. Hihigitan ko lahat ng professor mo sa galing ko magturo. Paglabas mo, gagawa si daddy ng malaking playground para sa’yo, baby. Yang Star city at Enchanted kingdom na ‘yan. Payat yan. Ide-develop din  naten ang skills mo sa problem-solving and negotiating. I will also give attention to your peer relations. I will make sure that you have a plenty of opportunities to be with other kids and to learn how to function well in other people.

Ang kapakanan mo din palagi ang iisipin ko. Magsusumikap pa ako. Sakto, mahilig ako sa bata, Anak. Sinisigurado kong bago ka matulog, maglalaro muna tayo. Magko color-color ganyan pag-uwi ko galing ng trabaho. Gagaling ka panigurado sa linguistic at ang iyong cognitive capabilities. Bilib in me. Praktisado na ako e.

Baunin mo lahat ng mga payo ko ‘pag nabasa mo ‘to ah. I promise to make your first birthday a big damn deal. Ipapatawag namen ang lahat ng tagarito  saten hanggang kabilang barangay. Magce-celebrate tayo. haha

Igagawa din kita ng malaking library. Pag di ko nagawa yan. Sunugin mo ako ng buhay. haha Gaya ng Ama mo na mahilig sa libro. Gusto ko mahilig ka din magbasa ng libro. Kaalaman ang kapangyarihan sa lahat. Lamang ang may alam, kid. Dahil pinahalagahan ko ang bawat salita at libro, pati na ang imahinasyon. Ang pagiging malikhain ang ipagmamalaki mong matutunan sa akin. Tuturuan kitang magbasa every night. Babasahan kita ng mga bedtime stories, yung boring na kwento, bibigyan ko ng buhay yan with screen projector at action pa. Mababasa mo din lahat ng sulat ko na punong-puno ng kalokohan at inspirasyon dito sa blog na ‘to.  Tandaan: Your mind is the greatest scriptwriter on your own movie.

Saka, hindi kabobohan na mababa ang grades sa school. Maaaring di mo talaga kaya ‘yung subject na mahina ka. Pero di ibig sabihin ‘nun eh di na naten pag-uusapan ang problema mo sa school. Sa malumanay kong pakikipag-usap sa’yo, hihimukin lang kitang mag-aral ng mga di mo naiintindihan. Di mawawala ang full support ko sa’yo sa pag aaral mo. Dalawa ang klase ng school sa mundo. Loob at labas.

Pangarap namen ng nanay mo na makapagsuot ka ng itim na toga at makapagmartsa. Dalawa lang ang pagpipilian mo, Cumlaude or Summa? Alin lang dyan sa dalawa ang pwede mong maging weaknesses. Isang katuparan ‘yan ng isang pangako, Anak.  Gusto ko,  ako ang magsasabit sa’yo ng mga medal mo sa school at makatanggap ka ng diploma. Ako gagawa ‘nun kasi saken ka magmamana. Yung level of brilliance ko sa’yo mapupunta. Napakahalaga talaga sa lahat na mayroong edukasyon ang bawat tao, bata. Tandaan mo yan. Mahirap mabuhay ng mangmang. Mangmang agad? haha

Nandito lang ako para maging isang halimbawa para sa’yo. Maging inspirasyon mo habang lumalaki ka.

And when you have a bad day, makikinig lang ako sa’yo, bibigyan lang kita ng oras, uunawain kita sa abot ng aking makakaya.

Wala akong sasayanging oras sa’yo, Anak. From day one, I'll do everything I can to support our relationship and to let it be as special as the one I share with your mom.

Maaga palang sinasabi ko na. Di madaling hindi magsinungaling sa’yo pero kung kinakailangan pipilitin kong maging tapat sa’yo hanggang sa maunawaan mo na ang tama’t mali. Basta baby, po-protektahan kita. I can't wait to meet you. Ipaparanas ko sa’yo ang magagandang karanasan sa totoong buhay. Ipinapangako kong magiging mabuti akong ama sayo. Magpapaka-subsob pa ako sa trabaho. Magpapagal pa ako. Minsan sa problemang parating, mawawalan ako ng pasensya at control pero marunong naman akong tumanggap ng pagkakamali ko. Malalaman mo yan balang araw.  Lagi akong may pake sa’yo. I am the one who love you the fiercest. Ako ang magsisilbing safety net mo palagi, yung erpat mong always to the rescue para sa’yo. 

Always remember, lahat ng magulang, kailangan ang anak. Lahat ng anak, kailangan ang magulang. Kailangan ka namen ng nanay mo. Ikaw ang buhay namen. Kumbaga sa teks, itataya namen para sa’yo pati pamato maging ligtas ka lang palagi.

Galing ako sa walang ama dahil broken family. Labas ka sa usaping iyon pero pipilitin ko sa’yong bumawi.  Noon, nagtatanong din ako kapag wala ang tatay ko. Ayokong mawala ang presensya ko sa’yo. Mahalaga kame ng momshie mo sa’yo. I-wo-workout namen dalawa lahat ng pangangailangan mo. Papalakihin kitang enriched emotionally, spiritually and intellectually. Sino ba naman ang ayaw na intact ang pamilya. Tanong mo pa sa iba!? Ang goal namen ng nanay mo maging matatag ang pamilya naten.

Sasaluhin ko lahat ng problemang darating. I am wired to handle the pressure, to meet the upcoming challenges, to provide and protect our family. Kahit kailan hindi dadapo ang depresyon sa’yo, kasi palaging purong kaligayahan lang ang ihahatid namen.

So ngayon, bahala ka na kung gagawin mo akong role model or god? Joke. haha

I will teach you, hug you, play with you, and support you. Basta gusto ko iparanas sa’yo na ligtas ka sa akin. Uunahin ko palagi ang seguridad mo. Papanis ko yan sila Drew Arellano at Dingdong Dantes.

Ang tatay mo ang makikilala mong pinaka-tunay na lalaki sa lahat. Henyo at matipuno pa. Ngayon alam mo na kung sino ang magiging superhero mo.

Ibubuwis ko senyo lahat. Itataya ko buhay ko para senyo ng Mama mo. Bawat pagtatapos mo sa eskwelahan ay karagdagang kaligayahan namen yan.

Bakit ka pa magrerebelde kung parehas naman tayong lalaban at magiging magkosa habangbuhay.  Basta sumunod ka lang samen.

Maaga palang tuturuan na kitang magsabi ng “thank you” at “please”. Magsabi ka ng ‘thank you”  kapag nakakatanggap ka ng regalo. Magthank you kapag may nakakagawa sa’yo ng mabuti. Tuturuan din kitang hindi matunog ang bibig kapag kumakaen. haha Ayaw na ayaw ng tatay mo yan. Ang mayayaman, tahimik lang ngumuya. Madaldal lang ako pero ayoko nun. I will teach you a healthy food habits.  At di kita sasanaying nagsasalita na puno ang bibig. Ayokong sanayin kang walang delicadeza sa sarili. haha Show some modesty kung kinakailangan. Practice shy confidence.

Saka isa pa, patapusin mo ang lahat ng taong nagsasalita kapag may kausap ka. Wag maging bastos ah. Dati na akong bastos sa nakakatanda. Wala din pinuntahan. Importante ang makinig palagi. Bigyan mo ng mahabang oras ang ibang tao sa pakikinig kaysa sa pagsasalita mo.  Kapag uutot ka sa bibig, i mean magbu-burp ka, matuto kang magsabi ng  “excuse me” huh. Noon, hindi ko alam yan. Lately ko lang din nalaman. haha Bantay ko palagi ang bibig mo, lahat ng lalabas na masasamang salita diyan. Tatagpasin ko yan. Or kung ayaw mo, lalagyan naten yan ng toy car sa loob. hahaha Utos at pangako yan. Konsensya ko nalang kung wala akong gagawin sa lahat ng sinabi ko.

Mapang-asar si papa mo pero di ko ituturo sa’yo na manghusga ng pisikal na katangian ng tao. Pwera nalang kung compliment yun. Iyon pwede ‘yun. Matuto kang mangamusta paminsan-minsan. Wala ka man kailangan sa iba. ‘Pag may nakita ka man na kakilala mong matanda sa daan. Magmano o mag “po” at “opo” ka man lang. And another thing,  pagdating sa ibang bahay, kumatok ka muna bago ka pumasok sa kahit na anumang pinto. Dahil iyon ang nararapat na matutunan mo ng maaga. Wag mong babansagan ang mga taong ayaw mo. Hayaan mo lang sila. Wag mo na akong gayahin pa. haha Nagbago na ako. hahaha Tuwing babahing ka, magtakip ka ng bibig. Matutong mang-alok ng pagkaen kahit kanino. Ayokong may tira-tira ka sa plato. Di magandang kaugalian yan.  Maging matulungin kang bata sa iba. Lahat ng pwedeng tulungan, tulungan mo, wag lang sa masama ka tumulong.  Sablay yun. Kapag kinakausap ka. Makinig ka. Matuto kang umunawa muna. Yan ang susi sa tagumpay ng lahat. Wag na wag mong kakalimutan ang payo ko sa’yo baby, mahalin mo ng sobra ang sarili mo. Ayokong magkulang sa pagpapalaki sa’yo kasi di ko ginawan ng aksyon lahat ng iyan. 

Bilang tatay mo, tuturuan kita kung paano mabuhay sa courageous life. Hooray! Pagsinabing hindi. Hindi. Maniwala ka sa akin, ako ang nakakaalam ng dapat mong panoorin sa social media, at telebisyon at iba pa. Father knows best ikanga. I have a natural instinct on how to protect you. Kaya nateng daigin ang pamilya nila John en Marsha sa pagdidisiplina. Ang problema ay may remedy. Basta’t may konting comedy. Walang sinabi ang loyal ni Pepito Manaloto sa tatay mo.

Be courageous Anak. Stand for right over wrong. Stand up for your family at all costs. I will be an eyewitness to what helps you and what harms you.

At may rights ka din syrempre, hindi yung puro utos lang ako. haha

Tama lang na mag-expect ka ng sustento at tulong galing sa amin ng nanay mo. Syento pursento. Meron tayo ni’yan.

Tama lang na rumespeto ka na kagad sa nakakatanda. May kasabihan, respect begets respect. Sa tagalog, rumespeto. hahahaha gets?

Tama lang na maaga mong matutunan ang pagsisikap sa buhay. Di ka jeproks, ‘wag laki sa layaw.

Tama lang na mahalin mo ng sobra ang pamilya mo at ibang tao. Sino sino pa ba ang magtutulungan? Diba?

Tama lang na magsaya ka sa labas ng bahay. Diyan mas makukumpleto ang pagkatao mo, anak.

At

Mali ang masyadong pagiging makasarili, sakim at gahaman. Ang pera dapat umiikot yan. Hundreds, thousands or million pesos, same lang yan na meron sa ating wallet, Anak. hahahaha

Mali ang manakit ng kapwa pati na rin sa salita. Wag kang mananakit ng damdamin ng ibang tao.

Mali ang mag-experiment sa kasarian. Parang awa mo na anak. Wag. Tunay kang lalaki.

Mali ang pagiging tamad at umaangal. Yung anak ni kumpareng Henry Sy, di niya tinuruan yung son niya, nagkaroon yung anak niya ng sariling desisyon sa buhay. Nagtayo ng sariling negosyo. Kung matalino ka, alam mo na kasunod nun!?

Mali ang magnakaw, magsinungaling at mangopya. Wag mo ng simulan sa maliit na bagay. Kahit pa eraser lang yan.

Mali ang manlait ng ibang tao. Wag. Promise. Tigilan mo yan.

At bago din maisakatuparan yan, babaguhin ko din ang pagkatao ko.

Ngayon alam mo na, nasa puso ang pagiging tatay ko, tandaan mo yan. Huwag mo ng hanapin sa iba yan. Sa estado mo, di mo pa ako maiintindihan ng lubos. Pero balang araw, ipagpapasalamat mo ‘yan lahat.

Sa dami kong sinabi,  kadalasan maaari kong maramdaman  ang nasa isip mo, Anak pagdating ng panahon. Ganunpaman, pakikinggan muna pa din kita sa lahat ng sasabihin mo.

Balak ko palang ipa-tattoo ang face mo  sa katawan ko. But before that, gusto ko munang makita ang mala-anghel mong mukha baby. hihi #Excitedmuch

Nga pala, gusto mo ba akong maging bestfriend? Ako, gusto ko. Kung gusto mo, eh mauuna akong magpost kaysa sa nanay mo ng lahat ng achievements mo sa social media.

Kung alam mo lang ang nasa puso ko, Anak sa lahat ng sinabi ko. 4% palang yan. I will spends meaningful time with you, our experience will be magnified. Sumpa man.

Ngayon palang, naniniwala na ako sa’yo. Lahat para sa’yo. Kaya ko pang i-extend ang aking mga kamay para lang maibigay ko lahat ng tulong ko sa’yo at mapalaki ka namen ng maayos anumang mangyari.

Sikmura niyo muna ang uunahin ko bago ang tiyan ko. Doble-dobleng blessings ang binigay mo sa amin Anak ng nanay mo. Nararapat lang sa’yo yan, baby.

Kulang pa ang karanasan ko sa pang unawa pero ganunpaman pipilitin kong intindihin ang lahat para sa’yo. Kung di mo naitatanong dahil nandyan ka palang sa tiyan ni mommy mo, fyi na-improve ko na din pala ang pakikipag argumento ko sa kanya. Tanong mo pa sa nanay mo. haha

Ikaw ang magiging mundo namen, Anak. Walang katapusang pagmamahal para sa’yo. Hayaan mo munang ako muna magpasalamat sa’yo, Anak.

Para sa akin, kulang pa ‘tong pahina na to, at bibigyan ko pa ‘to ng kasunod.

Basta, mangarap ka ng mataas. Mahalaga sa isang bata na  may pangarap na inaabot. Ang goal na walang bilang ay isang slogan lang. Ayokong magkulang sa’yo pagdating sa kinabukasan mo. I will made you  feel so good with my words of praises.

Wala ka pa sa mundong ‘to pero prinsipe na kita. Hari pa kita. Boss pa kita.

Garantisado, Anak. Ikaw ang pinaka. Dahil ang tatay mo ay malupit. Sobraaaaaang lupit. I’m the man. I’m the strongest and smartest man. I’m better than the hype. That is part of my greatness. Ako ang Lodi mo. Magaling at mahusay si daddy, sa totoo lang. haha Wag mo ng kontrahin.

Alalahanin mo lagi na mas malaki pa ako sa lahat ng magiging problema naten. Di ko mababago ang nakaraan pero maipapangako kong, ako ang pinakamahusay na lalaking makikilala mo, Anak. Mark my word.

Alam ko namang magaling ka din gaya namen ng nanay mo. Kaya mong ma-meet ang standard na ibibigay namen sa’yo. abide by you, and enforce you. I am a great example not just of bravery(haha), but of self-discipline, self-restraint, and wisdom gleaned from experience.

Alam kong paglaki mo. Bawat kilos ko, o-orbserbahan mo din pati na ng nanay mo. Magandang picture ang makikita mo at totoo. As your father, everything that I do casts a giant shadow for you. Every day that you will see me, you are shaped by me.

Habang buhay ‘to, Anak. Priority ko kayo ng Nanay mo. Kahit di ko naman sabihin sa’yo ‘to lahat, alam ko, makukuha ko na respeto mo kasi tatay mo ako.

Hiling ko lang na magpatuloy ang malusog na pagbubuntis ng mama mo sa’yo at malusog na malusog ka din ngayon. Lagi kong pinagpi-pray ang iyong well-being at salamat sa Diyos for every week we made it through.

So to end this, I will loved you unconditionally. Lagi kitang nasa panalangin ko. Binibigay ko ang buong lakas at katawan ko sa’yo, Anak. Lumalaki ka na sa sinapupunan ng nanay mo ngayong October 2018.

Kini-claim na namen na  you are a wonderfully made. God made  all of your delicate and inner parts.  His workmanship is marvelous. Nawa’y makapagpahinga ka dyan ng maayos at magkaroon ng normal at maayos na nutrisyon.

Hindi naman halata diba na  excited kame sa paglabas mo. haha  Syempre di mawawala ang takot. Pakatatag ka dyan, baby. Hanggang sa maitawid ka namen sa delivery day.

Dinala ka namen sa kasal, diba. May isang Big Project tayong nalagpasan. So, kayang-kaya din naten ‘tong paparating. No match yan. Nagpapakumbaba akong humiling na alagaan ka sa panubigan ng iyong Ina. Punuin ka ng biyaya sa loob ng tiyan ng mama na maging  isa kang normal, healthy, at masayahin na intelligent pa, kind-hearted and loving individual. Naramdaman ko na ang pagiging ama ko sa’yo, baby. Nagpakatatay na ako habang nasa sinapupunan ka palang. Sinakripisyo namen lahat para sa’yo. I love you.

ADIK SA TRABAHO

“Tang ina, gustong-gusto ko yun.”

Yan ang kadalasan kong bukambibig sa tuwing nananabik ako at lulong na lulong ako na makuha ang gusto ko.

Napadaan ako nung nakaraang Sabado sa National Bookstore sa Mall of Asia, gusto ko lang sanang bumili ng bagong libro. Wala naman, nais ko lang namang magbasa ng bago. Di ko feel talaga magbasa sa computer o sa digital eh. Kaso, parang wala pang bagong published ngayong buwan ng July. Isang section lang naman ang pinupuntahan ko dun palagi, self-help book lang.

Kaya, bumili nalang ako ng glue gun, naalala ko kasi na may ididikit pala akong warak na shades ko sa bahay. Actually, matagal ko ng balak bilhin yun, ang dami daw kasing use ng glue gun sa DIY projects sabi ng page na “Bright Side”. Kaya na-enganyo akong bumili.

‘Tas nung nasa bahay na ako, saka ko naisipan gumawa ng notebook kasi naalala ko pala na puno na ng laman ang journal kong ginagamit. Eh sakto may glue gun na ako.

Ayoko talaga bumili ng notebook eh, mas gusto ko na ako yung mismong nagde-design ng kwaderno ko atlis nalalaman ko kung gaano ka-enjoy gumawa nito at nako-compute ko na kagad kung ilan ang uubusin kong sheets dito. Eh nung bumili ako ng glue gun, di ko naisip na wala pala akong papel na gagamitin sa notebook, so balik ulit ako sa National para bumili. haha May kamahalan din pala ang isang bind ng papel, umabot siya ng P189.

And then, nung natapos ko na siyang gawin, saka ko na kinoveran siya ng gift wrap. Ayun. Ang saya niyang tignan. Ang cute. Meron din siyang lalagyan ng ballpen sa likod. Hihi

Nakakatuwa. Nakakaadik at nakakahumaling pala gumawa ng sariling notebook. Gusto ko na ulit gumawa ng isa pa. haha

Naisip ko nga eh, paano ko kaya nagawa yun? I mean, nasa mood lang kayo ako nung mga time na yun? Trip ko lang ba talaga yun? Naenjoy ko eh. Nahumaling lang ba talaga ako sa mga oras na yun? First time ko gumawa nun ah. Natutuwa kasi ako sa tuwing naaalala ko gumawa ng notebook eh, di ko na namamalayan na umabot na pala ako ng 2hours sa paggawa ko nun. O makupad lang talaga ako kumilos kaya dalawang oras ang nagugol ko. haha Naadik talaga ako gumawa nun. Gusto kong ulit-ulitin ng maraming marami pa. Nakakatanggal siya ng stress. Lalo na magpatuyo ng glue, nakakaaliw. haha Ambabaw ko.

Ang tanong ko lang, maganda ba ang dulot ng obsession o pagkahumaling? Kasi para saken, okay siya  eh. Natapos ko ang notebook ko ng walang distractions. Ang sarap maadik sa maliliit na bagay. Para akong highschool muli. Promise.

Prediksyon ko talaga, makakagawa talaga ako ng libro na babasahin ng maraming pilipino. At magugustuhan at mamahalin nila. Feeling ko lang. haha

Para saken, (to the tone of Kuya Kim) may kanya-kanya tayong klase ng obsession sa sarili. Mayroon sa paraang di tama at may paraan na tama pero mali sa iba.  

Sure ako, naranasan niyo na din yung times na baliw na baliw kayo sa isang tao o bagay. Adik na adik kayo sa agenda niyo. May iba na babae o lalaki diyan na patay na patay sa jowa nila. Gusto oras-oras magkausap sila at di na makapagfocus sa kanilang pag-aaral. May iba naman, praning na praning sa pangongolekta ng mga toy o anumang bagay kahit matanda na. Meron nun ah. Iba-iba talaga ang enthusiasm ng tao.

May iba naman din diyan na ayaw tantanan yung pangangaliwa sa asawa. May iba na hyper sa pambababae. May iba naman ang addiction ay nasa paninira ng ibang tao ang kinahuhumalingan. O kaya, may mas malupit diyan na tinitira ang cough syrup, mabangis yun kaadikan kung iisipin. Haha (wala lang, napanood ko lang yan)  May iba din diyan na nasa musmos na kaisipan palang, nakatikim na ng  droga o marijuana. Yun na kagad ang kanilang minahal ng todo. Yung tipong nakalanghap siya ng usok na parang nasa alapaap at wala nang usok na nakawala sa pagsinghot niya. Na tuluyan ng napariwara ang kanyang buhay. Bakit ko ba alam yan? haha Syempre napapanood ko. haha (Di po ako adik sa bawal na gamot ah). Haha

Ang iba naman sa Mobile Legend na game sa phone ang kinapa-praning hanggang sa madaling araw. ‘Tas may iba naman ay nahuhumaling sa success para sa improvement at progress nila. Sobrang dami ng obsession at burning desire na ginagawa naten.

Minsan kapag babad tayo sa ginagawa natin, hindi malabong sabihan tayo ng iba na adik. Tama di ba? Yan na ang naging lenggwahe. Minsan nadudulas din ako diyan.

“Adik na adik ka diyan ah”. Yan ang kanilang biro.

Ang tingin kasi ng iba kapag nao-obsessed ka sa isang bagay o tao, negative kagad ang naiisip nila. O ang mismong salitang obsessed, ang iba iniisip nasisiraan na ng bait ang taong iyon. Karaniwan pa naman sa nasasabihan ng adik o lulong, wala ng pag asa sa buhay na makarecover. Ouch.

Alam kong magkaiba ang obsessed at addict. May similarities nga lang sila.

Well anyway.

Mahirap mahumaling sa droga. Kaya ‘wag iyon, guys. Mahirap yan. Masisira ang buhay mo diyan. Mga gumagamit niyan, sila ang mga tinatawag na salot ng lipunan. (Salot agad?) haha Walang pakinabang kumbaga. Patapon daw ang buhay nila. Hindi yan magandang obsession. Maadik na kayo sa pagkapanalo at tagumpay, ‘wag lang sa droga. Pero meron naman kasing healthy obsession na para sating purpose of living, diba. Marami sa populasyon ng tao ay naghahanap ng passion at kung ano ba talaga ang purpose nila sa kanilang buhay, kaya malaking tulong ang pagkahumaling para mahanap to. Papatunayan ko yan.

Talagang hindi mabilang sa daliri ang obsession ng tao dito sa mundo. Ano po!

Saan ba pwedeng gamitin ang tamang obsession sa isang bagay o tao?

Halimbawa, gusto mong pumayat?

Hanap ka ng healthy or sexy na picture. Pwede mong palitan yung mukha nun ‘tas ilagay mo yung picture ng mukha mo. Kung ang visualization mo ay ang “Pagpapapayat”. Maaari kang ma-obsess kung palagi mong nakikita ang picture sa pader or ginawa mong screensaver sa telepono mo. Tama diba? Mas nakikita mo kasi  ang possibility, mas gaganahan kang mag-exercise at magpapayat. Nakikita mo ang big picture na pwede mong isipin buong maghapon.

Kasi kung ako ang tatanungin, share ko lang senyo na everything I have ever achieved in my life is because I imagined achieving my goals before it happened, nakuha ko din yun kasi gustong gusto ko yun na may clear vision ako dun at obsessed na obsessed ako sa goal ko.

Yan ang “isa” sa pinakamabisang paraan na alam ko, ang magcut ng pictures. Isang daan porsyento, magiging isa kang self-made champion sa sarili mo kapag baliw na baliw ka na ma-achieve yun.

Saka pa.

Sa kapangyarihan ng ating isip, pwede nating baguhin ang tingin natin sa lahat ng bagay.  Example nalang sa upuan, kotse, kalsada at iba pa. Sa dami ba naman ng blog na nagawa ko tungkol sa Mind, palagi ko naman binabanggit na mahalaga palagi ang laman ng ating isip. Hindi ng ating bulsa o kung ano pa ang ibinibigay saten ng iba.

Pero, ang mas mahalaga pa d’yan ay kung paano ang ating isipan na maka-experience differently. Kung paano natin titignan ang mundo in a new perspective at kung paano natin ilalagay ang obsession sa ginagawa natin ay ang tanging susi na alam ko para sa minimithi nating tagumpay. Because, I know that becoming a very strict and obsessed with our goal is the great skills.

Sa mga nasaksihan ko sa henerasyon na’ to, tayong mga batang 2k, maraming talento ang hindi tinatrabaho ng husto at pinagpapawisan ng todo. Isa sa mga dahilan na nakita ko ay siguro kulang lang ang iba ng obsession sa ginagawa nila. Sigurado ako d’yan. Yan ang kailangan nating rekado sa tagumpay. Obsession.

Ang talentong dapat di tayo magigiba ng iba kung mayroon tayong “gigil at hataw” sa ginagawa natin at di na umaalis sa isipan natin ang ginagawa natin sa buong maghapon.

Nabanggit ko din dito sa blog ko noon na base sa quotes ni Malcolm Gladwell, kailangan natin ng 10,000 hours para ma-master ang passion natin. Pero kung ako ang tatanungin, (malamang blog ko to eh, alanganamang tanungin pa natin ang iba!?) haha

May dapat pang dagdagan sa panukala na yan. Dahil kulang pa pala yan. Saken, mapapabilis ang mastery kung obsess tayo sa ginagawa natin kada araw, siyete bente kwatro.

Ang nakikita ko.

Kailangan nating humanap ng bagay na baliw na baliw tayong gawin yun para sa ikata-tagumpay natin. Ang lahat ng attraction na ikasasaya natin, gawin na natin. Kapag nahumaling tayo ng extreme sa passion na gusto natin, walang dahilan para hindi tayo magtagumpay at manalo sa larong to.

Malaking tulong na hanapin natin yung lugar na gusto nating mag-ubos ng productive at meaningful hours. Kung maaari, magprint tayo ng image or isulat sa papel gaya ng sinabi ko kanina para makita natin ang tina-target nating goals tulad ng weight goal ko kanina. Pwedeng pwede yun.

Kapag nahanap na natin ang bagay na passionate tayo dun at gawin natin yun na priority sa buhay, mas lalo nating maiintindihan kung ano nga ba ang nangyayari sa atin at magiging malinaw ang tinatahak natin.

Ano ba ang mabuting bisyo? Alam mo yung moment na dinadagdagan natin ng  konting repetition ang passion natin na nag e-extend pa tayo ng oras para dito  at  syempre ang pinakamahalaga ay ang forced focus sa trabaho. Mahalaga na inlove na inlove tayo sa trabaho natin. Then, we will enjoy almost every second of it. We need to work harder for this. We need to put all our energy toward this one outcome, this one idea, and somehow it returns to us. We can design the reality that we perceive every day.

So, I decided to become obsessed with success. Mga nagdaang nitong taon at buwan. I became obsessed with my health at sa lahat ng kinakaen ko. Sabi nga nila “the key in all endeavors are energy and good health plus the old saying goes “health is wealth”. And I became obsessed with my own happiness. Gusto ko palaging masaya at masaya ako sa ginagawa ko. I became obsessed with leaving this world better with my purpose. I became obsessed with money and generating an income and having a financial freedom. I became obsessed with writing. When I focus on it so hard that I eliminate all distractions in pursuit of my goals. Ang pagkahumaling sa ginagawa ko is in short, can lead me to greatness and it is a powerful and potentially positive mental state.

So, paano ko lahat nagawa to? May katuturan ba talaga ang ‘love and affection’ na ginagawa ko sa trabahong gustong gusto ko? Meron po. At ilan sa mga dahilan ay ang mga ito:

Itinodo ko ang pagkahumaling sa ginagawa ko araw-araw.

Naranasan niyo na ba sa umaga, kapag mahal na mahal at pursigido kayo sa ginagawa niyo, ni di niyo na namamalayan na tanghalian na pala dahil talagang dedikado kayo sa ginagawa niyo. Tutok kung tutok. Minsan, nakakalimutan niyo ng  tumingin at mag-update ng  facebook dahil alam niyo sa sarili niyo na mahalaga na tapusin ang work niyo kaysa sa social media thingy. Ito ang moment na baliw na baliw at busyng busy kayo sa ginagawa niyo dahil iyon talaga ang napili niyong mahalagang activity sa buhay niyo. Ang sarap mag-ubos ng oras diba kapag ganun.

At sa akin naman,

  

Bago ako pumasok ng  trabaho, talagang sobrang full of energy ako, as in, todo isip akong makakadiskarte ako ng paraan kung paano ko mababago ang buhay ko sa bawat araw. Oo, seryoso. Epektibo naman siya. Pero minsan habang tumatagal ang panahon, hindi ko na namamalayan na naliligaw at nalilito na pala ako sa ginagawa ko. Mukhang nahahalata ko na kasi na ipinapaubaya ko nalang parati sa salamin ang mga pangarap ko, pero nakakalimutan kong umaksyon ng super duper. Sa umaga lang ako hataw pero malamya na ang katawan ko kapag papunta na ang mga paa ko sa lugar na di ko gusto ko. Nawala na ang obsession.

Another lesson sa ‘kin.

Di pu-pwedeng sa una lang ako pursigido at obsessed. Totoo yan. Hindi pwedeng puro nalang ako “nigas kugon”. Di pwedeng naliligaw mismo ang focus ko. Di pwedeng sa araw ng lunes lang ako dedicated sa goals ko pero pagdating ng wednesday at thursday hanggang sabado, wala na. Tuluyan nang nawala ang mga naka-set kong plans. Tinangay na ng hangin.

Kaya binago ko na.

Mas naging obsessed pa ako maging mahusay ngayon. Ibinibigay ko palagi ang the best ko kahit pa may natitirang 15 minutes nalang ako sa gabi. Dinagdagan ko pa ng konting pagkalulong sa ginagawa ko, kasi kapag na-harness na ako sa ganito, yung mga dagdag enerhiya, drive, determinasyon, and resiliency obsession will bring a highly improvement to me.

Ginawa ko na kagad.

Nung dumating na ako sa puntong nakikita ko na ang katotohanan at realidad na dapat na akong magseryoso sa mga gusto kong abutin, mas lalo pa akong nagpursigi at nagsikap. Nakikita ko din kasi na magaganda ang mga pangarap na nasimulan ko kaya hindi ko dapat bitawan to. (Ako na!) haha Wala akong choice kundi ginawa ko na kagad ang dapat kong gawin para masolusyonan ang pangarap ko. At masasabi ko na malaking tulong sakin ang pagkakahumaling sa ginagawa (na kanina ko pa hi-nahash).

Wala akong masusulat ngayon kung hindi ako obsessed.

Naalala ko yung panahong kinalimutan ko lahat ng ibang schedule ko para matapos ko lang ang pinag aaralan kong writing style. Kahit papaano naman, naia-apply ko din naman ang natutunan ko dun kahit konti. Di ako makakapagsulat ngayon kung hindi ko napag-aralan iyon. Masayang masaya ako ‘nun. Di ko tinantanan ang ginawa ko na yun.

Kung di ko kasi sisimulan kagad, may tendency kasi talagang bitawan ko nalang ‘yun. Ang obsession kasi sa ‘kin makes me feel potent, capable, and purposeful.

Ang motivation ko?

Lagi ko nalang iniisip na kailangan kong magtagumpay dahil gusto ko pang tulungan ang nanay ko, magkaroon ng magandang kinabukasan ang magiging pamilya ko at makapagpasaya ako ng maraming tao. Yey.

Naghanap pa ako ng matinding lakas para mabuo ko ang nakatagong talento ko.

Isa pang natutunan ko. Dapat ko palang gamitin pa ang lakas ko at galingan ng maigi ang ginagawa ko. Upuan talaga maghapon. Wag lang akong magfocus kung ano ang wala. Minsan nga ang kakarampot na skills na meron ako ay siyang nagpapalakas sa akin para matapos ko ang bawat sinusulat ko eh.

Pagtapos niyan. Praktice lang ako ng practice.

Walang kaduda dudang may mapapala ako sa pag eensayo. I’m very sure.

Halimbawa naman d’yan, hindi porket pinanganak akong matangkad, ako na ang pinakamagaling magbasketball sa barangay namen. Walang ganun. Kung di ako magpa-practice gaya ni Kyrie Erving, magiging bano ako talaga ako sa basketball.

Kaya dapat.

Pag ibayuhin ko pa ang paglaan ng maraming oras para sa pagpa-practice hanggang sa magtagumpay ako.

Di ko na pinapaako sa iba ang tagumpay ko.

Ang katotohanan, magkakaroon lang ako ng coach sa journey ko pero sa buong laban, ako mismo ang nasa ring.

Walang shortcut sa magiging tagumpay ko.

Ang tagumpay na alam naman ng lahat na dapat pinagsisikapan, pinagta-trabahuhan at pinaglalaanan ng mahabang panahon. Tipong buong maghapon tayong babad sa ginagawa natin kasi mahal na mahal at baliw na baliw tayo sa passion ko. Ganun na ganun.

Nalulungkot ako minsan kasi naiisip ko na bakit wala pa din ako sa lugar na gusto ko. Mukhang wala pa ata akong ginagawang hakbang para sa mga pangarap ko ah.  Pero naisip ko, negative thoughts ko lang yun, marami na akong nagawa. Siguro nga’y hati-hati pa ang mga plano ko kaya hindi ko maibigay ng buo ang oras ko para sa pangarap ko. At dahil sa obsession, nababawasan ang stress ko at nadadagdagan naman ang pag asa ko.

Di ko dinamdam. Direcho lang ang tingin ko.

Di ko sinabing naging manhid ako. Ang ibig kong sabihin dito sa payo ko na kalimutan natin ang feeling natin na nalulungkot tayo ngayon na parang walang pumapansin sa talento natin, tanggalin natin sa katawan natin ang feeling na di tayo magtatagumpay, yung feeling na kala natin, tayo ang pinakamalas sa mundo dahil sa dami ng tinamo nating rejection sa bawat kumpanyang inapplayan natin. Sample ko lang yan. Pero kung ganun nga ang inyong iniisip, tama rin naman, feeling niyo lang yun. Feeling niyo lang magkakatotoo yun.

Sa tagumpay, tanggapin natin na ang katotohanan na anuman ang nararamdaman nating hindi maganda, hindi yan ang sagot para umusad tayo sa buhay. Gamitin natin palagi ang ating isip at logic.

Push pa. Paangat tayo dapat ng paangat. Kapag nagfocus naman talaga tayo, mare-realize natin na ang bawat bagay ay nag-iiba dahil may intensyon tayong baguhin iyon. Tama ba?

Inisip ko lang na lahat ng ‘to. Tinutulungan ako ng lahat ng ‘to.

Kung gusto nating mapalapit sa lahat ng pangarap natin sa buhay, isipin natin palagi na lahat ng nangyayari sa buhay natin ay makakatulong para makadikit tayo sa malaking picture ng pangarap natin.

As in, lahat.

Wala ng maraming dada.

Tandaan natin na walang may pake sa nirereklamo natin, tayo ang may hawak ng potensyal natin. Minsan nga gusto ko ng sumuko, pero lagi ko nalang iniisip na malapit na ako. Sinasabi ko na “I feel it coming, I feel it coming babe”. Kasi kung palagi kong iisip na malas ang buhay ko, mamalasin nga talaga ako kasi yun ang palagi kong binubuong imahe sa isip ko e.

Magsisimula ang positive sa sarili natin.

Gawin nating positive ang isip natin. Gawin nating positive ang kilos natin. Gawin nating positive ang pagsasalita natin. Matatabunan ang negative vibes ng positive.

Think and feel.

Isa sa natutunan ko naa pwede kong maibahagi ay dapat buo na sa kokote natin kung ano ang gusto nating mangyari sa buhay natin. Isipin natin maghapon yan. Dapat high definition ang vision natin.

Kung inaakala natin na yung paunti unti nating iniisip ang mga pangarap natin at MINSAN lang  natin ginagawa yun, tapos maya maya social media na tayo kagad. Panigurado ako, matagal pa bago tayo makapunta sa pupuntahan natin.

Lahat ng sinasabi ko ay tungkol sa kung paano mag improve sa bawat goals natin na may kasamang obsession.

Walang masama kung bago at pagtapos natin kumaen, baliw na baliw pa rin tayo sa kakaisip ng mga magagandang plano natin sa buhay. Wag lang darating sa tipong mais-stress na  tayo. Hindi na good yun. Yung moment na minsan natutulala na tayo dahil nagpe play sa isip natin ang magandang bukas na hinahangad natin, promotion man yan, setting money goals, or family planning. Basta ako  naniniwala akong palagi mo lang buuin sa isipan mo yan. Makukuha mo yan. Napatunayan ko yan at mangyayari sayo yan. Minsan magtanong ka kung paano mo makukuha ang bagay na iyon, walang kaduda duda, papalapit ka na sa gusto mo. Magkakaroon ng sagot sa tanong mo. ‘Yan tanong na yan ang magsisilbi ‘ding clue mo.

Habang nasa working table ka sa opisina, ‘tas lagi mo paring iniisip ang goal mo. Ay potek, sure na sure akong makukuha mo yan, Neng.  Basta ‘wag lang mawala sa routine ang practice at execution.

Isipin mong maigi kung paano ka hahasa sa larangan mo. Araw araw itatak mo sa isipin mo na dapat may ipanalo kang goals kada araw. Ganun.

Lagi kong chine-check ang progress ko.

Simple lang ang formula ko kapag alam ko sa sarili kong di ako umuusad, alam ko kapag walang bago, ganun lang.

Kaya ang share ko sayo.

Isulat mo lang ang goals mo. Kung gusto mong magbawas ng timbang, dapat ang numero, pababa ng pababa. Kung gusto mong yumaman at kumita ng malaki, dapat ang numero ng pera mo pataas ng pataas. Yan ang pag-usad. Gigil na gigil ka sa mahabang proseso.

Sipag at humaling lang talaga.

Walang makakapantay sa galing ng sipag.  Kahit na meron kang talento pero di mo naman ginagamit, wa epek. Husayan mo ang pagsisikap. Ako nga kahit nandito ako sa work na di ko gusto pero ginagawa ko pa din ang kaya ko. Ginagawa ko to kasi hindi para sa kanila na nakatingin saken kundi para sa sarili ko. Ayaw ko rin kasi ng walang ginagawa. Saka dagdag din sa reputasyon ko to at lakas ng loob para harapin ang susunod na trabahong gusto ko. Yung work na pinapangarap ko.

Iniisip ko nalang na nag aasikaso lang ako ngayon ng papeles sa paglipad ko. Ganun nalang iniisip ko. Atlis habang wala pa ako dun. Ngayon palang, wino workout ko na ng  husto.

Kaya, kung nagawa ko yan. Magagawa mo din yan, kaibigan.

Ako nga eh.

Mas pinaigi ko pa ang ugali ng sipag at diskarte. Wala naman kasi akong ibang paraan para magmove-forward eh. Wala na rin akong panahon para umarte pa. Kahit konting oras nalang natitira sa akin dito sa bahay para magpractice ng writing. Tinotodo ko pa rin.

Naniniwala ako na kung commited tayo, obsessed tayo sa ginagawa naten, walang dahilan para hindi tayo umunlad. Magmomove tayo talaga kung gumagalaw talaga tayo.

10 LIFE LESSONS IN THE HALF OF 2017

1. What teaches me about “Humor/Laugh”.
-Madilim man, may nakakatawa pa din.
Hindi biro ang lahat ng napagdaanan ko ngayong kalahati palang ng taong 2017. Magkakahalong emosyon at karanasan. Madugo. Nakakabwisit. Nakakapikon. Nakakakilig. Nakakatuwa. Nakakabanas. Pero lahat ng yan, tinawanan ko lang. Nginitian ko lang lahat ng pagsubok. Basta masaya man, nakakalurkei ang ganap o malungkot man ang buhay ko. Basta tuloy pa rin ang karinyo at pag-enjoy ko sa pangro-romansa sa ‘kin ng buhay. Kahanga-hanga pa din naman ang buhay ko na punong puno ng katatawanan at kalokohan.
Ang baliktarin ko ang bawat side ng sitwasyon para makita ko ang nakakatawang solusyon. Yan ang madaling paraan ko upang makita ko ang bahagi ng comedy. Kalahati palang ng taon ‘to na walang humpay na aral ang hatid.

-Mas importantacious ang lahat ng ganap. 
Mahalaga para sa ‘kin na ma-notice ko ang di pa napapansin ng ibang tao na may nakakatawa palang bagay sa pangkaraniwang hanapbuhay natin araw-araw na di nila makita. Trabaho kong maituturing ang ganung klase ng obserbasyon ko sa paligid. Yung kahit wala naman talagang nakakatuwa o nakakatawa sa pangyayari pero hahanapan ko pa din para lang hindi maging boring ang usapan. Biyaya sa ‘kin ipinagkaloob na nagkaroon ako ng pagkakataong makita ang nakakatawang anggulo ng pangyayari.

-Tawanan kasama ang mga bes. 
Napapangiti nalang ako sa mga kaibigan ko. Halos lahat ng kasabayan ko ay dalawa lang ang pino-problema sa tuwing magkakausap ko kame, kung hindi lovelife o kaya ay pera ang palaging reklamo nila. Dalawa lang talaga yan na  dapat harapin naten lalo na ng mga  batang 90’s. Yung minsan na nga lang kame magkita kita ng mga kaibigan ko, malungkot pa. Ang panget naman ata ‘nun diba. Boring ang buhay kung di magtatatawanan. Kaya dapat may halakhakan na may kasamang hagikhikan bago umuwi ng kanya-kanyang bahay.

-Magbigay ako ng Funny na komento. 
Natutuwa naman ako sa tuwing nagko-comment ako sa facebook ng mga picture ng mga kaibigan ko. Kahit, di ko na pinag isipan pa ang mga sinabi ko sa comment box nila, basta nakakatawa yung naisip ko. Sasabihin ko yun agad-agad. Wala akong pake kung may masagasaan ako. May iba, mapipikon sa ‘kin. May iba naman ang tagal bago ma-gets ang jokes na binitawan ko. Iba-iba  yan, ang mahalaga, may respeto pa rin  ako at nag-isip ako ng masaya. Investment ko sa sarili ko yun. haha

-Dapat masaya mag-isip. Mag-isip ng masaya.  
In times of adversity, mahirap mag-isip ng masaya. Lalo na nung nag-bleed ang wetpaks ko nung na-constipate ako. Sa loob palang ng CR, kinakabahan na ako. Biglang sasagi sa utak ko ang madugong kahapon ng buhay ko. Pero, pinipilit ko pa ring binubura sa isipan ko lahat ng iyon para lang sa ‘good shit’ na lalabas. Pasalamat nalang dahil pinapagana ko palagi ang kapangyarihan ng aking utak. Pine-play ko sa aking isipan ang magandang jebs na dapat lumabas. ‘Tas ayun na nga. Magandang jerbaks ang lalabas nga talaga. haha Kung ano ang inutos ng computer, yun dapat ang lumabas sa printer. Parang ganun ang ginagawa ko.

2. What teaches me about “Stress.”
-Ang stress ay dangerous. 
Nasabi ko na ‘to dati sa blog post ko eh. Uulitin ko lang talaga dahil nga, ‘to ang half lesson ni pareng 2017 sa kin. Ang stress ang unti-unting papatay sa tao. At ang isa sa pinakadahilan ng pagkakaroon ng sakit ng tao ay hindi paghandle ng maayos ng stress kaya madali silang nalalamon nito.

-Layuan ang mga taong Negatron.
Talagang banas na banas ako sa mga  taong puro reklamo sa buhay o kaya halimbawa kunyari di daw nila kayang gawin ang mga pina-plano nila. Sa isip ko, “Hala, ang dami mong oras magreklamo sa facebook pero di mo magawa kumilos o humanap ng paraan sa problema mo?”. Talagang suko ako sa ganun at walk out talaga sa ugali nila. Di ko sila hinuhusgahan sa mga bagay na di nila kaya, pero hello, sana man lang humingi sila ng tulong kung di talaga kaya, diba. Atar! Sila yung mga taong kahit paliwanag mo na ng essay na aabot pa sa 8 pages, wala talagang naa-absorb sa utakels nila. Sayang lang talaga laway sa kanila. Malaking bawas sa stress natin kung marunong tayong kumilala ng negatibong tao para di tayo masyado naaapektuhan sa kanila. Pero at the end of the day, kaibigan pa rin natin sila. Respeto pa din talaga.

-Wag umasa lahat sa kukute. Isulat din para bawas stress. 
Malaki ang epekto sa ‘kin ng mga problemang iniimbak ko sa utak ko. Feeling ko kapag iniisip ko ng iniisip lahat ng yun, para akong lababong barado na tuloy tuloy ang labas ng tubig sa gripo na hindi man lang bumababa ang tubig sa pipe. Ganun na ganun kapag ino-overthink ko ang problema. Kaya, wala akong ibang paraan kundi isulat nalang ‘to sa papel. Yan naman talaga ang madali kong gagawin eh, ang i-write. Every time na sinusulat ko kasi lahat, mas nagiging madali ang gameplan dahil nakikita ko ang dapat unahing i-solve.

-Wag kainin ng buo ang elepante. Paisa isa lang para di ma-stress.
Nakakatulog ako ng mahimbig sa gabi kapag sa goal na si-net ko, may nagawa man lang ako na kahit na 15% para dun sa loob ng isang araw. Okay na ako dun. Atlis, may nagawa ako diba. Nabawasan kahit papaano ang stress ko kapag ganun. Siguro, kung everyday ini-spent ko ang 15% ko para dun, edi tapos ko ang problema ko sa loob lang ng isang linggo. Pwede na din. Not bad.

-Mahabang Borlog para walang stress. 
Kung papa-torture kasi ako ng husto sa stress. Talagang di ako makakatulog sa gabi kahit naka-laklak pa ako ng isang case ng redhorse. Kaya, natuto na akong itulog nalang kapag di na talaga kaya. At kapag mahaba ang tulog ko, asahan ko yan na smooth at easy lang sa akin ang pagharap sa bawat hamon ng kapalaran. Importante sa ‘kin ang matulog. Ayokong ma-stress. Ayokong magkasakit. Ayun lang yun.

-Mai-istress lang ako kung patola ako sa lahat ng bagay.  
Natuto na akong di ko na dapat pakealamanan pa ang bagay na di ko kayang kontrolin. Halimbawa nalang, kapag di sumipot si ganito/ganyan dahil daw halimbawa naipit siya ng trapik, pero alam naman niyang kailangan na kailangan ko siya sa plan namen. Okay na nga saken kung ma-late siya eh, basta dumating sa araw na yun. Ang nangyayari nalang, di ko nalang siya iniisip masyado. Magsasabi nalang ako ng “Okay sige, ingat ka”. Pero sa loob loob ko nun, “Leche ka, hayup”. haha Bahala siya sa buhay niya. Ayokong ma-stress at masira ang araw ko ng dahil lang sa kanya. Ganun.

3. What teaches me about “Meditations”.
-It changed my Life
Sa ngayon, di ko pa maipaliwanag ng husto at wala pa akong konkretong dahilan kung bakit binago ang buhay ko ng meditation. Sa tuwing nagme-meditate ako ng 20 minutes sa isang araw, tang ina, ibang-iba ang takbo ng buhay ko sa buong araw. Nakakabilib.

-Pampatibay ng immune system ko. Feeling ko. 
Siguro dahil na rin iniisip kong malaki ang magiging epekto saken ng meditation kaya umuubra nga siya sa akin. Kumbaga, nakiki-cooperate din ako sa kailangan ng katawan ko. Ramdam ko eh. Alam ko na kumakalma ang lahat eh. Ang ganda ng takbo ng puso ko, bihira ako magkasakit at ang gaan-gaan isipin ng mga problema sa tuwing nagpa-practice ako ng proper breathing. Totoo naman eh, sabi din naman sa nabasa ko, meditation can lower our heart rate and blood pressure. Siguro nga totoo. Kasi na-experience ko eh. Talagang dama ko na mas lumulusog ako.

-Nakakabawas ng galit at tsokot. 
Alam ko sa sarili kong di ako nakapagmeditate kapag bigla akong inatake ng galit. Alam ko yan kapag ang dali kong maasar sa simpleng bagay. Saka, alam ko din na di ako nakapagmeditate kapag bigla akong kinabahan. May ganun akong instinct eh, bigla-bigla nalang akong kakabahan ng walang dahilan.

-Naregaluhan ako ng isang galloon ng  kapayapaan.
Isipin niyo to ah. Kung ginagawa ko yun(meditation) sa loob ng isang linggo. Ano na kaya ako ngayon? Siguro super alive ako nun. Or feeling ko katulad ko na din si Dalai Lama sa pagiging kalmadong tao. Oo, kasi talagang nagkakaroon ako ng peace of mind eh. Magaan ang buhay kapag nagme-meditate ako sa umaga. Nagiging masaya ang buhay kasi tama ang ritmo ng puso ko kumpara kapag nakaka-feel ako ng kaba at natatakot ako, para yung puso ko ay isang drum na ako ang humahampas pero may ibang tao rin na pumapalo sa drum ko kaya para ang gulo gulo ng tunog. Ganun.

-Dagdag enerhiya para sa buhay-buhay.  
Para sa a’kin, nagiging super Saiyan ako kapag nagme-meditate ako. Gumagapang sa buong katawan ko ang pinakamalakas  na enerhiya. Because I think, concentrated breathing and relaxation improves my blood circulation, giving me more energy to be productive and do enjoyable things in life.

4. What teaches me about “Food and Exercise and Water”.
-Obligado akong gamutin ang nakakiirita. 
Kung tiisan lang ang pag-uusapan. Masasabi kong pinanganak akong marunong magtiis. Dahil, mas pinili ko pa din kumita ng pera kaysa ubusin ang pera ko para tanggalin lang ang discomfortness sa katawan ko. Araw araw na struggle ko ang wetpaks ko pero di ako nagre-reklamo kung kanino bagkus mas natuto akong maging positibo at naging matapang na may malawak na pananaw sa buhay. Kaya, nakakahanap ako ng ibang alternatibong remedy sa pwet ko. Ito na ngayon ang kinakapitan ko, ang temporary remedy. But, naniniwala pa din akong magiging maayos ang lahat at magkakaroon ng miracle.

-More Fiber.
Sa ganung kalagayan ko, wala akong ibang choice kundi kumaen ng masustansyang pagkaen na makakatulong sa karamdaman ko. Bakit ko pa titigasan ang ulo ko kung pwede naman maging healthy. Eh katawan ko din naman to. At walang ibang mahihirapan sa bandang huli kundi ako din kapag pinabayaan ko ang sarili ko. Kaya, pinilit kong maging kaibigan ang mga fiber foods such as pinya, papaya, peras, pakwan at prune juice.

-More gym and exercise.
Nakikita ko na sa sarili ko na may improvement nga  talaga. Yung dating wala man lang kakorte-korte ang braso ko, ngayon nagkakalaman na. Ang hindi ko lang maipaliwanag ang walang pagbabago ng bewang ko. Ewan ko din, di na siya tumaba o lumobo pa. haha

-Proper time of drinking water.
Pag gising ko ng umaga, inom kagad ng tubig habang empty pa ang stomach ko. Bago kumaen sa lunch, inom din ng marami. ‘Tas bago umuwi, inom din ng maraming tubig. Para sa good shit, immune system at maayos na circulation ng blood ko sa katawan. Kailangan na kailangan ko ng maraming maraming tubig. Napakahalaga ng tubig sa katawan ng tao.

-Eat lots of fruit and veggies.
HIndi lang fiber foods kundi lahat ng masusustansyang pagkaen ay dapat kong maging kaibigan, yan ang sabi saken ng pareng 2017 sa kalahating buhay niya palang dito sa earth.

-Eat less salt and sugar
Importante na hanggat wala pa akong ibang nararamdaman milagro sa katawan, dapat sa ibang tao palang na may sakit ay matuto na ako. Di ko na dapat pang hayaang dumapo din sa akin ang ganung klaseng sakit. Kaya, lahat ng maaalat at pagkaen na marami ang content ng sugar ay iniiwasan ko na din. Kagaya nalang ng softdrinks.

-Don't skip breakfast
Kapag ako di nakapagbreakfast, nako, alam ko sa sarili kong mahina ako bago maglunch. Oo. Totoo. Parang di ako makapagfunction ng maayos kapag hindi ako nakapag-agahan sa umaga. At ang laking tulong kapag kumakaen ka ng breakfast sa umaga, helpful siya sa brain.

-Me as Placebo effect
Natutunan ko ngayon na ang tao ay na pwede din palang akong maging placebo effect sa sarili niya at sa ibang tao. Di lang pala ginagamit ng mga doctor yun sa medisina, kundi pwede din palang mismong tao ang maging placebo sa sarili niya nang sa gayun, mas madaling nagagamot ang karamdaman ng tao.

5. What teaches me about “First is Last”.
-Basta simulan ko magsulat. 
Sa pagsusulat ko, natutunan ko na walang ibang teknik kundi gawin ko na kagad and dapat kong isulat. Di ko na kailangan ng maraming inspirasyon para magsulat. basta sulat lang ng sulat kagad.

-Keep my goals top secret. 
I’ve learned na dapat di lahat sa blog sinasabi o sinusulat lahat. Kahit papaano dapat magtira ako para sa sarili ko. Nang sa gayun, maging regalo naman ako na nakakasurprise buksan. Parang ganun.

-Detalyado ang bawat hakbang or goals. 
Mahirap ko makuha ang isang bagay kapag di ko alam specifically ang gusto kong kunin. Kaya first thing na dapat malaman ko muna kung ano ba talaga ang gusto ko.

-Ang tamang tanong "bakit?" Anong dahilan? Specific 
Gaya nalang sa reconstruction ng bahay ni Mama. Kapag nakakaramdam na ako ng matinding pagod. Iniisip ko nalang palagi kung bakit ko ba ginagawa yun? Para kanino ba ang ginagawa kong paghihirap na to. Mas madaling nawawala ang pagod.

-Lagyan ng Imahenasyon ang Subconscious.
Madali kong nagagawa ang gusto ko kapag may image na ako sa utak ko ng gusto kong gawin gaya ng pagsusulat. Nakapila na sa brain ko ang bawat scene na dapat kong isulat. Gaya na rin sa pupuntahan ko. Iniisip ko muna bago ako lumarga na kung ano ang mga dapat kong gawin kapag nandon na ako.

-Plan for setbacks and failures.
Ito ang isa sa mabisang kong strategy para madali kong ma-overcome ang goals ko. Kinokontra ko na kagad. Nireready ko ang sarili ko sa pu-pwedeng maging hadlang sa daan ko.

6. What teaches me about Travel.
- Binigyan ako ng panibagong perspektibo sa buhay. 
This year, isang beses palang kame nakapagtravel sa Pilipinas kasama ko ang bestfriend ko pati si Angel. Nitong March 2017 lang ang huli nameng travel at sa Marikina yun. Siguro, kung ano ang natutunan ko sa pagta-travel malamang nasabi na rin yun ng mga maraming travel bloggers dito sa Pinas. Di hamak na mas maraming experience sila kaysa saken, diba. Pero syempre, wala akong magagawa kundi sabihin ko lang ang para sakin sariling saloobin. Wala namang masama dun diba.
Sa pagbiyahe ko.
Nagkaroon ako ng bagong perspektibo sa buhay nung naka-kawala ako ng tatlong araw dito sa opisina. Sobrang dami kong natutunan kapag nakakakita ako ng iba’t ibang mukha ng tao at ibang klaseng places. Isa lang ang masasabi ko, mas lalong lumawak pa ang mundo ko sa tuwing may bagong lugar akong napupuntahan. Sana mas maulit pa ang pagtravel ko. Sana linggo linggo nililibot ko ang mundo. Tutuparin ko yan. Iba’t ibang lugar sa mundo ang iikutin ko.

-Releases my untapped potential.
Sa pagbiyahe-biyahe ko at pagpunta sa iba’t ibang lugar, natutunan kong gamitin ang lahat ng skills ko. Pagdating sa sukli ng pera at pamasahe, financial budget skills ko yan. Pagdating sa nasira kong jacket dahil kinaen ng tricycle yun, natuto akong magtulak ng tricycle. haha Hindi, ang totoo niyan. Pag nakita kong halimbawa si kuya(example lang) nakaya niyang magtrabaho kahit unano siya, naiisip ko, tang ina edi ako, mas kaya ko din yun. Sa ganun, mas nabubuksan ang aking mga mata sa mga bagay na di ko makita.

-Ipakita ko mas masayang view ng buhay.
Ang laki ng pinagkaiba nung nalayo ang view ng mga mata ko sa trabaho ko. Habang lumalayo ang bina-byahe ko, nafe-feel ko ang excitement and adventure at nalalaman ko ang mga bagay na di ko pa nakikita at nadarama. Sa pagta-travel ko, na-realize ko ng husto na bakit ako tumatagal sa trabahong di ko gusto. Marami pa ang tigyawat ko sa bandang chin kaysa sa napupuntahan ko sa iba’t ibang lugar. Kaya ang gusto ko, bisyo ko na ang pagtatravel. Isasama ko siya sa dugo ko.

-Pampalawak ng imahinasyon ang pagta-travel. 
Ang laki ng epekto saken nung naipahinga ko ang katawang lupa ko at magmuni muni sa iabng lugar. Naiisip ko kung nasa tama pa ba ang ginagawa ko sa loob ng isang linggo. Natutunan kong mas madali palang mag-imagine ng masasayang bagay na walang stress kapag lumayo ako sa work mo.  Nararanasan kong hindi lang pala ang buhay ay nasa opisina lang. Tumingin lang ako sa kapaligiran, makikita ko ang ganda ng buhay ng walang kalakip na stress at pera. Kapag nakita ko kung gaano kaganda ang tanawin, ang sarap manirahan sa ulap at mag-gala -gala sa gubat.

-It can inspire me to pursue my passion.
Pag ino-obserbahan ko ng maigi ang resort na pinuntahan ko. Biglang sasagi sa isipan ko na “Ang galing naman ng negosyante na may-ari neto, patok na patok sa tao ang resort niya, ano kaya ang sinakripisyo niya bago niya nakamit lahat ng to”. ‘Tas bigla kong iisipin ang tunay na pangarap ko na dapat kong tuparin. Natutunan kong di ako makakapagtayo ng ganitong ka-successful na resort kung tatamad tamad ako at di ko ipaglalaban ang gusto kong trabaho. May mas magandang bagay pa pala kaysa sa paperworks.

7. What teaches me about my “Career”.
-Rule #1, First things first.
Yung problema ko last year, problema ko ulit ngayong taon. Wala akong sinacrifice eh. I’ve learned na habang di ko pa binibitawan ang bagay na nagpapahirap sa akin, mas lalong hihirap. Kapag wala akong ginawang hakbang para sa mga pangarap ko, tatanda akong magta-trabaho pa rin.

-Dapat may big impact palagi. 
Yung feeling na palagi kong pinapangarap na mapasaya ang libo-libong tao. Mabasa ng marami ang sulat. Mabago ko ang buhay ng ibang tao gamit ang matalino kong insight. Yan ang impact na gusto kong gawin.Kaya di ko na hinayaang maubos pa ang panahon ko sa walang kwentang bagay. Bawat araw tinotodo ko ang palo. Ang mahalaga gumagawa ako ng paraan para magkaroon ng meaning ang ginagawa ko.

-Maghihirap muna ako ng todo.  
Siguro nga di pa talaga ako dumadanas ng gapang ng isang sundalo. Di ko pa nararanasan ng todo ang matinding dumi o putik na dapat kong harapin. Ang alam ko lahat ng to mapagdadaanan ko. Bawat klase ng balakid dapat naaayon din ang approach ko dun. Walang akong choice kundi maging matatag para sa lahat ng pangarap ko. Dapat kong isa-isahin makamit lahat ng ‘to.

-Dun ako sa passionate ako. 
Tunay nga talaga mahirap mapunta sa lugar na di ka nababagay. Yung tipong lahat sila nakahubad, ikaw lang ang nakadamit sa lugar na yun. Something like that. Yung tipong parang nagdadalawang isip ka pa kung gagaya ka ba sa kanila. O kung mahihiya ka ba dahil lahat sila nakahubad o ie0enjoy nalang na nakadamit ka kaysa sa kanila. Ganun ang feeling ko right now.

-Take risks sa pagsusulat. 
Ang itinuro saken ni pareng 2017 ay mas doblehin ko pa ang ibinigay kong risk para sa gusto kong marating. Kulang pa daw ang ibinigay ko nung 2014, 2015, 2016 kaya dapat mas galingan ko pa. Simpleng simple lang ang lesson sa akin, kung di ko yun naabot, ibig sabihin kulang pa ang effort.

8. What teaches me about the “use of new technology”.
-Time for Action.
Bawat araw nalang ata may nakikita ako sa social media na iba’t ibang klase ng na-imbentong teknolohiya para mas gumaan pa ang pamumuhay ng tao. Senyales na to para makipagsabayan din ako. Aalamin ko ang latest para nang sa gayun, di ako napag-iiwanan para sa lahat ng needs ko. Di ibig sabihin neto na dapat na akong maging maluho sa gamit. Dapat lang na siyasatin ko ng mabuti kung ano ba ang technology na may sense. Yung may katuturan. Yung makabuluhan.

-Kaalaman. 
Sa bagong teknolohiya, mas nae-enggayo pa akong magbasa. Kasi kung tutuusin napakadali nalang ng magbasa. May PDF at Kindle na. Wala ng dahilan para tamarin pa. Kung hindi naman, pwede ng basahin ang libro kahit sa cellphone lang. Pwedeng pwede na. Kaya, napakahusay ng tulong ng teknolohiya sa pamumuhay ng maraming tao. Marami pa akong di alam sa teknolohiya, kaya gaya ng pagta-travel na pwede ko din siyang magamit dun, dapat kasama ko palagi ang travel at technology.

-Grab and Uber.
Sa tuwing napipikon ako sa mga taxi driver na angal ng angal at palaging tumatangi, samantalang Moa to Gil Puyat lang naman ang ruta. Basta, ayaw nila kapag malayo o di convenient sa lugar na dadaanan nila. Hindi nila papatusin ang pasahero kapag mababa ang bigay o walang dagdag. Kaya, sa bagong technology ng transportation, ang laki ng tulong saken ng Grab Apps. Eto ang gamit ko na apps eh. Isang click ko lang may driver na ako. Halos marami pang uusbong at magdadagdag na bagong gadgets na magpapaginhawa sa buhay ng tao. Pag-aaralan ko din to ng husto.

-News.
Natutunan kong kailangan ko pala ng TV kahit papaano sa buhay ko. Hindi para ma-entertain kundi para sa mahahalagang balita. Diyan din naman malalaman at manggagaling ang latest gadgets, health tips at iba pa, diba. Hindi lingid sa ating kaalamanan na mahalaga sa isang writer na katulad ko ang nakikinig at nagbabasa ng balita. Tama? Tamaaaa!

-Blogging.
Di ako makakapagblog kung walang computer. Oo, may notebook pero anong saysay nun kung meron naman akong laptop na madaling magbura at wala pang masasayang na papel. Kaya dun na ako sa technology pagdating sa writing. Sayang naman ang husay ko kung mabagal din mai-transfer ang sulat ko sa computer, diba.

9. What teaches me about “Managing Money”.
-Don't settle for single income. Don’t use one basket.
Katulad nalang sa issue ng BPI. Sinabi nila na nagkaroon daw ng posting error ang bangko nila. Pero feeling ko na-hacked yun eh. Ayaw lang nilang sabihin eh. Ang punto ko lang, dapat ang pera ko hindi nakadepende sa isang account or basket lang. Paano kapag nahulog o nasira ang basket na dala-dala nko, eh di sira na lahat. Mahalaga din na dapat may atlis 2 or 3 akong source of income. Halimbawa, syempre kung paano kapag nabuntis ang girlfriend ko. Paano kung magkaroon ng emergency.  Paano ang kasal. Paano nalang diba.

-Savings.
Ito ang isa sa di ko tinanggal sa ugali ko. Malaking lessons sa akin ang pagse-save. Ang mag-impok ng pera.
For the record,  sa ATM ko na hindi ako dumating sa puntong na-zero ang bank account ko. Palaging may nakatabing 2 months salary. Ganyan ang diskarte ko. ‘Tas simula nung January 2017, sinimulan ko din ang P100 per day. Hanggang ngayon  kalahati na ng taon, ginagawa ko pa din. Magaling ako mag-ipon, pramis.

-Investment.
Yan ang isa sa lesson ko na dapat kong pasukin. Isasakripisyo ko lahat para lang makapag-invest ako. Hindi biro yung wala akong knowledge sa pag-iinvest. Hindi nakakatuwa yun. haha  Sa totoo lang talaga, ang pinaka kinakatakutan ko ay ang maghikahos sa pera.

-Business
Isa rin to sa dapat meron ako ngayon taon. Hindi pu-pwedeng wala akong negosyo. Dapat akong maging entrepreneur habang ginagawa ko ang passion ko. Dapat ko ng simualng magnegosyo.  Itataya ko ang lahat para lang mas kumita pa ng pera. Gusto kong magkaroon ng negosyo.

-Find opportunity
Marahil sa dami ng opportunity sa Pilipinas, minsan binubulag na ako ng sarili kong pananaw kaya di ko lahat makita iyon. Kaya ngayon, gagawa ako ng paraan para pasukin lahat ng pagkakataon na pwede para sa skills ko. At lalo na sa talento ko. Yayakapin ko lahat ng nakabukas na pinto para sa akin.

10. What teaches me about “Time Management”.
-Wake up early
Ang dami ko ng utang sa kumpanya at sa sarili ko sa tuwing nale-late ako. Kaya, ngayong kalahati palang ang taon, sisikapin ko ng maging maagap sa oras. Minsan sa totoo lang talaga, mahirap labanan ang sakit ng ulo pag gigising na eh. Ang sakit talaga sobra.

-Learn to say “Nah”
Natututo na ako dati na walang patutunguhan ang isang okasyon kung walang magandang dahilan para pumunta dito. Una, kapag di to naaayon sa mga goals ko o di kaya walang maitutulong para sa goals ko. Kpaag inuman, Oo kagad ako. Kapag party, sama kagad ako. Kaya madaming nasasayang oras sa akin.

-Writing Time Anytime.
This year, lahat ng sobra kong oras ay inilalaan ko sa pagsusulat. Sulit na sulit ang sinasayang kong oras sa pagsusulat. Mas lalo pa akong nanggi-gigil na palawakin pa ang aking imahinasyon. Isinisingit ko nalang ang pagsusulat ko sa trabaho, once na mabigyan ako ng pagkakataong maging full tim writer, di ako magiging kampante.

-Know my deadlines at my priorities.
Ang isa sa pagkakamali ko, sa lahat ng gusto kong makuha o maabot, di ako naglalagay ng deadline. Nagiging negotiable lahat ng goal ko, na pu-pwedeng baliin. Yan ang isa sa turo saken ni pareng 2017 na dapat kong intindihin ng hsuto. Sundin ko dapat ang nilagay kong deadline.

-Block out distractions.
San man ako mapunta. Honestly, madali akong ma-distract kagad. Kaya, kapag nagulo na ang game plan ko, asahan ko yan, wasak na rin ang buong oras ko. Wala talagang ibang dapat gawin kundi ang matinding focus.