PLEASE, LOVE YOURSELF.

Nitong Sunday lang, ipinagdiwang muli ang fiesta ni ‘San Isidro Labrador’dito sa aming lugar na noon ay akala ko, siya ay isang  aso na matapang na naglilingkod sa simbahan kasi nga tinawag siyang labrador. Haha mali pala ako. Sorry. 

Taon-taon ginaganap ang fiesta dito sa amin. Syempre. Malamang. 

Noong bata ako, maliit pa ako nun eh, hahaha active na active ako sa ganitong kasiyahan at rampahan. Partida,  wala pa kame noong alarm clock sa bahay, alas-sais palang ng umaga, gumigising na ako upang humanap ng  paraan para magkapera at rumaket sa ‘Araw ng Fiesta’ dito samen. Ibahin niyo ako sa lahat ng bata dahil diba ang mga chikiting kapag summer vacation, tamad gumising yan sa umaga. Kadalasan ang gising nila ay kapag kakaen na sa tanghalian. Hahaha (‘Bat ko alam?) 

Nung bata kasi ako, maliit pa ako nun eh, hahaha wala akong ibang iniisip kundi magpakabibo at gumawa ng bagay na nakakabwisit sa kapwa, pero iba naman ang style ko kapag fiesta na, gusto ko mataba ang bulsa ko. Marami akong napagti-tripang raket gaya ng tumutulong ako sa mga nag-aayos ng banderitas sa fiesta na dapat may bayad saken, nakiki-join ako sa mga sayaw-sayaw para magkapera, inuutusan ako bumili ng ganito at ganyan ng pagkaen ‘tas hinihingi ko na ang sukli, at naka-mindset na rin sa isipan ko na kailangan kong manalo sa mga games  sa fiesta para may pera akong maipon, basta lahat ng bagay na mapagkakakitaan ay pinapasok ko sa tuwing sasapit ang araw ng fiesta sa amin. Never pumasok sa isipan ko ang magnakaw. Wag mo akong itulad sayo. hahaha

Note: Sa Pilipinas, naglalabasan ang galante kapag fiesta. Pati na rin ang walang pera. Totoo yan. 

Ngunit habang lumilipas ang panahon, mas nabo-boring na ako sa ganung scenario at events. Siguro para sa akin, nag-iiba na din ang pananaw ko sa fiesta kung dapat ba akong makisalo sa ganito, eh di naman talaga ako fan ng mga saints eh, gusto ko lang talaga magkapera noon. ‘Lam naman nateng lahat, na ang bida sa fiesta ay ang mga santo, diba. Kaya nung nagkaka-edad na ako, (konting additional lang naman sa numbers), di na ako nakikisali sa ganun at nagseryoso nalang ako sa lovelife ko (naaaks) or kapag no choice talaga, gumagala nalang kame sa mga mall o nanonood ng sine kasama ang girlfriend ko. Maingay kasi sa labas ng bahay kaya di na ako nakikipagsabayan. 

Kaya nitong linggo Mayo Bente Uno, wala masyadong naghanda sa pamilya namen. Siguro dahil na  rin  wala ng magluluto sa bahay, alam niyo naman na malayo na ang bahay ng pinakamahusay na chef namen na si Mama eh. Siya naman talaga ang tagaluto namen kapag may okasyon sa tahanan ‘tas katulong niya si ate. Salitan sila sa gawain.  

At eto na. 

Last week pa may plano ang tropa ng inuman sa bahay ng pinsan ko. Wala naman ibang gagawin kundi inuman lang. Parang normal lang na inuman kapag weekend. Yung mga kaibigan ko di naman din sila nakikisali sa mga ibang palaro ng fiesta  kaya inuman nalang talaga ang magiging ganap. 

Buong umaga ng linggo ng araw na yun, naglinis ako ng bahay at nagbasa ng libro. Sa sobrang ingay ng paligid dahil sa videoke ng kapitbahay mga bandang tanghali na yun, inaya ko nalang si Angel na pumunta nalang kame ng starbucks para dun ipagpatuloy ang pagbabasa at pagsu-surf niya sa internet. So, nag-go kame dun. Umuwi kame nung mag-gagabi na. (Malinis ang ginawa namen. Wala akong naging maputing balak kay gf. haha)

Pagdating naman ng gabi, 

Nakipag-inuman na ako sa mga kababata ko at sa mga pinsan ko. Sa sobrang galing ko, nakalimutan kong kumaen ng hapunan. Ang lupit ko talaga. Napakagaling. 

So, bali ang nilapang ko nalang ay ang pulutan ng inuman, which is napaka-mali. Di ko naman talaga ‘to ginagawa, ngayon lang talaga nangyari sa akin to. Nakakainis. Alam kong mali, biglang nawala ang disiplina ko nang nagkaroon lang ng ganitong pagdiriwang. Kung tutuusin nga, parang wala talaga akong kinaen e. Grabe talaga. Wala akong sinisisi kundi ang sarili ko, hindi ang fiesta na ‘to. Naiinis ako sa sarili ko. Napipikon ako sa sarili ko dahil kinabukasan nagbleed na naman ang aking wetpaks dahil constipated na naman ako. Nasira ang araw ko kahapon dahil sa ginawa ko nung linggo. Banas na banas ako sa sarili ko. Naisip ko, sa una lang pala ako disiplinado, paano pa kaya kapag may mas bonggang okasyon pa at nakaligtaan ko na naman ang mga dapat kong unahin para sa health ko. Di naman malubha ang kondisyon ko ngayon, karamihan naman sa lalaki nagkakaroon nito ngunit nakakairita nga lang talaga. Feeling ko lang talaga sinusundot lang palagi ang wetpaks ko. haha

Buti nalang, di Sakit sa Puso o Highblood ang meron ako kundi todas na ako nung gabing iyon. haha

Ano ba pinaglalaban ko, ha? haha

Gusto kong i-highlights sa kaganapang ito, bukod sa walang disiplina ako sa sarili ay ang tanong ko na, mahal ko ba talaga ang sarili ko kapag napipikon ako at nababanas ako mismo sa sarili ko? 

Alam ko naman na ang tamang sagot ay “Hindi”. 

Pero ang sa akin lang, ano pa ba ang mga bagay na ginagawa ko na di ko na namamalayan na di ko na nagagawang mahalin ang putang inang sarili ko? haha

Meron pa ba kong ginagawang di tama o kahit papaano may tama pa rin akong naia-ambag sa sarili ko? Ano pa ba?

Wait. Aalamin ko. 

1. Pinapatawad ko naman ang sarili ko.

Sinabi ko na sa sarili ko na kung ano man ang mali kong nagawa nung linggo, ay itatama ko na lahat ng yun. Ayoko naman i-dahilan na tao lang ako at nagkakamali din gaya niyo pero dapat ko lang talagang bigyan pa ng second chance ang sarili ko dahil walang taong perpekto. 

Kaya, sa ngalan ni Ben, pinapatawad ko na ang sarili ko. haha

2. Naghahanap ako ng mga bagay na makabuluhan. 

Para sa akin. Wala ng kabuluhan nung nakalimutan kong mahalin ang sarili ko dahil di na ako productive.  Imbis na atat na atat akong uminom ng alak, bakit di nalang siguro ako mag-exercise at mag gym. Nakinabang pa ang katawan ko, pinagpawisan pa ako, mura lang naman ang maging masustansya at plus pa, na-refresh na rin ang buong katawan ko. 

Bakit di ako maghanap ng matinong activity, diba? Siguro nga nung mga nagdaang araw, nawala yung self-love ko nung inuna kong atupagin ang mga walang kwentang bagay. Panahon na siguro ‘to para magdiscover naman ako ng mga healthy na pagkaen na makakabuti sa katawan ko. Patayin ko na din muna saglit ang phone ko lalo na kapag araw ng linggo. Di naman din kailangan kapag sunday eh. 

Gawin ko na ang mga bagay na makakapagpasaya sa ‘kin ng todo. 

3. Sarili ko. Sarili ko. Sarili ko. 

Biglang nawala sa routine ko ang meditation and relaxation. Di ko naman pwedeng sisihin ang busy schedule ko sa trabaho kundi talagang mahina lang talaga ako sa Time Management. Pero minsan iniisip ko din, pagmamahal din naman sa sarili ko kung maituturing  yung ginagawa ko sa tuwing gusto kong matulog ng mahaba. haha Gusto ko kahit papaano umabot man lang sa 9 hours ang tulog ko sa bawat araw. haha Ang laki na ng kinita ko ‘nun sa tulog. Ang puti-puti na ng eye bag ko ‘nun. Kahit na nawala na ang proper breathing ko sa rituals ko, and relaxation time sa routine ko. Pipilitin ko pa din maibalik iyon. 

Kapag nawala pa naman to, di ko makita ang solusyon sa problema ko kapag punong puno ng basura ang isipan ko. Pinapangako ko, titigilan ko nang torturin ang sarili ko sa pag-iisip ng malalalim. Panahon na para tipirin ang yutakels  ko at paganahin ang aking soul’s intentions. I will spend time focusing inward daily. Pangako. I will begin my day with atleast 15 minutes of meditation and ipu-push kong makapagsulat din ako ng kahit 10 minutes lang, sa bahay man o sa biyahe. 

4. Sexy pa din ako

Maraming nagsasabi na payat daw ako. Pero para sa akin okay na ako sa katawan ko. Na-achieved ko na ang gusto kong figure. Pake niyo. Ayoko yung mataba ako. Ayokong malaki ang tiyan o butete ang belly ko. Gusto ko ng ganitong katawan lang na may matapang na muscle at hindi mukhang malnourish.  Isa itong senyales na mahal na mahal ko ang sarili ko. I appreciate my body and all the things it can do. I know naman na di ko makakamit ang  perfection eh. Sexy akong nilalang.

4. Sinimulan ko sa pagibig.

Napapansin ko na sa mga nagdaang araw, parang di ko na mahal ang sarili ko. Wala na akong pagpapahalaga sa sarili ko. 

Pag-gising na pag gising ko, di ko maiwasan buksan kagad ang phone ko kung may nagtext ba saken o tingnan ko kung ano na ang nangyayari sa social media kahit di naman ako involve dun at syempre kung ano ng balita sa mundo, nakiki-update ako.

Mas nauuna ko pa tignan ang istorya ng iba kesya unahin ko ang dapat kong unahin. Diyan ako mali. 

Kaya ngayon, I will learn how to love myself. 

Sisimulan ko ng mahalin ang sarili ko pagmulat na pagmulat ng aking mga mata.

5. Maging totoo ako sa sarili ko

Ayoko ng mabuhay na hindi ako totoo sa ginagawa ko. Sa totoo lang , di madaling magpakatotoo, minsan kapag nagpakatotoo ako, mas may nagagalit o nasasaktan. Di ko din alam.

Iniisip ko din minsan na sana kapag sinabi kong ayoko na, at gusto ko ng bumitaw sa bagay na ayoko talaga. Kaso di ko magawa dahil madami na akong obligasyon sa  buhay. Pero ang masaklap lang, wala pa akong binubuong sariling pamilya pero di na ako makabitaw sa lugar ko. Sana kapag sinabi kong ayoko sa taong ayaw ko, masasabi ko talaga verbally hindi yung ikini-kimkim ko nalang. Ayokong mabuhay sa “Sana”. Pero gustong-gusto kong magpakatotoo. 

Kaya simula ngayon. 

I will mindfully and emotionally breathe my way through my feelings and emotions. Mahal ko pa din naman ang sarili ko.

6. Talk to myself and to others happily.

Buti nalang dito ako nakabawi, nababantayan ko na ang mga tinatanim ko sa mumunting isipan ko. Sa tuwing may mga bagong tao akong makikilala, lagi kong sinasabi sa sarili ko na dapat masaya ang usapan namen. Tulad nalang ng kapag nag-usap kame ni Mama, matik na dapat wala ng away at bangayan pa kame, mas pinipilit ko pa rin na mapaganda ang usapan namen kahit medyo nagkakainitan na. haha

Bigla akong natuwa dahil sa buong araw pala, may nagagawa pa rin akong pagmamahal gaya nito sa sarili ko at gaya ng sinasabi kong dapat masaya palagi ang usapan. Natutupad naman pala. Ashteg!

7. Expand my Interests and make gala.

Iniisip ko pa ng maigi, meron pa ba akong ginagawang self-love sa sarili ko? Meron pa ba?

At saka ko naisip, na meron pa pala. haha

Yung umisip ako ng bagay na kakaiba. Maituturing kong pagmamahal ko sa sarili yun dahil mas pinapalago ko ang sarili ko. Kapag trip kong gumala-gala. Naglalakad lakad ako sa labas. Kakaiba para sa akin yun dahil maghapon akong nakaupo palagi sa opisina. 

Sa malungkot na buhay ko, natuto pa rin akong mahalin ang sarili ko dahil nililibang ko ang sarili ko at tinitignan ko sa iba ang pamumuhay ko, nakita ko na hindi pala kame magkakaiba. Lahat pala kame ay may mabibigat na pinagdadaanan, nasa pagdadala lang talaga yan. 

9. Working on  my personal development.

Ang sarap pala ng ganitong moment na iniisip ko at ine-evaluate ko ang sarili ko kung may nagagawa ba talaga akong tama para sa sarili ko. Habang tumatagal ako sa pag iisip ngayon, mas naiintindihan ko ang pagmamahal ko sa sarili. Ngayon nalaman ko na nandito ako para magmahal at matuto. Yung paunti unti kong pagkamit ng mga goals ko. Yan ang matatawag kong ultimate self-love. Tiwala ako sa biyahe ng buhay ko. Magtatagumpay ako.  

10. I stop comparing myself to others.

Sa wakas mga kuya at teh, natigil ko na i-compare ang sarili ko sa iba. Pinapalago ko na palagi ang sariling halaman ko. Alam kong kaya ko ang mabigat na buhay. Kaya ko tong i-handle at alam kong lahat tayo mayroong kanya-kanyang tagumpay at pagkakamali sa buhay.

11. Gaya ng Love ko kay Angeline.

Yung oras na nailalaan ko sa mga kaibigan ko at sa mga mahal ko sa buhay. Di matutumbasan iyon. 

At walang kaparehas na pagmamahal kay Angeline. Di mabibili ng kahit na sinuman iyon. 

12. Be patient with myself.

Dati, halos di ako magkanda-ugaga kapag nagmamadali ako at natatakot sa mga di ko alam na sitwasyon. Ngayon, medyo naging pasensyoso na ako. Natuto na akong i-kalma ang sarili ko. Siguro dahil may tiwala na ako sa sarili ko na maso-solve ko din ang lahat. 

13. Reading Books

Ang dami kong gustong basahin pero kaunti lang ang oras ko. Badtrip lang minsan kapag kinaen ako ng antok. Nakakabawi naman ako kapag sa isang araw nakakapagbasa ako ng 5 pages. Eh hilig ko magbasa ng libro eh, kapag kinumpute lahat ng  iyon, pagnatapos tong taon na to, makakatapos talaga ako ng isang book. Mahal ko ang sarili ko kaya nilalagyan ko ng kaalaman ang mga brain cells ko.

14. I lived in Appreciation.

I trained my mind to be grateful. Natuto akong magpasalamat at saka makita ko lang ang potensyal ng mga kaibigan ko o kung sinuman sa anumang larangan nila ay naisu-suggest ko na ipagpatuloy nila ang talent nila. Ganun ako. Minomotivate ko sila.  Nakikita ko ang kagandahan ng buhay at inspired na inspired ako sa tunay na buhay kaay shine-share ko sa iba. Mahal na mahal ko ang sarili ko kahit may kulang sa sarili ko. Ang alam ko, in behind of this, para saken kumpleto na ko. 

15. Nakikita ko ang sarili na mahalaga.

Dahil sa sobrang pagmamahal ko sa sarili, nakikita ko na kahit saan man ako mapunta. Mahalaga ako. 

16. Malabo man, lilinaw din yan. 

Kahit gaano na kasakit sa chest, kahit na parang wala ng pag-asa dito sa lupa. At hindi ko na alam kung may patutunguhan pa ba ang lahat ng ginagawa ko. Tinutuloy ko nalang basta ayoko lang huminto. Kung hindi ko mahal ang sarili ko, malamang nagpatiwakal na ako dahil sa sobrang ka-imbierna ng tadhana sa akin, kasi ngayon kung ako ang tatanungin, walang-wala ako ngayong ipagmamalaki pa, pero inilaban ko pa din dahil mahal na mahal ko nga ang sarili ko. 

16. Tawa

Kapag nagkakamali ako or may masayang pangyayari sa buhay ko, natatawa at natutuwa ako sa sarili ko. Automatic in split seconds, mabilis akong matawa sa mga nangyayari. Haha Saka katulad nalang  nung mga jokes na binanat ko ng mga ilang oras lang, maiisip ko yun kaagad at di ko malilimutan sa isip ko na nakakatawa pala talaga ang ginawa ko, matatawa ulit ako. Part yun ng pagmamahal ko sa sarili ko. Kasi di ko dinibdib at sineryoso ang biro ng buhay. Alam naman natin na talagang nakakapikon sa mundong to, wala talaga tayong magagawa kundi ipagpatuloy ang buhay at tawanan nalang ang nakalipas. 

17. Nakaka-kan..ta  ako! 

Dahil sa love na love ko ang sarili ko in a highest level. Inaawitan ko ang sarili ko kapag mag-isa ako. Di lang dahil sa proud na proud ako sa sarili ko kundi buhay akong tao na may dumadaloy na dugo at nakakapag isip ng matino. (Weeh, matino?) Minsan nga kahit pa maraming tao, bumibirit ako eh basta may mabigat akong dinadala, masaya man o malungkot, kakanta pa rin ako dahil sa ganitong paraan, gumagaan ang pakiramdam ko. Kaya kong kantahin yung So Good ni Zara Larsson.

Kasi alam ko sa sarili ko na mahalaga ako. Hindi lang naman celebrity o artista sa telebisyon ang dapat alayan ng magandang musika eh. Maaari ko ring ialay ang mga magagandang kanta para sa sarili ko. Wapakels kung sintonada ako, ang mahalaga ay lumigaya ako sa simpleng bagay. May kanya-kanya tayong boses at kalayaan. 

Walang pakelamanan. Mahalin niyo rin sarili niyo.  Mas masaya pa nga kapag lasing ako eh, tang ina, nauubos ko na ata lahat ang laman ng song book eh. Di ako kumakanta para sa crowd, ginagawa ko yun para sa sarili ko. haha

FINAL WORDS

Kaya friend, bigyan din kita ng advice, wag lang puro ako. haha

Imagine kung napapalibutan ka ng mga taong ‘hindi nila mahal ang sarili nila’. Baka malamang, mapabilang ka din sa kanila.  

Kaya ang payo ko, maging good ka sa sarili mo. Gawin mo lahat ng makakabuti sayo. Mahalin mo ang sarili mo. At malalaman mo na unti unting mamahalin ka din ng ibang tao.

Ikaw? minamahal mo ba ang sarili mo ng higit sa iba?

MOVE FAST

I'm here again to give thanks to myself. Joke. Nagpapasalamat ako dahil nakabalik na naman ako dito sa blog. Noon, idadaan ko muna sa Microsoft word para kung may editing, maipo-post ko sa blog ko ng maayos. Ngayon, wala na akong paki. Direcho nalang kagad. Siguro mas naging matapang ako. Hindi, naging matapang talaga ako. Mas pinili kong pakinggan ang sarili. Oh paano ko na naman nasabing pakinggan ang sarili ko. Mas binawasan ko muna ang ingay sa social media. Gaya ngayon sa blog ko at sa facebook. Wala akong instagram kaya bawas responsiblidad. Kung aalalahain ko kasi, ang daming wisdon na nakain ko sa buong taon ng 2016, pero kulang sa gawa. Kulang sa galaw, maraming hanash pero binabagabag ng takot. Ngayon, dito nalang ako mag iignay sa blog ko at ipapakita ko muli ang mga resulta. Mas maraming Mabuting balita akong magagawa. Mas bibilisan ko pa.

LUMULUHA DIN ANG KATAWAN KO

Ang kwento ng isang pwet na nasasaktan.

You know what. Sa tuwing nagkakaron ako ng problema sa “pagdumi o sa pagtae”. Lagi kong naaalala ang biruan ng mga kababata ko sa akin noon. Alam niyo ba kung ano yun? halika daliii.

Ganire kasi ang istorya noon. Sisimulan ko muna ng mahinahon ah. Baka mabigla kayo masyado sa ibubunyag ko eh.

Ang kwento.

Nakakahiya man ikwento ito pero dahil nakakatawa naman at wala naman akong ina-alagaang magandang reputasyon sa sarili ko. At masaya naman pagtawanan lahat ng ito. Keri na yan. Iku-kwento ko na. Huwag niyo lang po akong huhusgahan ng husto ah. Ayokong makarinig pa ng masasakit na salita. Please. haha

Oh ito na. Noong bata ako. Mahilig akong magpigil ng pagdumi. Ewan ko kung kanino ko namana yun. Kadalasan nangyayari ang lahat ng ito sa loob ng library sa school namen sa elementary. Hilig kasi ng teacher ko noon na pag-ayusin at pagbilangin ako ng mga books sa silid aklatan dahil paborito niya ako. Di ko alam kung sadyang ma-alindog na ako noong bata pa ako o matalino lang talaga. Alin lang sa dalawa kaya ako ang inaasahan ng guro namen noon. Choz.

Sa loob ng library, feel na feel ko ang pagpigil sa pagputok ng grenade sa pwetan ko. Gusto ko muna yung uutot muna ako bago ako tumae. Maybe. This is wrong.

Saka di rin kasi ako mahilig tumae sa ibang lugar. Namamahay ang pwet ko. Sa bahay lang talaga namen ako nadumi. Ganyan talaga siguro kapag pinalaki sa mayamang pamilya. haha. Ang pagtae ko pa noon ay naka-squat. Alam niyo ba yun? Yung nakataas ang dalawang paa sa bowl ng toilet. But now. Ayon sa aking masusing pag aaral dahil nga dinadanas ko ang pagdurugo ng hemorrhoids, kaya pinag aralan ko na ng husto ang mga ito.

Ayon sa google, napaka-ganda ng squatting position kapag dumudumi. Dahil dito daw kasi, naiiwasan ang mga sakit sa colon at sakto daw ang ganitong position sa pagdumi kasi direcho ang katawan pababa sa butas ng bowl. Kaysa sa nakaupong position. Sabe!

Nung lumipas ang ilang taon.

Tumungtong ako ng grade 4 at nabalitaan sa lugar namen na bigla daw bumulwak ang bomb sa salawal ko. NagWWE kasi ang mga kinaen ko ata noon eh. Kaya doon na nagsimula akong tuksuhin na “tae o shit”. I cannott forget those words that they'd uttered to me. haha Ayun. maliit na bagay lang naman yun na naikwento ko lang naman.

Lagi din akong sinasaway ni Mama kapag naglalaro ako. Ang konti ko uminom ng tubig. Paano niya nalalaman? Sa tuwing uuwi ako ng bahay galing sa bakbakan sa laro, tutung-ga ako sa pitchel ng walang gamit na baso pero ang konti lang daw ng iniinom kong tubig. Kaya sapok ang inaabot ko sa nanay ko.

Kaya eto. Hindi pa rin ako tinantanan ng pagdumi. Kina-career ko na ata siya. Sa tuwing dumudumi ako. Sobrang curious na ko masyado sa bawat shit na lumalabas. Tingin ako ng tingin sa dumi. Observe kung observe talaga. Nakaka-praning.

Pero ngayon. Ang aral na iku-kwento ko senyo ay ang benefits/lessons sa sakit ko na ganito.

Sa wakas.

Magsasalita na rin ako ukol sa nararamdaman ng pwetan ko ngayon. Ilang taon. Ilang buwan. Ilang linggo ko tong tiniis at kinimkim. Bakit nga ba umabot ng taon? Paiba iba kasi ng buwan ako kung tamaan ng hemorrhoids sa loob ng isang buwan. Kala ko tahimik lang siya. Nasa loob pala ang kulo nitong sakit ko. Sobra niya akong sinasaktan. Wala siyang pakisama sa mga ibang parte ng katawan ko. Para siyang isang birhen bigla nalang luluha ng dugo kapag minsay hinipo. Pero marami naman akong positibong pananaw ukol dito. At ito ang ilan sa mga yun. Interesting tong insights ko.  Promise.

Sa sakit ko na ito. May maganda po akong balita senyo.

1. The closet I get to my mom

Nagpapasalamat ako ng bonggang bongga dahil mas lalo pang napapalapit ako kay Mudra kahit nagta-trabaho ako ngayon at malayo pa ang aking pinagtatrabahuhan. Ang nanay ko kasi ang gumagawa ng mga salad na diet ko araw araw. Noon pa man, nang nagka-trabaho na ako, nanay ko na talaga ang gumagamot sa akin. Siya na mismo ang sumasama sa akin sa clinic kapag di ko na talaga kaya ang kalagayan ko. At ramdam na ramdam talaga ni Mama kapag may sakit ako o may problema man ako dinadala. Or may tinatago ako. Ang galing talaga niya, sobra. The best ka mom.

At di pa dyan. Sa sakit ko na to. I look forward to going home everyday. Mas namimiss ko ang nanay ko ng sobra kung paano niya ako inaaruga sa bahay. Ang saya ko na dahil minsan kalahati ng messages ko sa phone. Ang nanay ko ang reason. Feeling ko bata pa rin talaga ako ngayon Ang sarap.

Dati girlfriend ko ang lagi kong kasama sa hospital para gumabay sa akin. ngayon ang nanay ko na.

2. What doesn’t kill me makes me stronger

Ang dameng dahilan para ipagpatuloy ko ang pagiging malakas at matapang. Malakas- kasi ang dame kong pangarap na gustong tuparin at matapang-kasi di lang to ang mararanasan ko in the near future kung gusto ko pang  magpatuloy. So, gusto ko pang magpatuloy kaya eto talaga ang choice ko. Ang maging matatag sa buhay. At nag karon pa ako ng urge na maging strong pa.

Diba nanay ko ang gumagawa ng mga kakainin ko para sa sakit ko na to. So, nalalaman ko din kung paano bilhin at saan maganda bumili sa palengke ng recipe para sa sakit ko dahil sinasabi niya sa akin laaht ng ito. Napaka gandang opportunity neto para mas lalo pa akong tumibay at maging responsableng tao. Mas lalo pa akong lumalakas at tumitinag.

Kaya nga kung titignan ko ang kapaligiran, kapag pala nagbabago tayo para sa sarili natin, dun mo na mararamdaman na parang nagsu-suicide na tayo. So, hinihimok ko ang lahat ng nilalang para sa malaking changes sa buhay niyo.

Minsan parang suko na suko na ako, naiiyak na ako sa banyo kapag nakaka-kita ako ng dugo kasama ng dumi. Pero naisip ko nalang, kung matetegi ako ng dahil lang dito. Ang Julius babao ko naman nun. Walang mabigat na paglaban naganap. Sa langit, kung wala ng pain, kalungkutan, walang challenge. Baka boring dun. Dito nga talaga ang masaya. hehe

Saka kung susuko lang ako, sayang ang mga naipumdar kong happiness dito sa earth. Gusto ko pang sundan yung mga yun to the maximum level eh.

3. Todo Todong disiplina

Nagpapasalamat ako sa sakit na to, kasi mas natututo akong disiplinahin ang sarili ko sa pagpili ng masusustansyang pagkaen lalo na sa mga fast food stores. (Yan kasi ang malalapit na lugar namen) Sobrang ganda ng benefit para sa akin neto.

Dito ko nasusubukan ang  tapang ng loob ko. Dahil ito ang matinding disiplina ko sa sarili.

Kasi kapag dini-disiplina ko ang sarili ko. Mas lalo akong nagiging masipag sa pagkilos. Kasi alam kong kapag naulit ang ganitong scenario, nako, iyak na naman ako.

4. Choosy sa Healthy Food Dapat

Thankful ako sa sakit na to dahil binigyan niya ako ng pagkakataon makilala ang di ko pa friends na mga vegetables at mga fruits. Salamat talaga ng sobra.

NATIKMAN KO NA KAYO. HAHA

Noon, masuka suka ako at niluluwa ko ang mga gulay ngayon tanungin mo ako kung ano na ang ginagawa ko. Wala naman, ginagawa ko lang “donut of krispy crème” ang mga vegetables. Ganun siya ka-enjoy kainin.

5. Test of smile

“Ngumiti ka Ben, ngumiti ka sabi eeeh”

I’m so thankful to my pain. Dati sinasabi ko lang sa blog ko kung paano ngumiti sa problema pero ako naman ang tinuturuan kung paano ngumiti sa gitna ng unos na to. Mahirap at malungkot kapag ako na ang puntirya ng sakit na to pero natutunan ko kung paano ngumiti.

Minsan pala alam natin ang gagawin natin  sa buhay natin pero di natin alam kung paano natin gagawin ang mga sinasabi natin. Kaya smile lang tayo.  

6. Test of Faith

Nagpapasalamat ako sa sakit na to. Kung walang test. Hindi ko malalaman kung nakalagpas ba talaga ako sa pagsubok na to o hindi. Kung hindi dahil dito. Di ko malalaman kung gaano ako katibay sa gitna ng problema.

Natutunan ko maging positibo pa lalo. Mas naging creative sa paggawa ng solusyon lalo na sa pag gawa ng sitz bath. Kung di niyo po naitatanong. Ang “Sitz bath” po ay ang paraan na kung saan uupo tayo sa isang batya at ilulubog natin ang ating pwetan sa maligamgam na tubig para magcirculate ng husto ang mga dugo natin sa katawan. Ito rin ang paraan para mas mabawasan ang pamamaga at kati ng sugat ng hemorroids. So gumawa po ako ng improvised na sitz bath. Sa sakit ko na ito, mas lalo akong natutong harapin ang mga kinakatakutan ko. Dito rin ako natutong magpasalamat pa sa ibang angle ng problema. Sa bawat pagsubok na nakakasalamuha ko. Natutunan ko kung ano ang mga nalagpasan ko na.

Kaya salamat.

7. Tumaba ng konti yung tiyan ko.

Nagpapasalamat ako sa sakit na to. Feeling ko tumaba ako ng konti di tulad ng dati at malaki ang nababago sa katawan ko. Ang ganda ng resulta. Ikaw ba naman magfocus na palambutin ang dumi. Di ka ba mag eexercise para sa abs.

8. Tubig pa more

Kapag pinagsama na ang dalawang Hydrogen at isang Oxygen. Ang magiging produkto ay si H20 or water. This is so important.

Kailangan ng katawan natin ng maraming maraming maraming tubig.

Ang ma-dehydrate ay hindi biro. Promise.

So, ginagawa ko na ang water theraphy. Nagiging habit ko na to.

Kaya ngayon, alagaan niyo rin ang inyong pangangatawan. Nagpagtanto ko ang sobrang kahalagahan ng tubig sa katawan. Di lang para lumambot ang ating mga dumi kundi para sa pang araw araw na kalusugan. Di lang mata ang lumuluha kundi ang buong katawan kapag minsan inaabuso naten ito sa pagta-trabaho. Ang isang maliit na parte sa katawan kapag umaray ay apektado ang buong katawan.

Salamat.

Ang Nanay Kong Tatay : The Thy Womb Story

Sumulat ako upang malaman mo ako’y tapat pa rin sayooooo! Kanta yan ni Rey Valera na walang kinalaman.

Ang totoo niyan.

Sumulat ako sayo dahil gusto kong ipaalam na isa na akong miyembro ng LGBT? Sana matanggap mo po ang naging desisyon ko. Hahaha joke lang.

Uunahan na po kita. Siguro sasabihin mo po na naman na parehas lang to ng ginawa kong sulat sayo noon. Yung puro kwela lang walang halong serious things. Ito halo-halo na. Karambola na to. Marahil marami akong magiging kaparehas ng sulat tungkol sa mga ina nilang lahat. Ang masasabi ko lang sa kanila “NEW’ng lahat”. Haha Orig ang gagawin ko.

Ngunit ipinapangako ko na sasabihin ko lahat ng ito dahil binabagabag na ako ng konsensya ko. Pasulong kong aayusin ang lahat. Ang dami kong pagkakamali sayo, Mama. Ang dami kong pagkukulang sayo. Kasing dami ng tao sa edsa na nagrally kamakailan lang. Kulang ang salitang sorry sa mga nagawa kong kasalanan sayo. Dahil minsan din,naguguluhan na ako kung sino ang dapat magparaya. Minsan ako’y naguguluhan na nasasaktan pa. Im just flat out tired of having to drag myself along when Im  even sure its worth it. Alam kong dapat ako ang maunang gumawa ng kaayusan sa gusot pero hindi ko magawa yun.  Kaya nagdadahan dahan ako ngayon. Kailangan ko lang siguro ng kaunting pahinga. A time  to catch my breath and recharge my batteries. Kasi hindi maiwasang tangayin ako ng galit at init ng ulo. Nakakapagsalita ng hindi maganda tungkol sayo. Pagpasensyahan mo na ang amo ko. Nahawa lang po talaga ako sa kups na ugali niya. Bitch yun eh.

Gusto kong lumuhod sana sa harapan mo. Medyo exagge pero wala na akong maisip na paraan para magsorry. Gusto kong magsumamo sa harapan mo. Pero kinakain ako ng pride ko. Nilalamon ako ng yabang o di ko alam kung takot ba ito. Alam kong magkakamali pa ako sa mga susunod na araw. Sa mga susunod na buwan. Sa mga susunod na taon. Pero hindi pa to ang huling pagkakataon para itama ko ang mga baluktot na pananaw ko. Hindi pa tama ang landas ko pero bawat hakbang ko ay pinag iisipan kong maigi. Sorry po kung ako ang nanakit ng damdamin mo sa mga pagkakamali mo sa buhay. Na minsan feeling ko mas magaling pa ako sayo. Kahit na minsan mukha akong demonyo sa paningin mo. Lahat na yata ng alyas ng demonyo ipinangalan mo na sa akin. Gusto ko sanang maghain ng petisyon sa korte upang ipawalang bisa ang pagsasalita ng masama sa anak. Joke lang. Tatanggapin ko nalang po lahat ng iyon. Aminado akong minsan natitiis ko tanggapin. Minsan hindi ang mga ganung pagkakataon. Ngunit kakayanin ko hanggat kapiling pa kita. Nasasaktan din ako dahil noon binubugaw mo ako sa mga foreigner. (Charot. Joke lang may maisingit lang) . Alam kong alam mo rin na noon naisip kong bumitaw sayo. Lumayas at magpakalayo. Nagdedesisyon pa nga ko kung kelan ba dapat bumitaw? Kapag kaya ko na ba o kapag hindi ko na kaya? Parehas palang mali. Medyo humuhgot lang po ako. Sa totoo lang. haha

Gampanin mo na gawing manhimasok sa pamamagitan ng pangingialam sa pag aaway ng magkakapatid. Naiinis ako sa ganung bagay. Sorry kung noon hindi ko iniintindi ang ganun bagay. Patawad kung nirerecord ko pa sa cellphone ko na N70 yung mga sermon mo noon. Hihihi Pangmotivate ko din po yun, Mama. Sarap din kasi sa tenga. Ngayon naniniwala na akong walang kwarto sayo para sabihing mali ka sa ginagawa mo.

Mas mahalaga pa ang relasyon ko sayo kesa sa trabaho ko ngayon. Paano ko nasabi? Ngayon may trabaho ako. Wallet ko lang ang mayabang hindi ang pagkatao ko. No sense of fulfillment. Kumbaga.

Ilang oras ba meron sa isang linggo? Nakakalimutan ko ng makipag usap sayo. Natatakot kasi akong magkamali muli eh sa tuwing nag uusap tayo eh. Nagtataasan ng boses. Umiinit ang mga sentido natin. Gusto kong mabalik ang simpleng usapan naten. Simpleng relasyon. Maging payapa at tama. Mag usap tayo tulad ng simple things like funny memories kahapon kanina at ngayon, mga mutual friendships mo, personal success stories ko, and other kinds of happy news make for light conversation. I want to tell you that i were thinking about you and that I love you and appreciate you. So muuuuch.

Alam ko na single mom ka. Wala kang asawa noon pa man nung mga bata pa kame. Parang hindi ko pa yata nababayaran lahat ng ibinigay mo sa amin dahil minsan ay kinakapos talaga ako. Nagigipit sa mga gastusin. Sa sarili ko palang. Naiisip ko nalangminsan na paano kaya kung ako ang nasa posisyon mo? Ipinikit ko ang aking mga mata at nilawakan ko ang aking imahinasyon. Inimagine ko na ikaw ay ako. Ang sagwa palang ng malaki ang tiyan Mama. Joke. Hahaha Pinagsisihan ko ang mga bagay na sana naisip ko bago ako nagbitiw ng masasakit na salita laban sayo noon. Napakasuwail kong anak at lapastangan. Ganunpaman, gwapo pa rin naman ako sa paningin mo. Doon nalang ako nakabawi. Kahit na ang relasyon natin ay parang MMK episode na super heavy drama pero marami akong natututunan hanggang sa tumatagal. Narealize ko na there’s a fine line between lending a compassionate ear and getting sucked into our negative emotional drama. Nagpapasalamat ako sayo. Alam ko kung paano mo ginawang araw ang gabi para sa aming magkakapatid. Para sa mga anak mo.At para sa mga pamangkin mo. Para lang mabigyan kame ng magandang buhay. Ang turing mo sa amin ay paring ihi, hindi mo kame kayang matiis. Ikaw ang inang minsan nabibigyan namin ng sama ng loob. Pinapaiyak. Pinapaalala. Sometimes, I judge you harshly. Sorry po. Wala kang katulad talaga. Sobrang lakas ng tama mo sa amin. Ikaw ang guro ko sa buhay. Ikaw ang gabay ko sa buhay. Good model ka ng isang matalino at matapang na ina. Namomotivate ako sa tuwing sinasabi mong “ano ka Jr after 5 years? Ang bigat ng impact sa akin nun Inay. Ikaw ang nagluto at naghain sa hapagkainan ng karunungan at aral para sa amin. Ikaw ang tagaagapay sa pamamagitan nang pagbibigay ng payo at babala. Lumalaban ka pa rin kahit butas ang bulsa mo. Sobrang laki ng impluwensya mo sa amin. Napakahalaga ng pagmamahal mo sa amin.Nahihiya akong sabihin na mama's boy ako sa iba kasi lagi tayong nag aaway. Gusto ko sanang tawaging ganun talaga.

SECOND CHANCE

Sana po bigyan mo po ako ng second chance. Isa pang pagkakataon na baguhin ang mga pagkakamali ko.

Binigay mo sa akin ang mga bagay na nagpapasaya sa akin para wag ko lang hanapin ang kupal kong ama. Wala na akong hihilingin pa kundi mahalin mo nalang ako sa gusto kong tahakin. Sana sa muli nating pagdadaupang palad. Maitama ko talaga. Nakalimutan kong yakapin ang pagkakaiba nating mag ina. Nakalimutan kong irespeto ang bawat point of view naten sa buhay. Nakalimutan kong tawanan ang mga sandaling pag uusapan naten. Ginamitan ko ng init ng ulo. Ang oa ko minsan magreact. Imbes na magrespond mindfully. Karugtong ng kinabukasan ko ang relasyon ko sayo. Inaamin ko nagtatalo minsan ang obligation ko at ang kagustuhan ko sa buhay. Damay minsan ang girlfriend ko. Natatalo din minsan ang takot at pagsasabi ko ng totoo. Ayoko kasi minsang madisappoint ka eh. Namimiss ko na kagad ang tawanan natin. Huhuhu (ang arte)

Kapag sinasabi mong panget ako, hindi ako tinatablan. Yan ang namimiss kong joke mo.

Bago ako magsettle down sa kasal. Aayusin ko muna ang mga pagkakamali ko. Bago ko pa i-combine ng simbahan ang pangalan namen ni angeline.

Bago ako mangrape este mambuntis. Aayusin ko lahat ng ito, paisa-isa.

Walang perpektong magulang pero makikipagtulungan ako sayo. Walang halong acheng acheng.

Tinuturing kita bilang isang ginto. Ikaw ang salamin ko. Maghahalo ang langit lupa impyerno. In in impyerno kapag tayo ang nagsama.

Hiling ko lang sa mga tala na mabuksan ang pinto ng maayos na relasyon naten. Mabalik ang pagmamahalan at matuto tayong magpakumbaba.

Sana matuto ka ka ding magpatawad, at habaan mo pa ang pasensya mo sa akin. Sana hindi na big deal sayo magsorry. Oh sorry!

Here’s the catch: I need hundreds of wins to get our family a champion, my ultimate goal. But, as i work my way through the bracket, I can celebrate each one of those wins, making the journey fun, instead of such a huge chore.  So hep hel. Hurray!

Ito ang babasahin ko sa tuwing mag aaway tayo. Marami pa akong dapat isulat tungkol sayo kaya gagawan ko pa to ng part 2 dahil masaya ang journey na to.

Your turn Mom, sayaw lang tayo ng sayaw sa buhay.

ANG HARI HINDI KUMUKUPAS

Mga Katoto! Good News. Sumagi lang naman ‘to sa isipan ko. Maaring may negative na magcomment dito pero ginawa ko pa ding positibo. Nais ko lamang ilabas to para makahinga ang bunbunan ko ng maayos. Di ko naman po nais iwan na ‘tong mundo na to kagad. Nais ko lang gumawa ng bagay na hanggat nandito pa ako sa mundong to nagkaroon ako ng malayang kaisipan para sabihin lahat ng nasa dibdib ko. Sobra ng polluted eh. Punong puno na ng hinanakit sa mundo. Kailangan ng sabihan hanggat may daliri at utak pa ako ngayon. Naisip ko na gumawa naman ng pangteleseryeng mensahe para sa mga mahal ko sa buhay. Sa mundo kong sagan sa takot at pangamba. Ito na siguro ang pinakaserious na post ko.

1. Nais kong ipaalam sa pamilya ko kung gaano ko sila kamahal. Hindi ko man maiparamdam ng buo senyo dahil sa magulong pamumuhay ko ngayon. Nais ko paring ipadama ang pagmamahal at yakap ko lalo na sa nanay, kapatid at mga pamangkin ko. Handa po akong ibigay ang leeg ko para sa pamilya ko. Naks.
2. Sa aking maybahay, (I mean sa girlfriend ko). Kahit na lagi tayong nag-aaway. Sana maintindihan mo  na ginagawa ko lang to para gisingin tayong dalawa sa katotohanan. Wag na nating hintayin pang humantong ang lahat sa hiwalayan saka tayo magbabago. Ibinigay na sa atin ang oras at kalayaan. Makipagcooperate ka naman sa akin na iwork out naten ang mga goals naten. Mahal na mahal din kita kahit na masakit pa rin ang kahapon. Pinipilit kong kalimutan. Bitch Please.
3. Sa mga kaibigan ko na dumadamay sa akin sa kalungkutan, alam kong mapanlait akong tao. Ay hindi pala, mapagbiro lang. Gusto ko lang naman talagang ipadama senyo na kaya nateng tawanan anuman ang kinakaharap na pagsubok sa malupit na mundo na to. Sa mga pikunan, asaran, laitan, kwentuhan, tawanan ay mas lalo pang tumibay ang ating pagsasama. Alam niyo na kung sino-sino kayo. Hindi ako ulul para isa isahin kayo. Ang effort ko namn nun.
4. Para naman sa dalawa kong kapatid, maraming nagsasabi na mas ahead daw ako senyo dahil nakapagtapos ako ng pag-aaral. Hindi po totoo yun. Im humblt to say na mas matalino at mas madiskarte po kayo kesa sa akin. Sana maulit muli ang dati nating lambingan na naglalaro tayo sa unan, doon tayo nagtatago para tawanan lahat ng sermon ni mama sa atin. Mahal na mahal ko kayo mga kapatid. Olrayt. Puso ko ay puso niyo rin. Magkadugo tayo. Knowing na yan.
5.At para dun naman sa future work na inaasam ko. Kahit taguan mo ako ng taguan. Hahanapin pa rin kita. Lumayo ka man sa akin. Gagawa pa rin ako ng paraan para maging mabakuran ka na. Sana naapprecite mo ang kakaunting kinikilos ko para sayo. Ang hirap mo kayang kunin. Pabebe ka masyado. Kalma ka lang dyan ah. Wag kang lalayo. Papunta na ko. On the way. Nag-aayos na ako ng buhok, sa jeep.
6. Nais ko din bigyan ng pansin ang aking health. Ano ba talagang problema mo bakit ayaw mong lumobo. Mahiyain ka ba? Ginawa ko na lahat. Sige na nga, Thank you nalang dahil balanse ang heath ko ngayon. Naks.
7. Sa ating mahal na pangulo, wala akong paki kung palagi kang nasa media. Wala naman akong aasahang tulong sayo eh. Nakapagtapos at nakapagtrabaho ako ng hindi ako lumalupit sa malacanang. Panot. Pare pareho kayo. Charot.
8. Sa mga pagkakamali ko naman sa buhay, okay din yung mga yun. Sayo ako mas natuto kesa sa tagumpay. Mas inangat ako ng pagkakamali at sinasabi sa sarili na mas titibay pa.
9. Sa aking ama, (naks namention na) basta malakas ka, wala kang sakit, nakakangiti ka, okay na ako dun. Ang mahalaga, binubuhay mo ang bago mong pamilya. Kahit Deadjavu na kame sa schedule mo. Okay lang saken. No hurt feelings. Hindi ako nagtatampo. Hindi ako nagtatampo. Hindi ako nagtatampooooooo.
10.Sa sahod ko naman ngayon, ako hindi ako maramdaming tayo. Bihira lang ako magreklamo. Ngayon kung ganyan lang ang binibigay mo sa akin. Pagsisisihan mo yan balang araw. Nasayo ang sisi. Wala sa akin. Dagdag naman please.
11. Kay God, marami pa tayong dapat pag-usapan. Nagsosorry ako sayo kung bihira lang tayong makapagchat. Lagi akong offline.
12. Kay satanas, ikaw! Bilib din ako sayo eh noh. Kahit religion kaya mong pabagsakin at sirain. Ang dame ng nag-iinuman sa kalye, maraming krimen, maraming karumaldumal at kalunos lunos na pangyayari. Mas busy at active ka pa kay kay God ah. Nagtataka pa rin ako kung bakit hindi ka nalang nilipol ng Diyos para mawala ka sa earth. matikas ka rin eh noh. Bilib din ako sayo sa tuwing gusto kong magpakatino at magfocus. Kulit ka ng kulit sa akin eh. Ang porma talaga ng karakter mo dito sa mundo.
13. Kay kamatayan, hindi ako magpapatalo sayo ulul. Puta ka. Kanina lang may sinusundo ka kaso nakalimutan mo ang karit mo. Shunga. Tatanga tanga ka rin eh noh. Natatawa nalang ako minsan parang magkakatropa kayo ni God, Satanas at Diablo. Paano ko nasabi, feeling ko lang saka bentang benta na ngayon ang pamumuhay ni Aklas, Kuya Jobert At Ryan Rems. Ang Droga jokes na tanggap na ng marami. Ano kaya ang next generation.
14. Sa sarili ko. Kapit lang. Lalaban tayo ah. Wag kang bibitaw. Sundalo ako.

Hindi pa ako mamamatay. Mananatili akong matibay. 

ALL EYES ON MY BIRTHDAY

The great day is over. But the memories still alive. At nasa sentido ko pa ang alak. Hangover. Hangover. Hangover. Ang saya ng mga nagdaang mga sandali at oras. Isang araw na para akong nasa isang peryaan. Ang saya makasaya ang mga nagmamahal saken ng lubos lubusan. Sobrang bilis ng mga kasiyahan. Walang pinalagpas. Walang kalungkutan. Naiwasan at nalagpasan ko din ang bawat negativity. Naibuga ko lahat sa dibdib ko lahat ng galit. Kahit na pinulbos ako ng nanay ko ng sermon at pangaral na may kasamang sigaw. Tuloy pa rin ang masayang celebration. Tila ba nagkakantahan ang mga anghel sa itaas. 

Kulang ang buhangin sa Pshop sa Mall of Asia katumbas ng pasasalamat ko sa itaas. Nagbato Siya sa akin ng isang araw na punong puno ng kapayapaan at mahalagang oras. Daig ko pa nanalo sa isang gameshow. Parang ako ang host, ang naglaro at ako rin ang nanalo. Grabeeee na ituuuuu.

Ang aral na dala-dala ko ay nagagamit ko na. Natutunan ko sa lahat. Paghandaan mo man ang paparating na araw, kung hindi naman buo ang loob mo na harapin ang bawat hamon ay wala rin.

Ayokong magtampo pero nagtatampo ako sa tatay ko dahil miski itext or batiin man lang ako, ay hindi niya  nagawa. Ayos na den. Basta makita ko lang silang maayos, ang pamilya ko ay okay na okay na ako. Salamat sa bigay na cake slash sermon ng nanay ko.

Nagtrending den ang Boszx Ben Mapagmahal. Nakakatawa na nakakahiya. Mas malala pa to sa pabebe girls eh.

Hindi ko na alam kung paano ko tatapusin tong katha ko pero salamat sa mapagmahal kong pamilya, kapatid, mga tunay na kaibigan at ang girlfriend ko. Salamat sa pagmamahal. 

LIFE IS A BEAUTIFUL GAME

Ito’y isa na namang kwento ng pasasalamat sa bawat hamon ng buhay ko.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Minsan dumarating ang mga malaking changes sa buhay ko ng hindi inaasahan. Minsan nga kahit paghandaan ko pa ng maigi ang paparating na problema ay talagang magbabago ng tuluyan. Anak ni Poncho Pilato ang tadhanang walang habas magdala ng magandang pagbabago at putonginamoy naman ang may dalang matinding unos, dagok, hagupit ng sanlibo't sang delubyo at hampas ng alon. Ang lapastangang pamumuhay na unti unti kong itinatayo. Salamat po palagi.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Kapag ang pagbabago ay medyo sintunado or malabo, naghihinay hinay lang ako. Kahit na feeling ko lagi na lang akong may dalang mischief. Kung kaya ko pang pumulot ng bato sa bawat dapa ko sa lupa. Pumupulot pa rin ako ng aral kahit sugat sugat na, matatawag ko pa ring matagumpay ang sarili ko dahil itinatatak ko sa kukote ko ang magandang aral na nakuha ko. Mahirap pero kinaya. And I’m happy & i know it clap my hands. Salamat po palagi.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

I live in a world where wrong is forced to be right. Ang mali ay pinapaganda pa para magmukhang tama. Todo deny pa ang iba (minsan ako) sa kasinungalingan at dedma nalang sa kinakatakutan. Saklap diba!? Sa bawat gumadagundong na pagsubok nakakatuwa dahil nagagawa ko pa ring ngumiti. Nakakaimbento pa rin ako ng Pantawid Libog Activity pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako makatawid-tawid! Salamat pa rin po palagi.

                     Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Sa mga kasalanan kong nagawa. Inaamin kong produkto lamang ito ng aking mapangahas na pagnanasa. Namumutawi mula sa kaibuturan ng aking pagkatao ang maselang kasiyahan mula sa lamang loob. Okay lang. Tuloy lang ako.Mesheye eh!

May malaki akong babaguhin sa sarili ko. (Weh?) Pero ako pa rin to. Mas triple pa ang gagawin kong lakas sa pagharap sa mapanghusgang mundo.

                      Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Sa bawat magagandang nangyayari at pinili kong mangyare. Hindi ko kinakalimutan pa ring magpasalamat. Titingala lang ako sa itaas at ivvisualize ang  mukhang anyong tao na may dalang nakakasilaw na liwanag, siya ay Diyos. mag-tenchu ako sa biyayang inihandog Nya.

Pero minsan (inaamin ko) kapag tumatalas ang  sungay ko , kumakapit nalang sa universe. Nakamit ko ang lahat ng mag-isa, feeling ko. Pero I just whisper a breath of "thank you" as a sign of my gratitude to the air so that whatever swayed the winds of good fortune my way would hear my appreciation and thankfulness. Hirap mag-english. Shet!

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

 Eventhough wala pa akong nagagawang pupukaw sa inyong kamalayan. Yung tipo ba na mapapa-duwal kayo to the max sa aking demonyong talata. Hindi titigil ang inyong lingkod sa pagsusulat or pagttype. Basta yun na yun. Bahala kayo kung saan kayo mas kumportable. Sulat or type! Salamat po palagi.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Ipapatikim ko ang tamis ng tagumpay na nag-aagaw ang luto ng Diyos at likha ng tao. hehe

Kahit na salungat sa paniniwala ng iba na maganda ang buhay. Para sa akin ay tuloy ang buhay.

Tawagin man nila akong huwarang feeler sa pagpopost sa blog. Itutuloy ko pa ito. Ito kasi lahat ang humulma ng aking pagkatao. Salamat po palagi.

                     Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Marami akong adhikain sa buhay lalo na ngayong taon. Nais ko pang bumuo at magpatakbo ng magandang pamilya. Taas-noong ipinagmamalaki kong magiging matagumpay akong tao. Tiwala ako sa sarili ko. Cross my heart! Ako na mismo ang magsasaksak sa baga ko ng mga binitawan kong kataga. 

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

This year 2015, bago ako magbirthday. I am looking forward na maraming bagay ang marami pang mahahalaga at masasayang bagay na mangyayari pa. Kalahati palang ng taon masyado ng kaliwat kanan ang mga eksena sa paligid ligid. Pero wala naman sa akin yun, okay lang yun. kumbaga sa bilyar eh. Yun ang aking “preparasyon" lang para sa susunod pa na tira. Halos matatapos na ang taon. Umiinit na ang mga kamay ko sa pag grab ng magandang opportunity. Eto ang taon ko.

 Puso! Puso! Puso!

GOT ME, GOT ME, QUESTIONIN', WHERE IS THE FIRE?

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Minsan mas okay din yung hindi ako isan-daang porsyentong sigurado sa mga stride ko sa buhay. May kapiranggot na doubt ako sa espiritong goals ko. Konting push pa siguro. Hindi tiyak ang mga hakbang na gusto kong gawin kasi nga may konting kaba at duda. Pero para sa akin, mas okay na yung di ako totally sure. Hindi syento porsyento clear sa akin. Ang ginagawa ko lang, as long as sumakay lang ako sa bisikleta. Little by little, kapag naipadjak ko na ang mga paa ko at nakaandar nako, may chansa nakong makapunta anywhere. Maligaw man ako. Abutan man ako ng ulan. Makakagawa  pa rin ako ng way para magpatuloy sa journey ko. Kesa naman sa tititigan ko lang ang bisikleta kung may pupuntahan ako. Patiently stupid waiting ba tawag dun?

At di ko kalilimutan ang  tunay na teaching ng dagat, bago ako magmalalim, matuto munang  akong lumangoy. Bago ako magyabang, patunayan ko munang handa na akong makipagtagisan ng tibay ng loob.

Ang tanong ko lang naman, bakit ba ako susuko sa mga pagsubok na dinaranas ko ngayon eh hindi ko naman ‘to ikamamatay ? Diba!? Oo, madaling sabihin, kapag wala na ako sa mainstream ng pagsubok ngunit lagi na lamang bang ganun sa gitna ng problema nakakalimutan ko ang formula o ang life experiences ko. Offtrack na walang bitbit na aral sa utak ko. Diba dapat mas lumaban kasi dito rin naman ako tumitibay? Sa bawat pihit ng tadhana. Nakatawa pa rin ako.

Nasan na ba yung naglalagablab na pagnanasa ko o ang tinatawag nilang “burning desire”? Where na you?

Nawala na kagad yung pagnanais kong maka-hakbang. Sumubok at tumapang. Nagkaroon lang ng konting tuwa. Konting pagpapala. Absence of mind na.

Kapag gusto kong sumubok. Natataranta kagad ako. Parang napaka incompetent kong species dito sa world. hahaha

Nasan na ba yung nailagay kong pang-gatong at gasolina at sisindihan ko na ulit. Nasan na? Nabasa ba ng tubig?

Saan na ba nakalagay ang care ko? Lumilipad ba o naiwan ko sa chateau namen?

Nasan na ang buong atensyon ko?

Kanino ko hahanapin, sayo, sa kanya o sa akin?

May iha-Hot pa ba ang apoy na nasa dibdib ko? o todo na?

Nang dahil ba sa internet sa opisina? Sahod na okay na sa kin kaya ayaw ko pang umalis dito. At kumilos na.

I felt like I don’t embrace the growing pains of living. Really.

Nandahil ba sa mga latest chismis ngayon na hindi ko mabitawan sa internet. Kakacomment. Malamang may internet den naman ang pupuntahan ko. At napakababaw kung ang internet lang ang di ko mabitawan. Dafuq. Ako ang batang laki sa internet.

Nang dahil ba nagkamali ang mga dating sumubok  na umalis, ganun din ako?Hindi naman siguro.

Pwede naman akong matuto sa kanila at ako na ang magtatama ng naging maling desisyon nila. Posible diba.

Dapat ko bang tanungin kung ano ang tunay na kahulugan ng buhay? Eh parang ako rin naman ang gumagawa ng kahulugan neto. Iaasa ko nalang ba sa mga nababasa ko o pakikinggan ko nalang ang sarili ko?

Nasan na yung sobrang paghahanda ko? Nasan na yung inihanda ko para sa battle na pupuntahan ko?

Kailan ko mare-realize ang tama, I’m blowing things out of proportion na eh. Ano ba ang mas masakit?

Ang mag-stay sa di ko gustong trabaho o umalis na handang harapin ang bagong challenge ng buhay.

Ang dami pa kayang future kapag umalis na ako at nagsimula muli ng panibago.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Nasan na ang Apoy sa dagat? Nabasa kagad ng tubig? Inihip ng hangin? O tamad lang paapuyin ulit.

Kala ko ba nandito ako sa 2015 para sumubok. Diba yan ang sinabi ko bago pumasok ang taon, “Ang sumubok”. Ang magkamali sa tamang paraan. Fail wisely.

Bakit parang may takot na magkamali ako ngayon? Dahil ba medyo hindi maganda naging resulta ng una?

Nawawalan kagad ng pag –asa? Ganun nalang yun?

Mahirap maghanap ng trabaho. At mahirap maghanap ng trabaho ng wala pang trabahong lilipatan. Correct.

Sa bawat attempt ko. Mapapaso mismo ang makakatabi ko sa init ng desire ko.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Sige, bigyan mo ako ng rason kung bakit ka namen dapat tanggapin sa company na to?

Me in a gago mood: Eh syempre wala akong trabaho kaya ako nag aapply senyo. Tanga neto.

Kung tapang lang din ang pag uusapan, wala na akong kahit konting kaba. Simula ngayon. Peksman.

Mas malupit pa sa bawat suntok at sipa ng IP man.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Babalikan ko lagi kung saan ako nagsimula. Kung ano ang una kong reason kung bakit ko ginagawa ito.

Nasan ang nagbabagang "baket"?Baket! Baket! Baket! Ibalik ko kung baket.

Ang biyahe ng buhay ay parang bus. Pipiliin ko ng mabuti ang sasakyan ko. Isang biyahe lang. Kapag nakasakay na kasi ako, hindi ko na tatangkaing lumipat sa kabilang bus kapag natakbo na dahil sa terminal pa ang babaan nito. Walang kaakibat na magic kapag reality na. Maghintay nalang sa susunod na terminal saka lang ako makakalipat ng ibang ruta.

Hindi ako papayag na huminto. Basta tuloy tuloy kahit anong mangyari.

Kahit na minsan ay buhay ay gusto ko nalang i CTRL+ALT+DELETE. Tanggapin ko nalang ang reality.

Alab alab pa. Apoy pa

.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Nasan na ang hinahanap kong result? Ito na ba yun o hindi pa?

Ito na ba ang tamang direksyon o maghanap pa.

Kaya palaging manatiling akong mata-TAG. Maging batang Lactum. Para laging panatag. Maging mapagpasalamat. Kung ang Diyos nga ginawa ang mundo within 7 days, eh ako 9 months sa tiyan ng nanay ko, Sumatutal, mas mahalaga ako.

Lagi ko ring iisiping may parating na problema. Humanda ako lagi.

Malalagpasan ko ang magiging problema sa paghahanap ko ng bagong mundo.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Ang Diyos ang naglagay ng lesson pala sa buhay ko. Mag-aaral ako ng husto dahil pagsusulit lamang ito ng faith ko.

Magsiga pa ko ng apoy.

Kasama ko kayo, Kumapit rin tayo ng mahigpit, mga kapatid.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Saan parte ng buhay ko gagamitin ang isang butil ng pananampalataya.

Tandaan: bawat desisyon ay may kalakip na price tag. Halaga.

Alalahanin ko yung mga panahong gumigising ako sa umaga dahil tuyot ako sa pag-asa. Panahong sinasabi ko nalang sa sarili ko “magiging maayos din ang lahat”. Mga panahong binubwisit ako ng boss ko at nadidisapoint ako sa mga nangyayare. Pero ito ang tamang panahon upang iremind ko ang sarili sa tunay na nangyayare. Magtiwala rin ako sa sarili.

Mas maniwala sa sarili kong kakayahan.

Kahit na, hindi pa ito ang right time. Mga tanong na, “Bakit pa ako nandito kung halos lahat gustong umalis dito.” Mga kaworkmate ko na parang suko na.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Wala na siguro akong iwo-worry kung mapupunta ako sa impyerno sa gagawin ko. Kapag na-overcome ko to, impyerno na to eh. Ano ibig sabihin nun, meron pang isa? Lugi naman.

Ang pag-asa ang paniniwalang magiging maayos ang lahat pero ang pananampalataya ay naniniwalang magiging maganda ang kalalabasang resulta.

Lalagyan ko pa ng spark ang bawat gawa ko.

Ang buhay ay puno ng misteryo. Walang makasisigurado Ang tadhana madalas mapagbiro, Dahil sa sugal ng buhay  hindi ko malalaman kung ako ay talo o panalo, kung ako ay agad agad na lamang susuko.

Hanggat wala naman akong tinatapakang ibang tao, itutuloy ko tong paniniwala ko sa buhay.

Alalahanin ko yung mga panahong gustong gusto ko ng umalis sa masalimuot na mundong ito.

Kung maaari kiskisan ko pa ang dalawang bato para makagawa ako ng apoy.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Bawal ang magduda pa. Itutuloy ko na ng todo. Pagsubok ko to.

Hinding hindi ako sasandal kung ano lang ang nangyayare. Pag-aaralan ko pa.

Pakinggan ang sinasabi ng puso ko. Ang sigaw ng paglaban ko.

Mananalo ako sa unang laro na ko na ‘to.

Gagawin ko ito para sa tagumpay ko.

Hindi masamang mag-expect ng lahat ng mangyayare ay milagro para sa akin. Hindi masama.

Kung noon ay sumasakay palang ako sa biyahe ng buhay.

Ngayon ay tatakbuhin ko na ng mabilis.

Mas malaki ako kesa sa problema ko,

Dalawang bagay lang ang ipapanalo ko ngayon.

Ang umalis ng maayos at magsimula ng maganda.

Mahahanap ko ang trabaho na kung saan mahalaga na magsayang ng oras dun. Sulit magsayang ng oras. May direksyon kung magsasayang ng oras. May sukli kapag nagsayang ng oras.

Parang dragon kung bumubuga ng apoy sa iwinewelga ko. Pilitin huwag bumitaw.

Hahayaan ko nalang bang tubig lang ang magpatigil ng apoy ko. Opkors nat.

Ano mang laro ng buhay. Makipagpatintero man kay kamatayan. Laro pa rin yan. Minsan may dugaan o sakitan. Ngunit may laro na possible ako manalo. Hindi palaging talo.
Huwag kayong magalit sa akin, isa lang akong manlalaro sa buhay na to, magalit kayo sa laro. Wag din sa referee.

At sino naman ang nagsabi na ang demonyo ang leader ng impyerno,sa bibliya, mismo rin siya, nasusunog din dun. walang masama sumugal kung mapupunta ka sa impyerno. Basta alam kong mananalo ako.

Ito ang apoy ng aking pagnanasa sa bagong mundong haharapin ko.

FOOD FOR THOUGHT

Nakakapagod mag-commute. Anoh? Nilagyan ko ng “h” para may art. Nakakapagod magdala ng laptop araw-araw. Hindi pa patas ang upo ko sa jeep sa huling sakay ko. Parang pang 2 pesos yung upo ko eh. Ang dame ko pa namang dalang bagahe. Kaninang umaga lang, ang gwapo gwapo ng gising ko, parang wala na nga akong karapatang pumaget eh. Charot. “Supilin ang mga feeling pogi na tulad ko.” Tagag!

Kahit na medyo creepy ang hilik ng katabi ko sa bus. Saka annoying ang nguso ni kuya eh. Mas nakakapagod magbiyahe kesa magtrabaho sa opisina. Pero masaya naman lagi ang biyahe ko sa bus. Nakakaidlip ako ng maayos. And safe naman ako nakakauwi sa bahay palagi. Sa kalagitnaan palang ng biyahe ko kanina, Tinext ko na kagad ang nanay ko na uuwi ako. Nagtext akong kakaen ako sa bahay. "Ma, ilabas ang mga putahe para sa senyorito ah".

Naglalakad na ako malapit sa bahay. Naamoy ko na ang ulam. Tumusok kagad sa ilong ko ang amoy chicken. Nagtaka lang ako. Sobrang takang taka lang ako, kung bakit ang daming ulam. Lunes ngayon ah. At abril palang. Hindi ko pa Birthday. Ang aga naman masyado ng surprise saken. Tinignan ko ng maigi ang mga nakalapag, Hindi pa bawas ang mga prito at mga sinabawan. Malinis ang pagkakaluto. Walang bahid ng krimen. Nagtataka ako to the point na iba yung klase ng ulam ngayon. Parang naghire ng chef ang nanay ko. Hinahanap ko nga si Bitoy eh, para nakakasiguro ako kung anong plato ang may sebo. "Misis may sebo ang plato niyo".

At ako palang ata ang kauna-unahang kakain. Baka siguro bumili lang si mama sa labas ng sigarilyo at iniwan muna ‘tong mga ulam. Kaso pagtingin ko sa mga pinggan. Walang available na plato o platito. Puro hugasan. Noon naman. Panahong kasabay namen ang mga Ayala Family sa pagpapatakbo ng negosyo. Sa tuwing may bisita kame. Dun lang lumalabas ang mga plato nameng mamahalin. Ganyan kame.  So, samakatuwid, walang bagong bisita tonight.

At sa wakas, dumating na rin si ina at tinanong ako.
Mama: Bunso anong gusto mong ulam? Wala pang nakaen eh. Mauna ka na.
Ako: Ma, Ano ba masarap? Meron ba dyang ginisang friendzoned with feelings o kaya supladong Sinigang.
(Ang layo ng tingin ko na parang malaki ang lamesa namen pero maliit lang naman.)
Tapos ang sama ng titig saken ng nanay ko.
Sabi niya, “kumaen ka nalang jan.”
Nagtanong ako, "bakit iba ata ang mga ulam naten ngayon. Bonggahan"
Sabi niya, “Wala lang trip ko lang”
Yun pala nanood ng cooking show si Mama kanina. Aba may budget.

Dumating na ang tatlong makukulit na mga pamangkin ko. Mga galing ng court. Naglaro pala ang mga chikiting ng basketball. Yung isang bata humihingi kagad ng tubig. Yung isa naman wala pang hugas hugas ng kamay. Pinapapak kagad ang manok. Ang masibang si Prince.

Kaya pinaupo na sila ni mama at sabay sabay na kumaen ang tatlo. Ang mga itchura ng mga pamangkin ko. Kala mo gumulong sa ilalim ng jeep. Sobrang dumi.

Tumikim na rin ako. Kumpirmado!
Grabeeeeeeeeeeeee. Ang sarap ng cooking ng Ina ko. Shet. Ito ang luto ng Diyos kung tatawagin. It’s Kinda. You know!
Meron kasing three magic words ang nanay ko sa pagluluto: “Jesus loves me!”
Christian kasi nanay ko.
Kapag naman nahuhuli ko ang mga galawan ng mga pamangkin ko.

Naalala ko noon.
Kapag hindi ko gusto ang ulam. Minsan ang ginagawa ko sa kanin na may sabaw ay hinahalo ko na parang Semento. Feel na Feel ko magConstruction-Boy noon eh.
Totoo. Para lang malibang ko ang sarili ko. Saka mahina rin ako kumaen talaga noon. Ang gulay ay isinusuka ko.
Noon, sa sobrang inis sa akin ng magulang ko. Nai-ngudngod ako sa kinakain kong pagkaen dahil iniiyakan ko lang siya kasi ayokong ubusin ang ulam. Napaka arte kong bata. Yan ang mga nakikita ko sa mga pamangkin ko ngayon na namana nila siguro sa akin pati sa angkan namen.

Sobrang demonyo ko, nagtatapon pa nga ako ng ulam noon para lang maipakita ko sa nanay ko na ubos na ang kinakain ko at makakalarga na ako. Makakapagliwaliw na ako.  Ngayon, nakokonsensya ako kapag nakakakita ako ng batang ginagawa iyon.

Noong bata pa ako, Wala akong focus sa inihandang plato sa akin. Dati pa nga sabi ko. “Ma, Itatae ko rin naman ang mga pagkaen eh. Ayoko ng kumaen” sabay sampal saken ng nanay ko. At bumitaw ng mga katagang “Kung ayaw mo ng inihanda kong ulam, bukas ang pinto, lumayas ka”.

Noon, bago kumaen. Walang dasal dasal.
Minsan pinagsasabay ko ang laro at pagkain.
Minsan pinagsasabay ko ang tv at pagkain.
Dati takaw mata lang ako sa pagkain. Feeling ko. Kapag inilagay ko sa plato ko ang mga gusto kong kainin. Mauubos ko.Hindi pala. Nabigo ako.
Minsan sumasayaw pa ako habang kumakaen. O takbo kagad sa labas.
Nung naging highschool ako, nauso ang unli text sa Sun Network.
Nagtetext ako habang kumakain.
Hanggang sa nagkajowa ako.
Nawala lang siya sa tabi ko, di na ko makakain. Naiinis ulit ang nanay ko kapag nakikita akong ganyan eh,sabi niya “Bakit nasa jowa mo ba ulam mo? At hindi mo maisubo yang kinakaen mo”.
Ngayon narealize ko na.
Noong naghanda ang Diyos ng kalokohan sa mundo. Nagbuffet ako. Kinain ko lahat ng kulit eh.

Dapat pala nakadenpde kung ano ang kaya kong kainin at kung ano ang sinsabi ng tiyan ko. Ang isinisigaw ng kalamnan ko.
Maaari namang piliin ko lng ang gusto kong kainin sa dami ng kaya ko lang ubusin sa oras na yun.
Ang dame kong pagkukulang pagdating sa mga ibinigay sa akin ng magulang ko lalo na sa blessings. Nooy isisi ko sa magulang ko kung ano ang kanilang inihandang ulam. Kung bakit di ko type. Talang inutil ako nun kung tatawagin eh. hahaha
Walang nagturo sa akin na magpasalamat ako noon sa pagkaing inihain sa akin. Basta lapang lang.
Sabi ni mudrax. dapat
Ubusin ko ang ulam.
Pispisin ko.
At ako na rin ang maghugas lagi.
Damay ko na rin daw yung mga labahan, paliguan at subuan ko ang mga aso at lumayas na ako sa bahay namen. hahahaha
Ngayon kapag walang pera. Pinoproblema ang pagkaen. Kapag may pera naman. Sex naman. Tapos kapag parehas na walang pera at sex. Sira ang health. Charot. Hahahahahah ano ba talga yan.
Buti pa yung kaibigan ko. Lalong tumataba. Ganun kasi kapag laging pinapaasa ng boyfriend niya eh. Sa pag kaen umaattack. Ako gabi gabi akong hopia. Nakakabusog sa isip.

Pero simula ng nagkatrabaho ako. Isa sa natutunan kong pinakamagandang mag invest ay sa pagkain. True diba. Hindi lang pampa-good health kundi dagdag enjoyment. Tapos kakain ako ng siomai na maanghang, bibili ako ng large fries sa mcdo. Bibili din ako ng Vcut ng large den. Tapos pag uwi naman, isang bote ng alak. This thing called “Buhay Sagana”.
Maaring ang iba ay gutom sa pagkain. Ang iba ay gutom sa pagbabago. Pagbabago na maaring ikabusog ng lahat. Naks
Marami kang makikita sa daan na mahihirap o mga pulubi na naglalakad minsan sa tanghaling tapat para lang makakaen. Naghahanap ng pagkaen sa basura. Nanghihingi kung kani kanino. Kahit anong amoy nila. Keri lang. Pero huwag ka, ibahin naten ang masiba kong kaibigan na naglalakad lang sa kalye para lang magpababa ng kinaen sa Vikings Buffet. Nakita niyo na ang pinagkaiba ng mahirap at ang taong hirap dumighay. Punyeta diba. That friend “Lagi gutom all the time”.
Sobra sobra na siguro tong ginagawa ko kung sa bawat dasal ko ay puro pagpapasalamat. Enough na to. Sa biyayang iniregalo sa akin. Lumalakas ang pananampalataya ko sa pasasalamat. Kasi malaki ang nababago sa buhay ko sa pasasalamat sa buhay. Ito ang tunay na langit. Ang magpaaasalamat lagi.
Ako ang foodtrip ko lang ngayon ay tagumpay. Gutom na gutom ako sa tagumpay. Sa trabahong gustong gusto ko na simulan.

ANG BIYAYANG BINIBIYAYAANG PA NA MAGBIBIYAYA PA SA IBA

Pambiyaya naman oh.

Halimbawa ika’y isang bulag. As in, dalawang mata. Sobrang dilim ng nasa paningin mo. Para bang may nakataling bandana. Siguro mga limang ikot ang pagkakatali sa mata mo. Atat na atat ka ng makita ang ganda ng buhay. Ang totoong mundo. Gusto mo ng idilat ang mga mata mo. Yung tipo ba na atat na atat ka ng masilayan ang liwanag ng araw. Kaya kahit papaano, iniimagine mo nalang muna sa isip mo ang mundo na naririnig ng iyong mga tenga. Ganyan ang pakiramdam ko sa tuwing gusto ko ng maramdaman ang pinapangarap ko.

Hindi ko alam kung mayroon pang itinuturo sa akin ang nakaraan. Ayoko na sanang balikan ang mga ito. Pero parang may kahulugan kasi. Kung babalikan ko lang ang nakalipas. Ang mundo ko noon ay punong puno ng pag-aalinlangan. Lagi akong nagdududa. Marami akong gusto. Minsan ang nangyayari ay kabaliktaran ng gusto ko. Lagi akong naguguluhan. Laging may mabigat na tanong sa bawat yugto ng buhay ko.

Sa bawat yugto ng buhay ko. Lagi akong nagpapasalamat. Sobrang pasasalamat. Ayoko man isumbat sa aking malupit na ama. My biological father. Nagpapasalamat pa rin ako. Laging may problema. Kahit na halang ang bituka ko minsan. Laging kasama ko ang Panginoon. Laging may Jugjug.

Way back from elementary

Ayoko man sanang ipagyabang. Pero sobrang galing ko ng elementary ko. Pati ako napapahanga pa rin. Ang dami kong medalya na natanggap nun noon. Seryoso ako sa pag aaral nun. Ito ay dahil sa sobrang focus ko sa pag aaral at konting palakas sa MayKapal. Ngunit sa kabila neto, pinalaki ako ng magulang ko sa paninigaw, pananakot at maling pananaw sa pagkakamali sa buhay. Nada-down ako nun talaga. Ito rin ang mga panahong kapag nagkajowa ako. Tanging kilig lang na walang attachments. Ang saya nun diba. Isang text lang ng girlfriend parang buong baon mo na sa maghapon sa school yun diba. Tapos dito na umusbong ang pagsasayaw. Nauso siya ng hindi ko namamalayan. Nakahiligan ko ang pagbe-breakdance. Doon palang sa pagsasayaw ko. Nauso na sa akin ang forever. Sinabi ko sa sarili ko. Ang pagsasayaw na talaga ang gusto kong direksyon sa buhay ko. Kakagatin ko na ang break na to. Ito na yung gusto kong maging profession ko sa buhay. Masaya ako. Ngunit bumagsak ang mundo ko nung bumagsak ang mga grades ko pagtungtong ko sa highschool. Saklap.

Noon malakas ang pananampalataya ko. Nawala ng husto ang pananampalataya ko.

Way back from high school,

Sa maniwala kayo at sa hindi. Edi wag maniwala. Mantakin mo ba naman na umiyak ako sa nanay ko dahil 1st year high school palang ako, gusto ko ng sumuko sa pag-aaral. Naalog ata ng husto ang utak ko sa pagsasayaw. Alam mo naman ang brain ko. Parang temperature sa kili kili. Nagbabago kapag naaalog.

Ito'y dahil sa simpleng math na naiinis ako kung baket hindi ko maget-gets. Fuck shet. Algebra pa lang yun.  Sobrang maluha luha ako sa nanay ko nun. Mukha akong tanga. Sabi ko sa nanay ko. Itutuloy ko na ang pagsasayaw. Ayun, buti nalang, sa kakaunting dasal ko at pagluhod noon sa mga poon. Naipagpatuloy ko ang high school ng maayos. Ngunit,pinalaki naman ako ng magulang sa pananakot na wag muna akong mag-aasawa. Pamilya daw kasi namen lahi ng pikutin. Ako yung lolokohin ng babae lagi. Baby lang ang habol sa akin ng lahat ng babae. Hinde! Tapusin ko muna daw ang kolehiyo ko bago ako pumasok sa buhay “bagito”. Ito ang stage na natututo na ako sa Jugjug. Wag niyo ng tanungin yung jugjug. Baka masira ang mga endorsement deals ko. Masisira mga commercials ko. Charot. Kaya tuluyan ng hindi ako tumaba. Adik na ata ako nun dun. Napakarelihiyoso kong tao  nun ngunit nakakagawa ako nun. Napaka impokrito ko. Pero may puso naman ako nun. Mapagmahal ako sa kapwa.  Kaya ako nagpupunta sa simbahan ay para humingi ng tawad. Laging ganun. Tingin ko, kinukuhanan ata ako ng laman ng sa itaas sa mga kasalanang nagagawa ko noon. Kaya nung papasok na ako sa college. Gulong gulo naman ako. Hindi ko alam ang papasukan ko. Ano ang gusto ko. Sabi ko noon,hindi ko pwedeng ipriority ang showbiz. Magulo ang profession na yun. Hinde! Praning praning ata ako nun. Sabi ko noon, wag muna kaya akong magcollege. Hindi pa ako handa. Talagang kumpiyansa akong magkakaron ako ng maayos na buhay noon dahil sa meron akong jowa matalino PERO panget. Naglagay ako ng “pero” kasi nakakainis.  Well, ganun talaga, ang gwapo madaling maloko kasi mahina sa math. Marupok. Kaya ang intro ng college ko, isang hindi napaghandaang senaryo ng buhay ko.  Para akong tumalon sa isang dagat na punong puno ng pating. Anak ng pating naman oh. Nagkagulo gulo ang mundo ko.Walang direksyon.  Basta pili nalang kung ano ang kurso.

Kaya nawala na naman ang pananampalataya ko.

Way back from college,

Nagkaroon ako ng emo na girlfriend. Ang babaeng makapal kung mag eye-liner at may Barbie pa sa neck lace. iiiw.. ang bitter ko. Siya yung binanggit ko nung high school ako .Ex ko na siya ngayon. Nakakadiri nga eh. Nakashabu lang talaga ako nun. Nagdecide akong mag-arkitekture. Kasi nga sumunod lang ako sa kanya dahil siya ay magcicivil engineering. So, dapat partner in business kame. Sabi ko naman sa sarili ko. mahina ako sa Math, pwede ba yung medyo wag muna dadaan kagad ng arki, pwede ba yung mababa muna.

So, ang kinuha ko ay Graphics Technology na pwede ko pa ring ituloy ng arki. So, nagGo ako kahit maraming tutol. Maraming tutol kasi magulo daw ang kurso na yun sabi ng mga napagtanungan kong hindi mapagkakatiwalaang tao. Kaya habang tinatrabaho ko ang  kurso ko sa unibersidad namen. Hindi ako masaya. Nalulusaw ako sa tuwing ginagawa ko yun. Wala lang, masabi lang na nakapag college ako nun.

Ito rin ang panahong naghahanap ako ng tamang religion o totoong Diyos. Nakikipagdebate minsan sa inuman tungkol sa Diyos. Nakakatawa. Anghel na ulol.

Nagtuloy tuloy na ang buhay ko na magulo. Kasabay ng sermon sa akin ng aking ina na huwag muna akong mag aasawa. Ayun, para tuloy mas sinubukan ko ang ganun pamumuhay. Wala pa akong baby ah. Mas lalo lang akong nag experiment. Ang gulo rin eh noh. Parang pinaglalaruan talaga ako ng tadhana. Natututo rin akong makapanakit ng damdamin ng ibang tao. Manloko sa isang relasyon.

Kaya nawala na naman ang pananampalataya ko.

Way back from college after graduation,

Nakagawa ako ng kagimbal gimbal na kasalanan. Nangaliwa ako. Nasira ang buhay ko. Napalitan ang kasiyahan. At ito ang tunay na katotohanan sa arki, para lang masabing nakapag arki ako. Pinilit kong pumasok ulit sa pag-aaral. Gusto ko ang arki pero gusto ko munang magstop. Kaya ko naman ang arki kaso nga lang ako yung tipo ng tao na bumabalik sa akin ng mabilis ang kasalanan na nagawa ko. Ayun, ang naging resulta, bagsak ako sa exam ng arki. Walang plano sa buhay. Puro katarantaduhan. Walang direksyon. Walang ambisyon. Pero dahil sa pagmamakaawa ko. Kinausap ko ang prof. Medyo naglabas ako ng 2 abs lang para tapos na ang usapan. Nakapasok din naman ako. Kaso nga lang, parang hindi pa rin ako satisfied sa ginawa. Parang hindi worth it.

Way back from arki semester,

Maganda mag aral ng arki. Medyo mahirap. Hindi pala medyo. Talagang mahirap pala. Duguan kamo. Puyatan. Hindi parin ako naging masaya. Kaya pinili ko nalang idrop ang mga subject ko. Sumuko na talaga ako.

Kaya nawala na naman ang pananampalataya ko.

Way back naghahanap na ng work,

Sobrang hirap mghanap ng work noon, Taena, binabasa ko palang yung requirement ng company na gusto kong pasukan. Kinikilabutan na ako. Ganun talaga ako. Hindi kasi ako aabot sa qualification nila.

Eh no choice naman talaga ako. Ganyan nalang kahit ano nalang. Bahala na.

Kaya ngayon, bumalik na ang pananampalataya ko.

Sabi ko, ito nalang, pilitin ko munang makapasok kahit di ko gusto. Magugustuhan ko din siguro ito.

Nakapasok ako. This year ay mag tattling taon na ako dun.

Kaya ngayon, lumakas ang pananampalataya ko.

Ngayon naman, nasa work na ako. Meron akong nirereglang boss na parang nanay ko. Feel na feel niya ang propaganda niyang busy. Puro skyflakes naman ang pinapakain sa amin tuwing merienda. Busy is another term for “asshole”. Ang isang minute kong nabubwisit sa amo kong kupal ay katumbas ng isang oras kong kaligayahan.

 Kaya ganito ito. Kung babalikan ang mga naging chapter ng buhay ko. Para may meaning sa mga nakaraan.

Ngayon naman, lumalaban akong mabalik ang pananampalataya ko.

Naguguluhan na naman ako sa work ko . Kahit planuhin kong maigi.

Lumalaban pa rin mabalik ang pananampalataya ko.

Ang buod ng lahat ng ito ay connecting the dots ng buhay ko. Kung hindi ko naman kasi pagdudugtungin ang bawat chapter ng buhay ko, hindi ko mata-track kung may patutunguhan pinapangarap ko o hinde. Noo’y wala talaga akong goals sa buhay.

Nabasa niyo naman na ang buhay ko ay punong puno ng Jugjug. Jugjug nga ba ang dahilan ng lahat ito kaya ako naguguluhan o kung paano ako pinalaki. Hindi ko mapigilan ang JugJug. Lagi kong kinakaen lahat ng putahe. If you know what I mean. Masarap magpakatotoo. Ganunpaman, nadedepress ako. Di nako fresh. Biglang nawala alindog ko. Wala na yung dati kong vigor, vibrance and vitality. Atar! :) Dapat ko rin bang bitawan ang pang-aasar ko o Jugjug? Kung hindi jugjug o kaya jakol.

Kagustuhan ko naman ito.  May choice ako. Maaring mali ako ng pananaw sa pagkakamali. Inimprove ang ko lahat ng kahinaan ko.

Kung magtitiwala ako sa Diyos at sa sarili ko? Tig ilang porsyento ba ang ibibigay ko saken at sa Diyos. Pwede bang 50-50 percent kame. Ang gulo nun diba.

Sa tuwing sinasabi kong kaya ko ang lahat. Bahala na bukas. Nagiging miserable ang buhay ko sa tuwing sinasabi kong walang Diyos. So, the devil is  the lie, make a better choice.

Kaya pasalamat ako sa problema na ito. Ang problemang paano ako makakamove forward. Salamat pa rin dahil may nilu-look forward ako ngayong taon. Dahil kung hindi naman ito mangyayare. Hindi ako uunlad ng ganito. Kapag may problema lang naman ako kumikilos eh. Diyan ko nakilala ang sarili ko eh.

Impokrito ba ako kung matatawag dahil sobrang dami ng mga mali kong nagawa o tama pa rin ako dahil hindi ako bumitaw sa Diyos. Kung babayaran ko mga utang ko sa buhay dahil sa mga nagawa kong mali. Kulang pa ang buhay ko.  

Lahat ng nakikita ko ay patunay lamang na taasan ko pa ng spiritual na buhay ko at magtiwala sa hindi ko nakikita. Ano mang biyaya ay okay sa akin. Ang biyaya naman hindi naman ineearned yan eh, isang regalo yan, hindi yan kapag kung sino lang ang nagsisimba siya lang ang pagpapalain. WRONG. Hindi ito palakasan sa Diyos. Kapag dumating ang pagpapala. For sure, hindi magtatagal to. Minsan nga, kapalit neto, lungkot. Bakit kaya. Eh hanggang kailan ang faith ko? Tuwing magulo lang ba ang paligid? Sa tuwing madilim lang ba ako ganito. Hindi ko magawa ito sa tapat ng sinag ng araw kung saan ang biyaya ay bumubuhos. Siguro nga’y ibon lang ang malakas ang faith kaya’y sila lang ang nakakalipad ng tuluyan.

Kung hindi ako susugal, hanggang saan lang ako. Sinong tao ba naman ang mag eexpect ng iba kung wala naming ginagawang kakaiba. DIBA?

Dati kapag may mabigat na problema mas mabigat pa sa balikbayan box, lagi kong tinatanong, Lord, bakit ako? Pero kapag ang blessings ang dumating, hindi ko matanong sa sarili ko, Lord, bakit ako?

Sa sobrang bilis ng pagbabago ng mundo. Ang kahapon ay ibang iba sa ngayon. Ang nakaraang taon ay ibang iba sa ngayong taon. Kung hindi ako tataya, kung hindi ko ipupush ang sarili ko. Kung hindi ako susugal. Maiiwanan ako. Ang “wala” akong gawin ay ang pinakamasaklap na taya na ginawa ko sa buhay ko. Diba, hindi naman basta basta iniimagine ang pagkuha ng perla sa dagat. Matuto kang lumangoy. Pag-aralan lumangoy. Sisirin ng malalim.

Gusto kong pasalamatan ng husto ang mga taong nagmotivate sa akin. Na kailangan ko pa palang magpursige pa. Bawal ang tatamad tamad. Hindi ko naman maililipat sa isang lugar ang isang puno. Kaya kailangan kong magtanim ng sarili ko. Walang dapat sisihin. Darating din ang panahon, sa akin din ang oras. Oras ko naman ang gagamitin. Makakabawi din ako sa kupal ko na boss. Matuto akong magtiwala sa sarili. Ako ang nagddrive neto. Wala ng iba.

Iba pa rin ang kumakanta habang nasasaktan.

Iba pa rin ang kumakanta habang nalulungkot.

Iba pa rin ang kumakanta habang may mabigat ng problema.

Parang pagtanggap kay Hesukristo at sa lotto. Kung hindi ka tataya. Hindi ka mananalo.

Walang sikreto sa buhay. Tanging ang goals at isipin mo lang ang dapat magtulungan para magtagumpay. Wag kalimutan ang Diyos. Siya na ang bahala sa ibang bagay. Bgsta go lang ako. Idederecho ko kahit sino sagasaan.

Paano nalang ako. Limitado lang ang buhay na binigay sa akin. Kailangan ko pa ba talagang sayangin ang oraas ko sa kumpanya na hindi ko naman gusto.

Napakahalaga sa buhay ng pagkakamali at pagtatagumpay. Wala silang pinagkaibang dalawa sa pula at sa puti. Parehas pinagtatalunan pero parehas lamang.

I will make the most out of almost

Ito lahat ng plano ko. Ginagawa ko lahat ng ito dahil para sa next generation. Sa mga susunod pang mga kabataan sa akin. Sa mga magiging anak ko. At sa mga gustong sumunod sa mithiin ko.

Ano ang next na dapat kong gawin?

Atat lang ba ako?

Or paranoid o sobrang nagpapanic?

O dapat akong magpakalma at pag aralan ng mabuti ang lalakaran ko.

Kahit anong mangyari, kahit gaano kahirap... Hinding hndi ako susuko sa pangarap hanggang sa mapagod ang tadhana at hayaan na lang akong sumaya.