BLESSING IN DISGUISE, IN-LOVE WITH YOU, BABY.

Alam niyo guysst, walang araw talaga na hindi ko iniisip ang aking anak habang nagbe-beauty-rest siya sa abdomen ng Nanay niya ngayon. In fact, maniwala kayo o hinde, kahit sa bus kunyare akong nagpapraktis na may dalang bata. haha Sorry. Marahil magiging first-time dad kaya ganito siguro ang feeling ko.

Swear, wala akong sasabihin ngayon na comedy kasi nung sinusulat ko ‘to, maluha-luha talaga ako. haha I got all misty eyed. Para akong nanonood ng “The Notebook” mag-isa at biglang naging writer ng rom-com na movie.

May gusto lang akong sabihin sa’yo, baby.

“Nais ko lamang ipabatid sa’yo na sumusulat at dino-dukomento ng tatay mo ang lahat ng mahahalagang pangyayari sa buhay niya. At involved ka dun, baby.  

Ngayon, alam mo na Anak na may pagka-sentimental ang daddy mo. Minsan senti, minsan nasa mental. DeJoke.

Sa katunayan nga niyan, ilang buwan ka palang sa tummy ng Ina mo, and there's so many words I want to tell you, but the main priority get in my way. Kaya, ilang araw kong inipon lahat ng ‘to bago ko gawing libro.

Dati palang, sinulatan na kaya kita, ‘nung inoperahan ako sa bandang baba sa parte ng maselang bahagi ng katawan ko. Eto pa nga ang link oh:

 SI BEN THROUGH THE RAIN

Pangungunahan ko na. Lahat ng mabubuong mga salita, sandamukal na payo at pangako para sa’yo, pinag-isipan ko ‘to ng maigi, buong puso kong inunawa ang history ng ating tribo. Binasa ko muli ang nilagda ko nung mga nakaraang araw sa aking kwaderno. Lahat ng sulat ko na ‘yun, damang-dama ko lahat ng mga istorya at scenario kahit di ko alam ang pinagmulan gaya nung DJ na si Raquiterra. Kaya ngayon, natabunan na ang kalungkutan ko. And now I say goodbye to the old me, it's already gone.

Ang masasabi ko lang.

Sulitin mo na Anak ang payapang buhay diyan sa loob ng stomach ng Nanay mo. Dahil pinaghahandaan na namen ni wifey ang pagpasok mo sa magulong mundo na ‘to. haha Di kame illegal recruiter o grupo ng sindikato. Oh baka kinabahan ka na kagad. Relax, malalaman mo din, ang reality sa earth, once you accept that in your heart, you will know peace, baby. (Ang deep, diba) Oo, promise. Saka di ka naman namen pababayaan eh. Don’t cha worry. Matutuklasan mo din yan in the near future.

So, ready ka na ba?

Kame, handang handa na rin, ready na din sa first  sleepless nights with you.

Before anything else bugoy, after a season of struggle and push backs.  After the heartache of preparation in wedding, humingi muna ako ng tapang bago ko gawin ang lahat ng ‘to. Nilabanan ko muna lahat ng takot ko. Pagkatapos kasi ng malaking event namen ng asawa ko(nanay mo) saka palang ako nakahinga ng maluwag. At kasama ka dun sa okasyon na ‘yun.

Pinag-isipan namen ng todo-todo ng mommy mo ang malaking obligasyon na gagampanan namen sa’yo bago ka namen binuo.  At ibang saya ang naramdaman ko ‘nung nabalitaan kong dalawa na talaga ang anghel ko. Hihi Yung makita kong dalawang kulay-pulang guhit sa pregnancy test niya.  Biglang nagliwanag ang buong paligid ko ‘nung mga oras na yun. Tila baga nasa isang parke ako at nagpuputukan sa surroundings ko ang iba’t ibang makukulay na mga fireworks. Ganern. Ito na ata ang pinakamagandang balitang natanggap ko sa tanan ng buhay ko, ang simula ng pagdadalang-tao ng Nanay mo. Sure ako sa paglabas mo,  mas cute ka pa kesa sa tawa ni Kyla. Yeah, 100% yan.

May gusto akong ibulgar, baby.

Tunay kong name is Eggsy. Wag ka sanang mabibigla. Isa akong magaling at sikat na secret agent.  Tagal kong tinago ‘to. Malumanay kong sasabihin sa’yo na isa akong “Kingsman”.  Trabaho kong iligtas ang sangkatauhan. hahaha

Hindi.

April 2018, ang naaalala ko nung mga sandaling iyon. Nagtext saken ang nanay mo. Kaen daw kame kamo sa labas. Ang tanong ko naman sa kanya “Saan tayo kakaen?” Ang sagot niya saken  “Sa masarap, sa masarap na masarap”. Ang reply ko “Mahaaaaal, sa payday nalang, marupok ako loveshie”. haha

Walang kaabog-abog niyang tinapos ang usapan sa salitang “Leche ka”. haha

At makaraan ang ilang minuto.

Dinala ko nalang ang mga paa ko sa lugar na gusto niyang puntahan. Nauna pa nga ko sa tagpuan. Ang tagal niyang dumating as in, tapos nung pagdating niya, pinagyayabang niya pa na 8minutes lang naman daw siya na-late. Wow. (Nakatulog na nga ako sa sobrang tagal paano mo nasabing mabilis.) Tapos ayun, sabi niya sa masarap daw kame pumunta.  Kaya ‘nung nandun na kame sa venue, ang naging ganap, pormal lang, jibi-jibi lang, kaon at lapang, kwentuhan kame, chismisan ‘tas bigla niyang inilabas ang tira-tirang pagkaen sa mga fastfood este bigla niyang inilabas ang isang teketa na may  nakalitaw na dalawang guhit. Sinabi niya na “Eto na talaga ‘to, Lauv”. Sabi ko, “Lauv, bat ka naglalabas ng condom? Wag dito” sabi niya naman. “Gago.” Pagtapos nun, nagseryoso na ako. Huling tanong ko, “Ano nga?” Ang tugon niya, “Buntis na talaga ako, je”.

Ang mukha ko ay parang……

Whooooooah! Di ko maipaliwanag.

Jesus Christ.

Di ko mailabas ang buong nararamdaman ko ‘nun sa resto na yun kasi maraming tao sa bandang likuran namen. Gusto kong magsi-sisigaw sa galak. Gusto kong magta-tatalon sa tuwa. Gusto kong magpost sa facebook kagad kaso pinigilan ko muna ang sarili ko. Naisip ko na may una muna akong taong dapat pagsabihan.

Na-shock talaga ako ng matindi sa balita ni Angel(nanay mo).  Patuyan lang yan na hindi talaga ako baog. haha

And next, nagpacheck-up na kame agad sa doctor. Kinumpirma na namen ng husto ang kalagayan mo(baby) sa loob.

Ang resulta: aaaaand BOOM! Positive. Tatlo na talaga tayo. May bago na kameng recruit.

Nung una kong marinig ang heartbeat mo, baby. Galak na galak ako. Gabi-gabi kong hinahawakan ang tiyan ng nanay mo, para na rin kitang pinapatulog kaya ‘nun. I smiled every time the numbers increased on scale of your mother’s belly. Eh sino ba naman ang hindi matutuwa kapag nadadagdagan ang size ng tiyan niya, diba. Masaya ako sa tuwing nakakakita ako ng stretch mark sa kanya, di ko alam kung bakit  basta ang pakiramdam ko nag-a-adjust ang tiyan ni Angel para di ka makaranas ng hirap sa looban.

To put it in another way, inisip ko na ng maigi ang dapat kong gampanan para sa ‘yo. Alam ko na mayroon akong walang hanggang tungkulin para sa’yo, Anak.

Naalala ko. May isa pa nga akong ginawa, dati palang-pala, pine-predict ko na ang mga mangyayari sa ‘yo,  preparado talaga ako ng husto, Anak, eto ang patunay oh.  

PARA SA AKING FUTURE CHILD

Sa katunayan niyan, bago ako pumasok sa trabaho at bago kame matulog ng aking maybahay, lagi kitang iniisip. Lagi kitang hinahawakan at hinihimas on the outer side. Obvious naman siguro na excited lang  kameng makita ka.

Alam mo bang nilaban ko lahat para sa ‘yo kahit may kulang pa sa akin. Isinugal ko muna ang mga ibang trabaho ko, at pinag isipan ko ng maigi lahat ng kakaharapin nateng tatlo at may kaakibat itong saya.

Sa tuwing nagsasama kame ng nanay mo, I mean tayo pala. Tanging ang mga hubog or malaking size ng kanyang tiyan ang patunay na may isisilang na magandang bata. Litaw naman kasi na blooming ang Nanay mo. Hindi pumaget nanay mo to the maximum level, seryoso! haha

Nung tiny dot ka pa nga lang at that stage, minahal na kita and I already  felt a connection with you. I fell in love with you simula ng nalaman nameng dalawa na, totoong-totoo na talaga ang lahat. Mas nadadagdagan pa ang pagibig namen sa ‘yo habang papalapit ang kabuwanan or due date niya.  Ikaw ang pinakamalusog na kumbinasyon ng Egg cells ni Mama mo and Sperm cells ko. haha Nagsanib pwersa sila. Masyadong na-blessed yung reproductive organs ng Nanay mo kaya ang gwapo mo sa 4d ultrasound palang. 

Marahil kapag nakakapagbasa ka na, tanong mo saken kung ‘bat ko ginagawa sayo ‘to. ‘Tong blog na to. (Baket may magagawa ka ba? Gusto mong sumawig mga plano ko?) hahaha Hinde. Ang gusto ko lang naman iparating, hanggat kaya ko, sasabihin ko na sa mga taong importante saken kung gaano ko sila ka-mahal. Ganun kita ka-mahal, Anak. I love you so much baby. Kinilig ka?

Mahalaga ang bawat pagbabago sa katawan ng Ina mong pregnante.  Ngayon 32-weeks belly na si Mommy mo, isa kang regalo from God, chosen for us. Buti nalang di mahirap ang pagbubuntis niya kaya palaging nakangiti ang nanay mo. Sad and stressiologist lang talaga siya kapag late na ako nakakauwi galing sa paghahanapbuhay. haha

Okay naman yung  pagod at hirap niya sa pagpasok at pag-uwi ng trabaho(for me haha) basta ipangako niya saken na okay ka, Anak.  

Tiniis ko ang first trimester ng nanay mo. Bugnutin yang Nanay mo. Lahat ng kurot. Lahat ng galit ng Nanay mo. Magpapabili ng pagkaen pero hindi naman magugustuhan kapag nasa harap na niya. Ang bagsak, titikman ko nalang ang binili ko sa kanya habang naglalaro ako ng NBA 2k18. Sayang naman e. Di niya naman kasi sinabing gagawin niya lang display.

Kadalasan may ugali yan na di nakakatuwa. Noh? Haha Minsan ang hirap intindihin. Pero ano naman karapatan ko kung makita ko ang dinadala niya ay ikaw. So, smile nalang ako. Shut up nalang ako. Masasabi ko talaga na di madali ang pagbubuntis. Once in a while, biglang mang-aaway ‘yan. Maya-maya magre-request ng pagkain na mahirap ipaliwanag o mahirap bilhin, ang irony pa dyan, ayaw pa minsan ako ipagluto pag uwi ko, hahaha, pagsapit ng gabi, gusto niyang ilapat ang kanyang mga pata sa buong katawan ko, pag umangal ako, iu-ufc ‘nya ako.

Kaya ako, galit ako sa mga lalaking walang pake sa asawa nilang buntis. May kakilala ako dyan eh, walang kwenta, isipin mo ba naman, 9months lang naman yun, di naman dekada yun dadalhin diba. Or ayaw lang talaga nila ng responsibilidad. Hashtag Pakawalangpuso.

Iritable masyado ang buntis pero lahat ng yun di tumalab sa akin. Haha Ganun kalupit ang erpat mo. Kaya ako, lagi kong tinatanong si Mama mo kung kamusta na siya palagi. Pinipilit ko pa ring ligawan yan kahit buntis yan, kahit gasgas na ang mga linyang “Lauv, di na ako sanay na matulog ng di ka kasama” basta masabi ko lang yun, okay na yun. Ayos na ang buto-buto. Saka kailangan ang requirements niya tuwing gabi, marunong akong magmasahe. Gusto niya laging magpamasahe sa likod. Kita mo naman diba. Naglalambing lang talaga yan sa ‘ken, Promise. And ang pinakamaganda pa neto, kasal na kame. Masasabi kong romantic at di pa rin nawawala ang espiritu ni Gardo Versoza saken hanggang ngayon. Saka mo nalang itanong yan kung bakit. haha

So, lumipas ang ilang linggo nung nalaman namen genuine na ang lahat, nagplano na kame ng smart parenting with purpose and grace para sa’yo.  Naks. Rapido noh?  This is where the rubber hits the road. Dito na masusubukan lahat.

Honestly, hindi ko nakagisnan na lumaki na may nagsabing napaka-beloved kong tao. Salbahe kasi talaga ako noon, bunso. Pero lahat ng magandang katangian ng isang matalinong bata ay sinasabi sa ‘ken ng mga tao. Kaya para sa ‘yo, baby ko. Sisimulan ko at tatapusin ko ang bawat araw na ipapaalala ko sa ‘yo kung gaano kita ka-love. Natutulog ka man ngayon o gising, ipaparinig ko galing sa aking puso kung gaano kita pinag-aalayan at ginagawang inspirasyon bago ako lumabas ng pinto.

Nga pala, ako ang iyong  daddy ah. I’m here para gabayan ka. I will introduce you to new things. Isa lang akong extra-ordinaryong tao Anak na magmamahal sa’yo bilang isang tagapag-alaga mo, gabay mo, director mo sa buhay, manager at life coach.

Nananalaytay ang DNA na nagduduktong sa ‘yo na compassionate and caring ang iyong ama.

Di ako perpektong anak sa magulang ko. Ang tatay ko rin naman, maraming nagawang mali sa amin, pero lahat ng ‘yun ay napalitan at nabago kasi may nagawa rin siyang kabutihan para sa amin. But for you, ibang-iba ka. Just remember na yesterday is just a history nalang saten. And our tomorrow's will be a beautiful mystery. Wala lang. hahaha Maka-english lang.

Sinisigurado ko na sa pagtahak mo sa bawat landas na ‘to. Di ako mawawala sa ‘yo, kumbaga bago ka palang mahulog sa kapahamakan, sasaluhin muna kita. Ang tatay mo muna ang masasaktan bago ikaw.

Gusto mo ba akong maging superhero mo? Arat, lika,  kapit ka saken. TenTenenenenentenen.

Makikita mo ang aking long lasting-impact pagdating ng panahon. haha

Wawasakin ko lahat ng bagay na nagbabadyang sumira saten hanggang demise ko. Wag kang mahihiyang magsumbong sa akin, suportado kita. Habang tumatagal ituturo ko sa ‘yo na dapat maging fearless sa buhay na ‘to at maging strategic sa bawat diskarte. Habang nabubuhay ako, sa ‘yo rin ang buhay ko, Anak.

Paano ko nasabi?

Try mo minsan suotin ang sarili kong sapatos. ‘Pag nasubukan mo, kahit na malaki yan sa ‘yo,  atlis malaman mo kung gaano kabigat ang pinagdaanan ko. (Oh diba ang lalim). Di uso saten ang self-help book na yan sa FullyBooked Store dahil ako mismo ang magtuturo sa’yo sa lahat ng dapat mong matutunan.  Sa kayabangan kong taglay, ipupusta ko, ako ang magiging Number One sa puso mo. Pusta ko ‘yan.

Tumawag ka lang sa akin kung kinakailangan. Unli and open call ang linya mo sa akin. Lapitan mo lang ako sa lahat ng problema mo. Pipilitin kong maki-share sa lahat ng sikreto mo.

Basta, magpalakas ka pa diyan sa bahay-pakwanan ng iyong ina, my little soldier.  

Ichi-chika ko lang pala sa’yo, Sobrang lakas mo pala daw sumipa sabi ng nanay mo saken kanina. Sabi daw sa balita, sabi ng mga mapagkakatiwalaang-tao, kapag mahina daw ang sipa ng bata sa loob ng tiyan, distress ang bata. Ang advice pa nga daw ng doctor, bilangin ang sipa ng bata sa loob ng 2hour. May pain or sorrow ang bata kapag nabawasan ang sipa. Buti nalang mukhang malikot ka din. haha Sinusumbong ka saken ng nanay mo na lagi kang nagfflying kick. Okay ka nga, kasi sa nasasaksihan namen ng nanay mo sa tuwing kinakausap kita, sumisipa ka pa talaga sa Harap namen. Alam na alam kong naririnig mo mga sinasabi ko.

Opkors, paglaki mo kahit pa makipagtaguan ka saken, trabaho kong hanapin kung saan ka malakas. Aalalayan kita sa God-given talent mo. As your father, I am totally committed to you, malalaman mo nalang Anak sa paglabas mo kung gaano ka-gwapo ang daddy mo ngayon. haha I’m very sure, maipagmamalaki mo ang personality and charisma ng tatay mo. haha

Alam ng Nanay mo na di ko ugaling manakit ng kapwa, sa kaaway lang. Pero kung meron kang pagkakamaling magagawa in the future. Ano pang saysay para paluin kita, pwede naman kitang i-encourage gumawa ng tama. Korek? Di kita bibigyan ng severe punishment. Di naman ako biolente e. Magkakaroon lang talaga ng  consequences ang lahat, pero tuturuan kitang magdesisyon para sa sarili mo.

Malakas mambully ang tatay mo. Weh, totoo ba Ben? haha Isa lang ang maipapayo ko sa’yo, lumaban ka lang kapag inaapi ka ng ibang tao. Ikaw na bahala kung ano ang gagawin mo sa kanila.

Handa akong iwan ang lahat para sa ‘yo, pero di kasama ang nanay mo. I will teach you risk while also providing our security of firm boundaries. Sinasabi ko na sa’yo ‘to para di ko makalimutan. Mananatili ang tatay mo na walang galit at puot para senyong mag-ina. Ayokong sa bawat hiwa ng tadhana, magiging balat-sibuyas ka lang.

Asahan mo na Anak na minsan nasa baba tayo at minsan nasa taas tayo. Minsan buhos ang problema, minsan buhos ang biyaya, lahat ng ‘yan, maraming lesson na ihahain saten. Kailangan harapin ang dagok at hampas ng mga alon. Ako ang unang magiging Kapitan niyo.

Ang positibong pananaw sa buhay  at positive behavior ang ipapamulat ko sa’yo. And I will never give up on you.  I will stay in the game. I will give my best for our family.

Tawagin mo akong “Papa Ben” ah. Ang ama mong firmly, gently and lovingly to both of you.  Later mo nalang alamin kung paano ako magiging payaso sa’yo. haha

‘Pag nalaman mo na ang nakalipas ng ating angkan, Hiling ko sa’yo. Ang mali ng kahapon ay ‘wag mo ng ulitin pa. Respetuhin mo ang nanay mo, hindi matatawaran at never-ending ang pagmamahal ng nanay mo sa’yo.  Kahit ‘wag mo na akong isipin masyado, kasi ako? ka-respeto respeto at tinitingala  naman ako. haha Magiging better-partner ako sa Nanay mo. Ayokong dumagdag sa stress ng mama mo lalo na sa gawaing bahay. Tandem kame dito. Malayo pa tatakbuhin ng pamilya naten. At magiging mabisa ang aming kasal.

Papatunayan ko kung paano ko iha-handle ‘tong family naten.  Di ako magkukulang sa atensyon sa’yo, bunso. Ibubuhos ko lahat sa’yo.

Papagaanin ko palagi ang loob mo. Masaya ako kapag masaya ka. Lahat ng magulang, masaya kapag masaya ang kanilang anak. Go, lakad lang ,baby.

Panoorin mo pala Anak yung wedding namen ng nanay mo nung August 2018. Sobrang ganda ‘nun. Kame bida dun ng nanay mo eh. Nandun yung mga magiging ninong at ninang mo. Pati mga bestfriend namen. Lahat ng mga importanteng tao sa buhay namen, nakisaksi sa pagmamahal namen ng nanay mo. Click mo to, nandito detalye,

SA ONCE-IN-A-LIFETIME MEGA KASALAN NI BEN AT ANGEL

Gaya din ng iyong nanay, I have an overwhelming experience, full of emotion, konting fear at ramdam ang bigat ng paparating na responsibilidad habang tumatagal ang panahon sa pagpaplano namen sa kinabukasan mo. Well, pero sino ba naman kame diba? Ibahin mo pa din kame. Nagpapatalo ba kame? Malakas pa din ang kapit namen. We are tough enough to bear the weight of our burdens kung sakali. Kung kaya ko nga lang magpadede sa’yo paglabas mo, gagawin ko yan eh. Pero si Mommy mo lang makakagawa niyan sa’yo eh.

Excited na talaga kameng mahawakan ka. Di na kame makapaghintay na mayakap ka. Mahalikan ka. We just want see your face light up.  And I can't wait to bring you home. Nananabik na kame ng Nanay mo sa unang pitong araw namen na makakadaupangpalad ka at start na yun ng forever naten. Gagayahin ko  ang pagdadala ng isang kangaroo. Tapos sa breastfeeding sa mama mo naman. Tripleng saya ang marinig ko ang iyong iyak. Iduduyan kita sa balikat ko. Gusto na kita ikiss face-to-face.

Di namen pag-aawayan kailanman ang pera dahil marami tayo n’yan. Papel lang ‘yang pera na ‘yan. Sakit na naming mayayaman yan. hahaha

Hindi! seryoso. Ipinapangako kong pagdating sa pera, tuturuan kitang pahalagahan ‘to. Para sa opinyon ng iyong ama, tanggalin mo lang yung mga saksakan ng mga appliances naten, malaking tulong na yun para sa gastusin naten sa bahay. Totoo yan. As far as I can recall, bata palang ako, tinatapon ko ang baryang sentabo. Ewan ko din kung bakit. Naliliitan ako sa value eh. haha Kaya naisip ko, pagdating sayo, pipilitin kong maaga mong matutunan na mag-impok, mag-invest at magbigay sa kapwa. Ang tatay mo pala ay nagba-buy and sell sa stock market sa bpi kaya alam niya tungkol sa pera. Pagkasyahin mo ang baon mo sa school. Maganda yun. Pwede kang magsaya ng di gumagastos. Walang apps. Walang gala. Basta marami pa yan. Ganyan ako gumawa ng blueprint. Ganun dapat. Advance mag-isip dapat ang padre-de-pamilya.

Kuntento na ako senyo. At isa lang ang siguradong maipapangako ko sa’yo, never  kameng maghihiwalay ng Nanay mo. Okay na ako dun. Ngayon palang sinasabi ko na yan sa ‘yo.  May kasabihan nga tayo, a rolling stones gathers no moss samakatuwid kung palagi akong paiba-iba at never lives in one place hindi ako mag ge-gain knowledge or wealth. So, okay na ako senyo. At wala na akong hahanaping pang iba sa dynasty naten. Wala na akong hihilingin pang iba.

Linggo-linggo is a family day para sa ‘tin. Yown ang perfect day para sa isang ulirang ama gaya ko. Haha Tutuparin ko ‘yan.  ‘Yan ang future family  naten na may mutual love and care, at hindi mo yan makakalimutan kailanman. It’s our power to make fifteen minutes every week seem like an hour of every night. Ganun na ganun.

In the night, maririnig mo ang mga katagang “I love you”  and I promise to wake you up each morning with a soft voice and an open smile from me, gusto mo ba yun?  gaya ng ginawa saken noon ng Nanay mo dati. Mamahalin pa din kita kahit anumang gawin mong pagkakamali, kahit teenager ka na, sabay natin ta-trabahuhin yan.

Pangako, Anak. Hihigitan ko lahat ng professor mo sa galing ko magturo. Paglabas mo, gagawa si daddy ng malaking playground para sa’yo, baby. Yang Star city at Enchanted kingdom na ‘yan. Payat yan. Ide-develop din  naten ang skills mo sa problem-solving and negotiating. I will also give attention to your peer relations. I will make sure that you have a plenty of opportunities to be with other kids and to learn how to function well in other people.

Ang kapakanan mo din palagi ang iisipin ko. Magsusumikap pa ako. Sakto, mahilig ako sa bata, Anak. Sinisigurado kong bago ka matulog, maglalaro muna tayo. Magko color-color ganyan pag-uwi ko galing ng trabaho. Gagaling ka panigurado sa linguistic at ang iyong cognitive capabilities. Bilib in me. Praktisado na ako e.

Baunin mo lahat ng mga payo ko ‘pag nabasa mo ‘to ah. I promise to make your first birthday a big damn deal. Ipapatawag namen ang lahat ng tagarito  saten hanggang kabilang barangay. Magce-celebrate tayo. haha

Igagawa din kita ng malaking library. Pag di ko nagawa yan. Sunugin mo ako ng buhay. haha Gaya ng Ama mo na mahilig sa libro. Gusto ko mahilig ka din magbasa ng libro. Kaalaman ang kapangyarihan sa lahat. Lamang ang may alam, kid. Dahil pinahalagahan ko ang bawat salita at libro, pati na ang imahinasyon. Ang pagiging malikhain ang ipagmamalaki mong matutunan sa akin. Tuturuan kitang magbasa every night. Babasahan kita ng mga bedtime stories, yung boring na kwento, bibigyan ko ng buhay yan with screen projector at action pa. Mababasa mo din lahat ng sulat ko na punong-puno ng kalokohan at inspirasyon dito sa blog na ‘to.  Tandaan: Your mind is the greatest scriptwriter on your own movie.

Saka, hindi kabobohan na mababa ang grades sa school. Maaaring di mo talaga kaya ‘yung subject na mahina ka. Pero di ibig sabihin ‘nun eh di na naten pag-uusapan ang problema mo sa school. Sa malumanay kong pakikipag-usap sa’yo, hihimukin lang kitang mag-aral ng mga di mo naiintindihan. Di mawawala ang full support ko sa’yo sa pag aaral mo. Dalawa ang klase ng school sa mundo. Loob at labas.

Pangarap namen ng nanay mo na makapagsuot ka ng itim na toga at makapagmartsa. Dalawa lang ang pagpipilian mo, Cumlaude or Summa? Alin lang dyan sa dalawa ang pwede mong maging weaknesses. Isang katuparan ‘yan ng isang pangako, Anak.  Gusto ko,  ako ang magsasabit sa’yo ng mga medal mo sa school at makatanggap ka ng diploma. Ako gagawa ‘nun kasi saken ka magmamana. Yung level of brilliance ko sa’yo mapupunta. Napakahalaga talaga sa lahat na mayroong edukasyon ang bawat tao, bata. Tandaan mo yan. Mahirap mabuhay ng mangmang. Mangmang agad? haha

Nandito lang ako para maging isang halimbawa para sa’yo. Maging inspirasyon mo habang lumalaki ka.

And when you have a bad day, makikinig lang ako sa’yo, bibigyan lang kita ng oras, uunawain kita sa abot ng aking makakaya.

Wala akong sasayanging oras sa’yo, Anak. From day one, I'll do everything I can to support our relationship and to let it be as special as the one I share with your mom.

Maaga palang sinasabi ko na. Di madaling hindi magsinungaling sa’yo pero kung kinakailangan pipilitin kong maging tapat sa’yo hanggang sa maunawaan mo na ang tama’t mali. Basta baby, po-protektahan kita. I can't wait to meet you. Ipaparanas ko sa’yo ang magagandang karanasan sa totoong buhay. Ipinapangako kong magiging mabuti akong ama sayo. Magpapaka-subsob pa ako sa trabaho. Magpapagal pa ako. Minsan sa problemang parating, mawawalan ako ng pasensya at control pero marunong naman akong tumanggap ng pagkakamali ko. Malalaman mo yan balang araw.  Lagi akong may pake sa’yo. I am the one who love you the fiercest. Ako ang magsisilbing safety net mo palagi, yung erpat mong always to the rescue para sa’yo. 

Always remember, lahat ng magulang, kailangan ang anak. Lahat ng anak, kailangan ang magulang. Kailangan ka namen ng nanay mo. Ikaw ang buhay namen. Kumbaga sa teks, itataya namen para sa’yo pati pamato maging ligtas ka lang palagi.

Galing ako sa walang ama dahil broken family. Labas ka sa usaping iyon pero pipilitin ko sa’yong bumawi.  Noon, nagtatanong din ako kapag wala ang tatay ko. Ayokong mawala ang presensya ko sa’yo. Mahalaga kame ng momshie mo sa’yo. I-wo-workout namen dalawa lahat ng pangangailangan mo. Papalakihin kitang enriched emotionally, spiritually and intellectually. Sino ba naman ang ayaw na intact ang pamilya. Tanong mo pa sa iba!? Ang goal namen ng nanay mo maging matatag ang pamilya naten.

Sasaluhin ko lahat ng problemang darating. I am wired to handle the pressure, to meet the upcoming challenges, to provide and protect our family. Kahit kailan hindi dadapo ang depresyon sa’yo, kasi palaging purong kaligayahan lang ang ihahatid namen.

So ngayon, bahala ka na kung gagawin mo akong role model or god? Joke. haha

I will teach you, hug you, play with you, and support you. Basta gusto ko iparanas sa’yo na ligtas ka sa akin. Uunahin ko palagi ang seguridad mo. Papanis ko yan sila Drew Arellano at Dingdong Dantes.

Ang tatay mo ang makikilala mong pinaka-tunay na lalaki sa lahat. Henyo at matipuno pa. Ngayon alam mo na kung sino ang magiging superhero mo.

Ibubuwis ko senyo lahat. Itataya ko buhay ko para senyo ng Mama mo. Bawat pagtatapos mo sa eskwelahan ay karagdagang kaligayahan namen yan.

Bakit ka pa magrerebelde kung parehas naman tayong lalaban at magiging magkosa habangbuhay.  Basta sumunod ka lang samen.

Maaga palang tuturuan na kitang magsabi ng “thank you” at “please”. Magsabi ka ng ‘thank you”  kapag nakakatanggap ka ng regalo. Magthank you kapag may nakakagawa sa’yo ng mabuti. Tuturuan din kitang hindi matunog ang bibig kapag kumakaen. haha Ayaw na ayaw ng tatay mo yan. Ang mayayaman, tahimik lang ngumuya. Madaldal lang ako pero ayoko nun. I will teach you a healthy food habits.  At di kita sasanaying nagsasalita na puno ang bibig. Ayokong sanayin kang walang delicadeza sa sarili. haha Show some modesty kung kinakailangan. Practice shy confidence.

Saka isa pa, patapusin mo ang lahat ng taong nagsasalita kapag may kausap ka. Wag maging bastos ah. Dati na akong bastos sa nakakatanda. Wala din pinuntahan. Importante ang makinig palagi. Bigyan mo ng mahabang oras ang ibang tao sa pakikinig kaysa sa pagsasalita mo.  Kapag uutot ka sa bibig, i mean magbu-burp ka, matuto kang magsabi ng  “excuse me” huh. Noon, hindi ko alam yan. Lately ko lang din nalaman. haha Bantay ko palagi ang bibig mo, lahat ng lalabas na masasamang salita diyan. Tatagpasin ko yan. Or kung ayaw mo, lalagyan naten yan ng toy car sa loob. hahaha Utos at pangako yan. Konsensya ko nalang kung wala akong gagawin sa lahat ng sinabi ko.

Mapang-asar si papa mo pero di ko ituturo sa’yo na manghusga ng pisikal na katangian ng tao. Pwera nalang kung compliment yun. Iyon pwede ‘yun. Matuto kang mangamusta paminsan-minsan. Wala ka man kailangan sa iba. ‘Pag may nakita ka man na kakilala mong matanda sa daan. Magmano o mag “po” at “opo” ka man lang. And another thing,  pagdating sa ibang bahay, kumatok ka muna bago ka pumasok sa kahit na anumang pinto. Dahil iyon ang nararapat na matutunan mo ng maaga. Wag mong babansagan ang mga taong ayaw mo. Hayaan mo lang sila. Wag mo na akong gayahin pa. haha Nagbago na ako. hahaha Tuwing babahing ka, magtakip ka ng bibig. Matutong mang-alok ng pagkaen kahit kanino. Ayokong may tira-tira ka sa plato. Di magandang kaugalian yan.  Maging matulungin kang bata sa iba. Lahat ng pwedeng tulungan, tulungan mo, wag lang sa masama ka tumulong.  Sablay yun. Kapag kinakausap ka. Makinig ka. Matuto kang umunawa muna. Yan ang susi sa tagumpay ng lahat. Wag na wag mong kakalimutan ang payo ko sa’yo baby, mahalin mo ng sobra ang sarili mo. Ayokong magkulang sa pagpapalaki sa’yo kasi di ko ginawan ng aksyon lahat ng iyan. 

Bilang tatay mo, tuturuan kita kung paano mabuhay sa courageous life. Hooray! Pagsinabing hindi. Hindi. Maniwala ka sa akin, ako ang nakakaalam ng dapat mong panoorin sa social media, at telebisyon at iba pa. Father knows best ikanga. I have a natural instinct on how to protect you. Kaya nateng daigin ang pamilya nila John en Marsha sa pagdidisiplina. Ang problema ay may remedy. Basta’t may konting comedy. Walang sinabi ang loyal ni Pepito Manaloto sa tatay mo.

Be courageous Anak. Stand for right over wrong. Stand up for your family at all costs. I will be an eyewitness to what helps you and what harms you.

At may rights ka din syrempre, hindi yung puro utos lang ako. haha

Tama lang na mag-expect ka ng sustento at tulong galing sa amin ng nanay mo. Syento pursento. Meron tayo ni’yan.

Tama lang na rumespeto ka na kagad sa nakakatanda. May kasabihan, respect begets respect. Sa tagalog, rumespeto. hahahaha gets?

Tama lang na maaga mong matutunan ang pagsisikap sa buhay. Di ka jeproks, ‘wag laki sa layaw.

Tama lang na mahalin mo ng sobra ang pamilya mo at ibang tao. Sino sino pa ba ang magtutulungan? Diba?

Tama lang na magsaya ka sa labas ng bahay. Diyan mas makukumpleto ang pagkatao mo, anak.

At

Mali ang masyadong pagiging makasarili, sakim at gahaman. Ang pera dapat umiikot yan. Hundreds, thousands or million pesos, same lang yan na meron sa ating wallet, Anak. hahahaha

Mali ang manakit ng kapwa pati na rin sa salita. Wag kang mananakit ng damdamin ng ibang tao.

Mali ang mag-experiment sa kasarian. Parang awa mo na anak. Wag. Tunay kang lalaki.

Mali ang pagiging tamad at umaangal. Yung anak ni kumpareng Henry Sy, di niya tinuruan yung son niya, nagkaroon yung anak niya ng sariling desisyon sa buhay. Nagtayo ng sariling negosyo. Kung matalino ka, alam mo na kasunod nun!?

Mali ang magnakaw, magsinungaling at mangopya. Wag mo ng simulan sa maliit na bagay. Kahit pa eraser lang yan.

Mali ang manlait ng ibang tao. Wag. Promise. Tigilan mo yan.

At bago din maisakatuparan yan, babaguhin ko din ang pagkatao ko.

Ngayon alam mo na, nasa puso ang pagiging tatay ko, tandaan mo yan. Huwag mo ng hanapin sa iba yan. Sa estado mo, di mo pa ako maiintindihan ng lubos. Pero balang araw, ipagpapasalamat mo ‘yan lahat.

Sa dami kong sinabi,  kadalasan maaari kong maramdaman  ang nasa isip mo, Anak pagdating ng panahon. Ganunpaman, pakikinggan muna pa din kita sa lahat ng sasabihin mo.

Balak ko palang ipa-tattoo ang face mo  sa katawan ko. But before that, gusto ko munang makita ang mala-anghel mong mukha baby. hihi #Excitedmuch

Nga pala, gusto mo ba akong maging bestfriend? Ako, gusto ko. Kung gusto mo, eh mauuna akong magpost kaysa sa nanay mo ng lahat ng achievements mo sa social media.

Kung alam mo lang ang nasa puso ko, Anak sa lahat ng sinabi ko. 4% palang yan. I will spends meaningful time with you, our experience will be magnified. Sumpa man.

Ngayon palang, naniniwala na ako sa’yo. Lahat para sa’yo. Kaya ko pang i-extend ang aking mga kamay para lang maibigay ko lahat ng tulong ko sa’yo at mapalaki ka namen ng maayos anumang mangyari.

Sikmura niyo muna ang uunahin ko bago ang tiyan ko. Doble-dobleng blessings ang binigay mo sa amin Anak ng nanay mo. Nararapat lang sa’yo yan, baby.

Kulang pa ang karanasan ko sa pang unawa pero ganunpaman pipilitin kong intindihin ang lahat para sa’yo. Kung di mo naitatanong dahil nandyan ka palang sa tiyan ni mommy mo, fyi na-improve ko na din pala ang pakikipag argumento ko sa kanya. Tanong mo pa sa nanay mo. haha

Ikaw ang magiging mundo namen, Anak. Walang katapusang pagmamahal para sa’yo. Hayaan mo munang ako muna magpasalamat sa’yo, Anak.

Para sa akin, kulang pa ‘tong pahina na to, at bibigyan ko pa ‘to ng kasunod.

Basta, mangarap ka ng mataas. Mahalaga sa isang bata na  may pangarap na inaabot. Ang goal na walang bilang ay isang slogan lang. Ayokong magkulang sa’yo pagdating sa kinabukasan mo. I will made you  feel so good with my words of praises.

Wala ka pa sa mundong ‘to pero prinsipe na kita. Hari pa kita. Boss pa kita.

Garantisado, Anak. Ikaw ang pinaka. Dahil ang tatay mo ay malupit. Sobraaaaaang lupit. I’m the man. I’m the strongest and smartest man. I’m better than the hype. That is part of my greatness. Ako ang Lodi mo. Magaling at mahusay si daddy, sa totoo lang. haha Wag mo ng kontrahin.

Alalahanin mo lagi na mas malaki pa ako sa lahat ng magiging problema naten. Di ko mababago ang nakaraan pero maipapangako kong, ako ang pinakamahusay na lalaking makikilala mo, Anak. Mark my word.

Alam ko namang magaling ka din gaya namen ng nanay mo. Kaya mong ma-meet ang standard na ibibigay namen sa’yo. abide by you, and enforce you. I am a great example not just of bravery(haha), but of self-discipline, self-restraint, and wisdom gleaned from experience.

Alam kong paglaki mo. Bawat kilos ko, o-orbserbahan mo din pati na ng nanay mo. Magandang picture ang makikita mo at totoo. As your father, everything that I do casts a giant shadow for you. Every day that you will see me, you are shaped by me.

Habang buhay ‘to, Anak. Priority ko kayo ng Nanay mo. Kahit di ko naman sabihin sa’yo ‘to lahat, alam ko, makukuha ko na respeto mo kasi tatay mo ako.

Hiling ko lang na magpatuloy ang malusog na pagbubuntis ng mama mo sa’yo at malusog na malusog ka din ngayon. Lagi kong pinagpi-pray ang iyong well-being at salamat sa Diyos for every week we made it through.

So to end this, I will loved you unconditionally. Lagi kitang nasa panalangin ko. Binibigay ko ang buong lakas at katawan ko sa’yo, Anak. Lumalaki ka na sa sinapupunan ng nanay mo ngayong October 2018.

Kini-claim na namen na  you are a wonderfully made. God made  all of your delicate and inner parts.  His workmanship is marvelous. Nawa’y makapagpahinga ka dyan ng maayos at magkaroon ng normal at maayos na nutrisyon.

Hindi naman halata diba na  excited kame sa paglabas mo. haha  Syempre di mawawala ang takot. Pakatatag ka dyan, baby. Hanggang sa maitawid ka namen sa delivery day.

Dinala ka namen sa kasal, diba. May isang Big Project tayong nalagpasan. So, kayang-kaya din naten ‘tong paparating. No match yan. Nagpapakumbaba akong humiling na alagaan ka sa panubigan ng iyong Ina. Punuin ka ng biyaya sa loob ng tiyan ng mama na maging  isa kang normal, healthy, at masayahin na intelligent pa, kind-hearted and loving individual. Naramdaman ko na ang pagiging ama ko sa’yo, baby. Nagpakatatay na ako habang nasa sinapupunan ka palang. Sinakripisyo namen lahat para sa’yo. I love you.

ADIK SA TRABAHO

“Tang ina, gustong-gusto ko yun.”

Yan ang kadalasan kong bukambibig sa tuwing nananabik ako at lulong na lulong ako na makuha ang gusto ko.

Napadaan ako nung nakaraang Sabado sa National Bookstore sa Mall of Asia, gusto ko lang sanang bumili ng bagong libro. Wala naman, nais ko lang namang magbasa ng bago. Di ko feel talaga magbasa sa computer o sa digital eh. Kaso, parang wala pang bagong published ngayong buwan ng July. Isang section lang naman ang pinupuntahan ko dun palagi, self-help book lang.

Kaya, bumili nalang ako ng glue gun, naalala ko kasi na may ididikit pala akong warak na shades ko sa bahay. Actually, matagal ko ng balak bilhin yun, ang dami daw kasing use ng glue gun sa DIY projects sabi ng page na “Bright Side”. Kaya na-enganyo akong bumili.

‘Tas nung nasa bahay na ako, saka ko naisipan gumawa ng notebook kasi naalala ko pala na puno na ng laman ang journal kong ginagamit. Eh sakto may glue gun na ako.

Ayoko talaga bumili ng notebook eh, mas gusto ko na ako yung mismong nagde-design ng kwaderno ko atlis nalalaman ko kung gaano ka-enjoy gumawa nito at nako-compute ko na kagad kung ilan ang uubusin kong sheets dito. Eh nung bumili ako ng glue gun, di ko naisip na wala pala akong papel na gagamitin sa notebook, so balik ulit ako sa National para bumili. haha May kamahalan din pala ang isang bind ng papel, umabot siya ng P189.

And then, nung natapos ko na siyang gawin, saka ko na kinoveran siya ng gift wrap. Ayun. Ang saya niyang tignan. Ang cute. Meron din siyang lalagyan ng ballpen sa likod. Hihi

Nakakatuwa. Nakakaadik at nakakahumaling pala gumawa ng sariling notebook. Gusto ko na ulit gumawa ng isa pa. haha

Naisip ko nga eh, paano ko kaya nagawa yun? I mean, nasa mood lang kayo ako nung mga time na yun? Trip ko lang ba talaga yun? Naenjoy ko eh. Nahumaling lang ba talaga ako sa mga oras na yun? First time ko gumawa nun ah. Natutuwa kasi ako sa tuwing naaalala ko gumawa ng notebook eh, di ko na namamalayan na umabot na pala ako ng 2hours sa paggawa ko nun. O makupad lang talaga ako kumilos kaya dalawang oras ang nagugol ko. haha Naadik talaga ako gumawa nun. Gusto kong ulit-ulitin ng maraming marami pa. Nakakatanggal siya ng stress. Lalo na magpatuyo ng glue, nakakaaliw. haha Ambabaw ko.

Ang tanong ko lang, maganda ba ang dulot ng obsession o pagkahumaling? Kasi para saken, okay siya  eh. Natapos ko ang notebook ko ng walang distractions. Ang sarap maadik sa maliliit na bagay. Para akong highschool muli. Promise.

Prediksyon ko talaga, makakagawa talaga ako ng libro na babasahin ng maraming pilipino. At magugustuhan at mamahalin nila. Feeling ko lang. haha

Para saken, (to the tone of Kuya Kim) may kanya-kanya tayong klase ng obsession sa sarili. Mayroon sa paraang di tama at may paraan na tama pero mali sa iba.  

Sure ako, naranasan niyo na din yung times na baliw na baliw kayo sa isang tao o bagay. Adik na adik kayo sa agenda niyo. May iba na babae o lalaki diyan na patay na patay sa jowa nila. Gusto oras-oras magkausap sila at di na makapagfocus sa kanilang pag-aaral. May iba naman, praning na praning sa pangongolekta ng mga toy o anumang bagay kahit matanda na. Meron nun ah. Iba-iba talaga ang enthusiasm ng tao.

May iba naman din diyan na ayaw tantanan yung pangangaliwa sa asawa. May iba na hyper sa pambababae. May iba naman ang addiction ay nasa paninira ng ibang tao ang kinahuhumalingan. O kaya, may mas malupit diyan na tinitira ang cough syrup, mabangis yun kaadikan kung iisipin. Haha (wala lang, napanood ko lang yan)  May iba din diyan na nasa musmos na kaisipan palang, nakatikim na ng  droga o marijuana. Yun na kagad ang kanilang minahal ng todo. Yung tipong nakalanghap siya ng usok na parang nasa alapaap at wala nang usok na nakawala sa pagsinghot niya. Na tuluyan ng napariwara ang kanyang buhay. Bakit ko ba alam yan? haha Syempre napapanood ko. haha (Di po ako adik sa bawal na gamot ah). Haha

Ang iba naman sa Mobile Legend na game sa phone ang kinapa-praning hanggang sa madaling araw. ‘Tas may iba naman ay nahuhumaling sa success para sa improvement at progress nila. Sobrang dami ng obsession at burning desire na ginagawa naten.

Minsan kapag babad tayo sa ginagawa natin, hindi malabong sabihan tayo ng iba na adik. Tama di ba? Yan na ang naging lenggwahe. Minsan nadudulas din ako diyan.

“Adik na adik ka diyan ah”. Yan ang kanilang biro.

Ang tingin kasi ng iba kapag nao-obsessed ka sa isang bagay o tao, negative kagad ang naiisip nila. O ang mismong salitang obsessed, ang iba iniisip nasisiraan na ng bait ang taong iyon. Karaniwan pa naman sa nasasabihan ng adik o lulong, wala ng pag asa sa buhay na makarecover. Ouch.

Alam kong magkaiba ang obsessed at addict. May similarities nga lang sila.

Well anyway.

Mahirap mahumaling sa droga. Kaya ‘wag iyon, guys. Mahirap yan. Masisira ang buhay mo diyan. Mga gumagamit niyan, sila ang mga tinatawag na salot ng lipunan. (Salot agad?) haha Walang pakinabang kumbaga. Patapon daw ang buhay nila. Hindi yan magandang obsession. Maadik na kayo sa pagkapanalo at tagumpay, ‘wag lang sa droga. Pero meron naman kasing healthy obsession na para sating purpose of living, diba. Marami sa populasyon ng tao ay naghahanap ng passion at kung ano ba talaga ang purpose nila sa kanilang buhay, kaya malaking tulong ang pagkahumaling para mahanap to. Papatunayan ko yan.

Talagang hindi mabilang sa daliri ang obsession ng tao dito sa mundo. Ano po!

Saan ba pwedeng gamitin ang tamang obsession sa isang bagay o tao?

Halimbawa, gusto mong pumayat?

Hanap ka ng healthy or sexy na picture. Pwede mong palitan yung mukha nun ‘tas ilagay mo yung picture ng mukha mo. Kung ang visualization mo ay ang “Pagpapapayat”. Maaari kang ma-obsess kung palagi mong nakikita ang picture sa pader or ginawa mong screensaver sa telepono mo. Tama diba? Mas nakikita mo kasi  ang possibility, mas gaganahan kang mag-exercise at magpapayat. Nakikita mo ang big picture na pwede mong isipin buong maghapon.

Kasi kung ako ang tatanungin, share ko lang senyo na everything I have ever achieved in my life is because I imagined achieving my goals before it happened, nakuha ko din yun kasi gustong gusto ko yun na may clear vision ako dun at obsessed na obsessed ako sa goal ko.

Yan ang “isa” sa pinakamabisang paraan na alam ko, ang magcut ng pictures. Isang daan porsyento, magiging isa kang self-made champion sa sarili mo kapag baliw na baliw ka na ma-achieve yun.

Saka pa.

Sa kapangyarihan ng ating isip, pwede nating baguhin ang tingin natin sa lahat ng bagay.  Example nalang sa upuan, kotse, kalsada at iba pa. Sa dami ba naman ng blog na nagawa ko tungkol sa Mind, palagi ko naman binabanggit na mahalaga palagi ang laman ng ating isip. Hindi ng ating bulsa o kung ano pa ang ibinibigay saten ng iba.

Pero, ang mas mahalaga pa d’yan ay kung paano ang ating isipan na maka-experience differently. Kung paano natin titignan ang mundo in a new perspective at kung paano natin ilalagay ang obsession sa ginagawa natin ay ang tanging susi na alam ko para sa minimithi nating tagumpay. Because, I know that becoming a very strict and obsessed with our goal is the great skills.

Sa mga nasaksihan ko sa henerasyon na’ to, tayong mga batang 2k, maraming talento ang hindi tinatrabaho ng husto at pinagpapawisan ng todo. Isa sa mga dahilan na nakita ko ay siguro kulang lang ang iba ng obsession sa ginagawa nila. Sigurado ako d’yan. Yan ang kailangan nating rekado sa tagumpay. Obsession.

Ang talentong dapat di tayo magigiba ng iba kung mayroon tayong “gigil at hataw” sa ginagawa natin at di na umaalis sa isipan natin ang ginagawa natin sa buong maghapon.

Nabanggit ko din dito sa blog ko noon na base sa quotes ni Malcolm Gladwell, kailangan natin ng 10,000 hours para ma-master ang passion natin. Pero kung ako ang tatanungin, (malamang blog ko to eh, alanganamang tanungin pa natin ang iba!?) haha

May dapat pang dagdagan sa panukala na yan. Dahil kulang pa pala yan. Saken, mapapabilis ang mastery kung obsess tayo sa ginagawa natin kada araw, siyete bente kwatro.

Ang nakikita ko.

Kailangan nating humanap ng bagay na baliw na baliw tayong gawin yun para sa ikata-tagumpay natin. Ang lahat ng attraction na ikasasaya natin, gawin na natin. Kapag nahumaling tayo ng extreme sa passion na gusto natin, walang dahilan para hindi tayo magtagumpay at manalo sa larong to.

Malaking tulong na hanapin natin yung lugar na gusto nating mag-ubos ng productive at meaningful hours. Kung maaari, magprint tayo ng image or isulat sa papel gaya ng sinabi ko kanina para makita natin ang tina-target nating goals tulad ng weight goal ko kanina. Pwedeng pwede yun.

Kapag nahanap na natin ang bagay na passionate tayo dun at gawin natin yun na priority sa buhay, mas lalo nating maiintindihan kung ano nga ba ang nangyayari sa atin at magiging malinaw ang tinatahak natin.

Ano ba ang mabuting bisyo? Alam mo yung moment na dinadagdagan natin ng  konting repetition ang passion natin na nag e-extend pa tayo ng oras para dito  at  syempre ang pinakamahalaga ay ang forced focus sa trabaho. Mahalaga na inlove na inlove tayo sa trabaho natin. Then, we will enjoy almost every second of it. We need to work harder for this. We need to put all our energy toward this one outcome, this one idea, and somehow it returns to us. We can design the reality that we perceive every day.

So, I decided to become obsessed with success. Mga nagdaang nitong taon at buwan. I became obsessed with my health at sa lahat ng kinakaen ko. Sabi nga nila “the key in all endeavors are energy and good health plus the old saying goes “health is wealth”. And I became obsessed with my own happiness. Gusto ko palaging masaya at masaya ako sa ginagawa ko. I became obsessed with leaving this world better with my purpose. I became obsessed with money and generating an income and having a financial freedom. I became obsessed with writing. When I focus on it so hard that I eliminate all distractions in pursuit of my goals. Ang pagkahumaling sa ginagawa ko is in short, can lead me to greatness and it is a powerful and potentially positive mental state.

So, paano ko lahat nagawa to? May katuturan ba talaga ang ‘love and affection’ na ginagawa ko sa trabahong gustong gusto ko? Meron po. At ilan sa mga dahilan ay ang mga ito:

Itinodo ko ang pagkahumaling sa ginagawa ko araw-araw.

Naranasan niyo na ba sa umaga, kapag mahal na mahal at pursigido kayo sa ginagawa niyo, ni di niyo na namamalayan na tanghalian na pala dahil talagang dedikado kayo sa ginagawa niyo. Tutok kung tutok. Minsan, nakakalimutan niyo ng  tumingin at mag-update ng  facebook dahil alam niyo sa sarili niyo na mahalaga na tapusin ang work niyo kaysa sa social media thingy. Ito ang moment na baliw na baliw at busyng busy kayo sa ginagawa niyo dahil iyon talaga ang napili niyong mahalagang activity sa buhay niyo. Ang sarap mag-ubos ng oras diba kapag ganun.

At sa akin naman,

  

Bago ako pumasok ng  trabaho, talagang sobrang full of energy ako, as in, todo isip akong makakadiskarte ako ng paraan kung paano ko mababago ang buhay ko sa bawat araw. Oo, seryoso. Epektibo naman siya. Pero minsan habang tumatagal ang panahon, hindi ko na namamalayan na naliligaw at nalilito na pala ako sa ginagawa ko. Mukhang nahahalata ko na kasi na ipinapaubaya ko nalang parati sa salamin ang mga pangarap ko, pero nakakalimutan kong umaksyon ng super duper. Sa umaga lang ako hataw pero malamya na ang katawan ko kapag papunta na ang mga paa ko sa lugar na di ko gusto ko. Nawala na ang obsession.

Another lesson sa ‘kin.

Di pu-pwedeng sa una lang ako pursigido at obsessed. Totoo yan. Hindi pwedeng puro nalang ako “nigas kugon”. Di pwedeng naliligaw mismo ang focus ko. Di pwedeng sa araw ng lunes lang ako dedicated sa goals ko pero pagdating ng wednesday at thursday hanggang sabado, wala na. Tuluyan nang nawala ang mga naka-set kong plans. Tinangay na ng hangin.

Kaya binago ko na.

Mas naging obsessed pa ako maging mahusay ngayon. Ibinibigay ko palagi ang the best ko kahit pa may natitirang 15 minutes nalang ako sa gabi. Dinagdagan ko pa ng konting pagkalulong sa ginagawa ko, kasi kapag na-harness na ako sa ganito, yung mga dagdag enerhiya, drive, determinasyon, and resiliency obsession will bring a highly improvement to me.

Ginawa ko na kagad.

Nung dumating na ako sa puntong nakikita ko na ang katotohanan at realidad na dapat na akong magseryoso sa mga gusto kong abutin, mas lalo pa akong nagpursigi at nagsikap. Nakikita ko din kasi na magaganda ang mga pangarap na nasimulan ko kaya hindi ko dapat bitawan to. (Ako na!) haha Wala akong choice kundi ginawa ko na kagad ang dapat kong gawin para masolusyonan ang pangarap ko. At masasabi ko na malaking tulong sakin ang pagkakahumaling sa ginagawa (na kanina ko pa hi-nahash).

Wala akong masusulat ngayon kung hindi ako obsessed.

Naalala ko yung panahong kinalimutan ko lahat ng ibang schedule ko para matapos ko lang ang pinag aaralan kong writing style. Kahit papaano naman, naia-apply ko din naman ang natutunan ko dun kahit konti. Di ako makakapagsulat ngayon kung hindi ko napag-aralan iyon. Masayang masaya ako ‘nun. Di ko tinantanan ang ginawa ko na yun.

Kung di ko kasi sisimulan kagad, may tendency kasi talagang bitawan ko nalang ‘yun. Ang obsession kasi sa ‘kin makes me feel potent, capable, and purposeful.

Ang motivation ko?

Lagi ko nalang iniisip na kailangan kong magtagumpay dahil gusto ko pang tulungan ang nanay ko, magkaroon ng magandang kinabukasan ang magiging pamilya ko at makapagpasaya ako ng maraming tao. Yey.

Naghanap pa ako ng matinding lakas para mabuo ko ang nakatagong talento ko.

Isa pang natutunan ko. Dapat ko palang gamitin pa ang lakas ko at galingan ng maigi ang ginagawa ko. Upuan talaga maghapon. Wag lang akong magfocus kung ano ang wala. Minsan nga ang kakarampot na skills na meron ako ay siyang nagpapalakas sa akin para matapos ko ang bawat sinusulat ko eh.

Pagtapos niyan. Praktice lang ako ng practice.

Walang kaduda dudang may mapapala ako sa pag eensayo. I’m very sure.

Halimbawa naman d’yan, hindi porket pinanganak akong matangkad, ako na ang pinakamagaling magbasketball sa barangay namen. Walang ganun. Kung di ako magpa-practice gaya ni Kyrie Erving, magiging bano ako talaga ako sa basketball.

Kaya dapat.

Pag ibayuhin ko pa ang paglaan ng maraming oras para sa pagpa-practice hanggang sa magtagumpay ako.

Di ko na pinapaako sa iba ang tagumpay ko.

Ang katotohanan, magkakaroon lang ako ng coach sa journey ko pero sa buong laban, ako mismo ang nasa ring.

Walang shortcut sa magiging tagumpay ko.

Ang tagumpay na alam naman ng lahat na dapat pinagsisikapan, pinagta-trabahuhan at pinaglalaanan ng mahabang panahon. Tipong buong maghapon tayong babad sa ginagawa natin kasi mahal na mahal at baliw na baliw tayo sa passion ko. Ganun na ganun.

Nalulungkot ako minsan kasi naiisip ko na bakit wala pa din ako sa lugar na gusto ko. Mukhang wala pa ata akong ginagawang hakbang para sa mga pangarap ko ah.  Pero naisip ko, negative thoughts ko lang yun, marami na akong nagawa. Siguro nga’y hati-hati pa ang mga plano ko kaya hindi ko maibigay ng buo ang oras ko para sa pangarap ko. At dahil sa obsession, nababawasan ang stress ko at nadadagdagan naman ang pag asa ko.

Di ko dinamdam. Direcho lang ang tingin ko.

Di ko sinabing naging manhid ako. Ang ibig kong sabihin dito sa payo ko na kalimutan natin ang feeling natin na nalulungkot tayo ngayon na parang walang pumapansin sa talento natin, tanggalin natin sa katawan natin ang feeling na di tayo magtatagumpay, yung feeling na kala natin, tayo ang pinakamalas sa mundo dahil sa dami ng tinamo nating rejection sa bawat kumpanyang inapplayan natin. Sample ko lang yan. Pero kung ganun nga ang inyong iniisip, tama rin naman, feeling niyo lang yun. Feeling niyo lang magkakatotoo yun.

Sa tagumpay, tanggapin natin na ang katotohanan na anuman ang nararamdaman nating hindi maganda, hindi yan ang sagot para umusad tayo sa buhay. Gamitin natin palagi ang ating isip at logic.

Push pa. Paangat tayo dapat ng paangat. Kapag nagfocus naman talaga tayo, mare-realize natin na ang bawat bagay ay nag-iiba dahil may intensyon tayong baguhin iyon. Tama ba?

Inisip ko lang na lahat ng ‘to. Tinutulungan ako ng lahat ng ‘to.

Kung gusto nating mapalapit sa lahat ng pangarap natin sa buhay, isipin natin palagi na lahat ng nangyayari sa buhay natin ay makakatulong para makadikit tayo sa malaking picture ng pangarap natin.

As in, lahat.

Wala ng maraming dada.

Tandaan natin na walang may pake sa nirereklamo natin, tayo ang may hawak ng potensyal natin. Minsan nga gusto ko ng sumuko, pero lagi ko nalang iniisip na malapit na ako. Sinasabi ko na “I feel it coming, I feel it coming babe”. Kasi kung palagi kong iisip na malas ang buhay ko, mamalasin nga talaga ako kasi yun ang palagi kong binubuong imahe sa isip ko e.

Magsisimula ang positive sa sarili natin.

Gawin nating positive ang isip natin. Gawin nating positive ang kilos natin. Gawin nating positive ang pagsasalita natin. Matatabunan ang negative vibes ng positive.

Think and feel.

Isa sa natutunan ko naa pwede kong maibahagi ay dapat buo na sa kokote natin kung ano ang gusto nating mangyari sa buhay natin. Isipin natin maghapon yan. Dapat high definition ang vision natin.

Kung inaakala natin na yung paunti unti nating iniisip ang mga pangarap natin at MINSAN lang  natin ginagawa yun, tapos maya maya social media na tayo kagad. Panigurado ako, matagal pa bago tayo makapunta sa pupuntahan natin.

Lahat ng sinasabi ko ay tungkol sa kung paano mag improve sa bawat goals natin na may kasamang obsession.

Walang masama kung bago at pagtapos natin kumaen, baliw na baliw pa rin tayo sa kakaisip ng mga magagandang plano natin sa buhay. Wag lang darating sa tipong mais-stress na  tayo. Hindi na good yun. Yung moment na minsan natutulala na tayo dahil nagpe play sa isip natin ang magandang bukas na hinahangad natin, promotion man yan, setting money goals, or family planning. Basta ako  naniniwala akong palagi mo lang buuin sa isipan mo yan. Makukuha mo yan. Napatunayan ko yan at mangyayari sayo yan. Minsan magtanong ka kung paano mo makukuha ang bagay na iyon, walang kaduda duda, papalapit ka na sa gusto mo. Magkakaroon ng sagot sa tanong mo. ‘Yan tanong na yan ang magsisilbi ‘ding clue mo.

Habang nasa working table ka sa opisina, ‘tas lagi mo paring iniisip ang goal mo. Ay potek, sure na sure akong makukuha mo yan, Neng.  Basta ‘wag lang mawala sa routine ang practice at execution.

Isipin mong maigi kung paano ka hahasa sa larangan mo. Araw araw itatak mo sa isipin mo na dapat may ipanalo kang goals kada araw. Ganun.

Lagi kong chine-check ang progress ko.

Simple lang ang formula ko kapag alam ko sa sarili kong di ako umuusad, alam ko kapag walang bago, ganun lang.

Kaya ang share ko sayo.

Isulat mo lang ang goals mo. Kung gusto mong magbawas ng timbang, dapat ang numero, pababa ng pababa. Kung gusto mong yumaman at kumita ng malaki, dapat ang numero ng pera mo pataas ng pataas. Yan ang pag-usad. Gigil na gigil ka sa mahabang proseso.

Sipag at humaling lang talaga.

Walang makakapantay sa galing ng sipag.  Kahit na meron kang talento pero di mo naman ginagamit, wa epek. Husayan mo ang pagsisikap. Ako nga kahit nandito ako sa work na di ko gusto pero ginagawa ko pa din ang kaya ko. Ginagawa ko to kasi hindi para sa kanila na nakatingin saken kundi para sa sarili ko. Ayaw ko rin kasi ng walang ginagawa. Saka dagdag din sa reputasyon ko to at lakas ng loob para harapin ang susunod na trabahong gusto ko. Yung work na pinapangarap ko.

Iniisip ko nalang na nag aasikaso lang ako ngayon ng papeles sa paglipad ko. Ganun nalang iniisip ko. Atlis habang wala pa ako dun. Ngayon palang, wino workout ko na ng  husto.

Kaya, kung nagawa ko yan. Magagawa mo din yan, kaibigan.

Ako nga eh.

Mas pinaigi ko pa ang ugali ng sipag at diskarte. Wala naman kasi akong ibang paraan para magmove-forward eh. Wala na rin akong panahon para umarte pa. Kahit konting oras nalang natitira sa akin dito sa bahay para magpractice ng writing. Tinotodo ko pa rin.

Naniniwala ako na kung commited tayo, obsessed tayo sa ginagawa naten, walang dahilan para hindi tayo umunlad. Magmomove tayo talaga kung gumagalaw talaga tayo.

PARAANG NORMAL ACTIVITY SA PASKO

Naaamoy mo na ba ang Simoy ng gastos este Pasko pala.
At hindi naman lingid sa ating kaalaman na ang ating bansang Pilipinas ay may mahabang  selebrasyon ng pasko sa buong mundo. Totoo po yan. Umaabot pa ng First week of January. Oo nga. Walang echusan. Ang buwan ng Disyembre ay panahon ng pagbibigayan pero para sa iba naman. Ito ang panahon para gumastos o paggasta. Minsan nga di pa pumapasok ang Disyembre ang dami na kagad na pinagbibibili sa mall or sa Divisoria eh. Sorry. Umaamin na ko.

Ito ang ilan sa mga naisip at nakalap kong paraan para makatipid tayo sa Pasko.

1. Mag-Set ng Christmas budget.

Dapat naka-sulat o written ang pagba-budget ng pera lalo na pagdumating ang 13^th month pay at Christmas Bonus. Kung kinakailangan ilagay sa noo o sa manila paper ang budget list ay gawin.

2. Walang forever ang utang.

Kapag nahawakan mo na ang bonus mo. Unti-untiin mo ng bayaran ang mga utang mo. Tanging buwan lang ng disyembre ang maluwag na magbayad ng utang. Wag ka ng magtago pa sa kanila. Kapag iniilagan mo ang katotohanan. Lalo kang tatamaan.

3. Maging Billy Joel pagdating sa Anda.

Tuparin mo yung pinangako mo sa pagba-budget ng pera. Dapat kapag pumasok ang kita i-minus na kagad ang  ipon at ang matitira ay ung ang Gastos mo na o sa madaling formula (Income – Savings = Expenses). Naiintindihan mo?

4. Tiyanak ang mga inaanak. Joke.

Charaught lang. Ang dapat gawin sa mga inaanak. Kung maaari. Isang klase nalang ng gift ang ibibigay mo sa kanila. Kapag pera. Pera nalang lahat. Kapag toys. Toys na pare parehas nalang. Sa Divi may wholesailing. Mabisa yun. Kapag di effective. Abutan mo ng maraming pochi para tumigil. Wag mong papakita sa magulang.

5. Umiwas sa Sale

Maraming nagkakandarapa sa sale. Takbo kagad kapag nakita ang sign na SALE sa SM. Wag niyo ng payamanin si Sir Henry Sy. Yung sarili muna natin. 

6. Bawasan muna ang Pasosyalan

Tigil tigilan ang pagtambay masyado sa Starbucks, Restaurant sa Mall of Asia o sa Greenbelt. Kasi kapag di ka nag-ipon ngayong pasko. Nextyear 2016, baka maghihintay ka nalang ng konsehal o mayor na mag aabot sayo ng pera. Wag mo ng asahang isasalba ka nila. Isang beses lang sila magbibigay sayo. Hindi palagi magbibigay ng pamasko yang mga buwaya na yan. Pustahan makakatanggap ka ng Limang DAANG MATUWID sa halalan. Malutong na pera.

7. Pass muna sa Drunk in Love

Magkano ang pulutan?Magkano ang beer?Magkano ang Jack Daniels? Magkano ang yelo?Magkano ang gastos pagtapos kayo uminom, diba kakain kayo ulit. Mas maganda nalang na magkampayan nalang kayo sa fb online. Or Cumoment ka nalang sa inuman nila. Para makabawi bawi ka man lang. Kundi naman, tumulong ka nalang magligpit pagtapos nilang uminom. Kapag nakakaramdam na sila ng suka. Pahiran mo ng while flower sa ilong. Gawin mong negosyo yan.

8. Limitadong Bakasyon

Nararapat lamang na kung balak niyong magbakasyon. Kapalan niyo muna ang mukha niyo na makalikom sa mga kaibigan niyo bago umalis. Magsolicit sa bahay bahay para makapagtravel kung necessary na. Malaking tipid yun. Wag tayo living by faith na bahala na si Lord bukas. Bahala na si Batman. Isang ka-Abnormalan yun.

9. Ang sarap ng Cooking ng Ina Nyo.

Di ako marunong magluto kaya pinapaluto ko nalang sa nanay ko ang Noche Buena namen. Mas maganda ng magluto kaysa bumili bili sa labas. Mas mura. Ayoko ng matukso muli sa Angry Whopper.

10. Tanging Sa Diyos lamang ang daan

Kapag aattend sa simbahan at magbibigay ng donation or ikapo. Dapat nakahiwalay na yung buo at papel na pera. Para kapag binunot sa bulsa. Alam mo na kagad ang halaga na ibibgay mo. Yun ang budget. Gumamit ang simbahan ng ilaw at electric fan sa pag-upo mo. Bumawi ka man lang dun. Bumawi ka din sa dasal ng pasasalamat. Maunawain ang Diyos naten.

11. Be normal lang

Tandaan: Kapag ginawa mong engrade masyado ang pasko mo at hindi ka naging wais sa paggamit ng pera. Ang end. Sakit sa ulo o utang muli ang bagsak. Kaya maging normal ang buhay sa pasko kahit sa pinakamahalagang araw ng taon. Parang awa niyo na. Magtulungan din tayo minsan.

12. Apat Dapat. Dapat Apat.

Pilitin doblehin ang kita ngayong pasko. Ako rumaraket/dumidiskarte  na ko ngayong nalaalpit na pasko eh. Pero gusto ko tong ginagawa ko. Passion ko to eh.

13. Magastos ang magjowa

Magsakit sakitan kung kinakailangan kung monthsary niyo sa pasko. Walang sakit sa bulsa ang magharutan at magselfie sa kalye. May pishbulan pa.

14. One way Jesus

Mas mahalaga na gunitain si Hesus kaysa maglustay ng pera sa mali ngayong pasko. Siya ang diwa ng pasko. Magbigayan lang po tayo ng tama.

THE RIGHTEOUS IN WRITE N’ SHOES

Simula nung tinubuan ako ng kasing laki ng butil ng trigo na tigyawat (medyo dikit dikit kasi siya) noong high school ako. Pinangarap ko ang magkaroon ng collection ng sapatos. Ang gusto ko, ako ang lalaking version ni Madam Imelda Marcos with matching salagubang ang hair style tapos sasayaw ako ng si Felimon, si Felimon, namasol sa kadagatan.Nakakuha, nakakuha ug isdang Tambasakan.

Ayun. Hehe. Pun Intended.

Ngunit sa kasamaang palad, palagi lagi, buwan buwan, walang tumatagal na sapatos sa akin. Hindi ko alam kung mabaho lang talaga ang paa ko kaya nagdi-divorce ang sapatos ko or pike ang paa ko sa paglalakad sa mga kalye. Ambilis masira kasi. Mas matagal pa ata ang headset na binibili ko ng mabilasan sa CD-R King eh. Joke lang ho. Hindi naman dahil fake or branded ang tatak ng sapatos kaya nawawasak kundi sa paggamit ko lang talaga siguro.

 OO, sige na, aaminin ko na.

Dahil ngayong may pera ako, ang ganda pa naman ng pagkaka-print ng payslip ko ngayong buwan. Kumikinang na siya eh. Ang lakas ng loob kong bumisita sa pinaka-kilalang Mall sa Lungsod ng Pasay. Pakay ko talaga makipag-transaksyon kay Mr. Henry Sy at Mr. Gokongwei.  Mag iinquire lang sana ako kung paano mag-invest ng pera. Kaso di ko sila makontak. Charot. 

Yung una talaga, nagdadalawang isip ako kung bibili ako ng bagong sapatos o kotse, or bahay nalang sa tagaytay. Charot ulit. “Sapatos nalang talaga para wala ng mahabang paliwanagan.”

Kasi naman kaseee, kapag wala akong pera, gusto kong  bumili ng bumili. Kapag may pera, tipid na tipid gumastos. Nagwe-wet dreams na nga yung wallet ko sa bulsa eh. Umiiyak na sa sobrang higpit ng pagkaka-ipit ko.

Kung hindi niyo naitatanong, Pinalaki ako ng magulang ko na hindi ako humahawak ng maruruming barya nagulat na nga lang ako nung biglang tipid na tipid ako ngayon sa pera!. Charot na naman ulit. Hahahahaha last na talaga yun.

Every time na naghahanap ako ng may lalandiing sapatos.  Palagi nalang nangyayari na ang tagal ng titig ko sa isang bagay lalo na sa sapatos na gustong gusto kong bilhin. Inaamoy ko pa. Alam mo yun!? Halos ingudngud ko yung mukha ko sa sapatos sa sobrang ganda ng hawak ko. (Di ko pa sinosuot yan, groggy na yung itchura ko). Minolestiya ko yung sapatos. I leave the shoes an awe-gasm. hahahahaha

Tinanong ko nga yung ale kung yung mothballs sa loob ng box of shoes ba ay binebenta nila. Bigla ba naman akong pinandilatan ng mata. Syempre di ako nagpatalo. Pinakita ko ang gums ko. Maine Mendoza lang?

Hindi dahil sa itchura ko. Hindi naman siguro dahil mukha akong walang pera  para makabili ng mothballs kundi ang shunga ko lang talaga magtanong.

Ang totoo niyan, nagtatalo sa isipan ko ang “wala ba akong sapat na pera sa mamahaling sapatos o baka masayang lang talaga?

Sinabi ko sa sarili ko na. Ngayon ko lang naman re-regaluhan ang sarili ko. Puro nalang, siomai ang nireregalo ko sa sarili ko tuwing saturday. Its time to make it change naman.

Pero Anong klase ang bibilhin kong sapatos.

Pang opisina ba? Pang basketball? Pang gala? Pang porma? Ano?

Basta mimili nalang muna ako. Wait lang.

When I’m in the midst of it all, nakakita ako ng baby at tatay sa store na rin na yun. Hawak ng ama ang kamay at paa ng baby. Kinikiskis ng lalaki ang baba niya sa mukha ng baby. Tuwang tuwa naman ang baby sa kaharutan ng tatay niya.

Kaya naisip ko, paano naman kung paghambingin ko ang kamay at paa kung paano sila nagpa-function. Kuha? Ang writing at ang sapatos . Kasi naisip ko. Kung isusulat ko ito ng wala man lang katorya torya, so ano yun? Nagsayang lang ako ng internet.

Oooh Sige try ko.

(Habang tumitingin ako ng sapatos, sunod din ng sunod ang sales lady sa akin, kung ano ang hahawakan ko. Pepresyuhan niya kagad ako sa item na yun. Sabi niya pa nga “Best seller yan sir” and my reply is “So what?” Joke. Di kaya bugaw to!?. Binitawan ko ang bag ko saglet sa upuan ng mga customer at kinilatis ko ng mabuti ang sapatos. Hindi ko siya ipo-foreplay)

Ako pa naman kapag bibili ako ng sapatos. Gusto ko laging palaging perfect at maganda ang pagkakatabas ng sapatos . Diba!? Diba!? Diba!? Yung walang sira. Sobrang linis kung titignan.

Yan, ganyan. Ganyan din ang pagsusulat ko eh. Gusto ko pulido palagi ang pagkakayari. Maganda. Walang sabit. Kaya ang resulta. Nai-stuck ako sa paniniwalang dapat malupit ang malilikha ko. Im stuck on stupidity. Incorrect Boy!

(Ambabango talaga ng amoy ng sapatos. Goodluck nalang talaga sa kanya kapag pagmamay ari ko na siya at magsasama sila nang habang buhay ng mala imburnal na paa ko. hahahaha)

Tapos naman. Swak din sa panlasa ko yung may dating kahit tignan mo sa malayo ang sapatos . Yung tipong maka-masa ang design, ayoko ng simple ang pinapahiwatig na desenyo. Dapat parang painting lang sa museum. Ayoko yung tahimik ang art ng shoes.

Oh diba. Gaya din ng pagsusulat ko. Kaya wala akong nasisimulan kasi gusto ko lagi yung may angas. May sampal sa maraming tao. Kala ko kasi kapag simple lang, walang makakaintindi. (Ang yabang eh noh) Mali pala ako. Ito ang malaking temptation ko sa pagbblog.

(Susuotin ko ang sapatos, ititingkayad ko. Titignan ang likod ng sapatos sa mababang salamin)

Komportable akong suotin ang sapatos kapag  sabay sa uso. Mabenta sa mata ko. Malapit sa kabataan ang puso ng sapatos,(may ganun!?) tapos  sobrang bigat ng timbang, ibang iba ang dating. Talagang nakakalunod ang tama. Kapag wala pang nakakasuot nung ganung sapatos, parang boring bilhin. Diba!?

Ganyan din ng pagsusulat ko. Pramis. Ayokong simulan kapag medyo makaluma na ang impact nito. Kaya ang suma, maraming nasasayang na ideya na naisip ko. Ive learned that I don’t  have to know the ending of a story when i start. Kapag sinimulan ko na ang gawa saka ko ine explore more creative possibilities and it will make my story stronger.

(Sabi ko kay ate: Te, pahawak muna saglet nito? Okay lang?) Kung tutuusin nga, magdadala pa nga dapat ako ng push cart eh. Para talagakunyareng marami akong bibilhin kaso wag nalang. Nawalan na ako ng gana.

Ang gusto kong sapatos ay yung makakasabay lang sa marami, seriously medyo bida bida din talaga ako sa totoo lang dahil kala ko kapag patok, ayos para sa mga pinag uusapan ngayon, dahil “in na in” ang style.

Ayun. Gaya din ng pagsusulat ko, minsan inaamin kong alipin na ako ng mainstream. Nagsusulat nalang dahil sumasabay sa nakararami. Nakalimutan ko na ang sarili ko. Kala ko kapag mabenta. Tatagal ng pangmatagalan. Hindi pala. Parang loombands lang.

(Naalala ko noon, kapag nasa loob ako ng National Library sa Kalaw,Ermita laging may misteryong bumabalot sa tiyan ko, natatae ako ng severe, ngayon naman, hawak ko ang sapatos pero parang ganun din. Premonition ba ito? Pero pipigilan ko to for the sake of shoes.)

Ituloy naten ang istorya. Kung palupitan lang. Ang trip kong shoes ay Black talaga noon pa man. Matapang ang postura ng sapatos kapag ganun. Gusto ko yung  mapapa-wow kayo sa ganda. Elegante tignan. Yung talagang pinaka. May tapang. Nandidibdib.

Gaya din ng pagsusulat ko, feeling ko ambabaw ng mga sulat ko kapag medyo malambot ang istorya, Noon gusto ko walang makaka-abot. Sobrang maling mali pala. Gusto ko rin yung ibang atake kapag inilakad ko ang takbo ng mga character sa ikinukwento ko. Napapa-moon walk pa ako. At Chris Brown moves kapag ganun. Mamahalin ang piyesa. Kaya kapag ganun, nalulunod ako sa ginagawa kong kalokohan. Mas maganda na yung madadampian ko ng kaunti ang puso ng ibang tao sa istorya ko. Kahit ganun nalang talaga.  

(Kapag maganda ang sapatos, ang kasunod naman nito, maganda ba ang presyo? Kapag dehado, bitawan kagad sa paa ng sales lady sabay walk out) Joke

Pili ako ng pili ng sapatos. Kala mo ko babae eh.  Suot dito. Suot doon. Naiirita na ata sa akin ang sales lady. Balik dito balik doon. “May stuck po ba kayo neto?”  hahaah malaman niyang Isa lang naman ang bibilhin ko. haha Ang nais ko na sapatos ay tugma sa mga pananamit ko. Yun lang ang hinahanap ko. Hindi po advantage card, ate! haha

Nung isinoot ko na.  At yun na yung pinaka gusto ko.  Di pa rin ako komportable. Bakit kaya?

Gaya din siguro ng pagsusulat ko, napakasigurista ko. Walang tiwala sa sarili minsan. Ayaw kong tapusin ang nasimulan. Nagtatanong pa sa iba bago magdesisyon, titignan pa sa iba kung ano ang mas maganda.

(Naalala ko yung mothballs, nakakita kasi ulit ako. pero ayoko ng ulitin, di na masaya eh)

At eto na. Kapag napili ko na ang gusto ko. Excited na kagad ipakita sa iba – ipagyabang sa iba ang sapatos ko, kasi bago ito at wala ang iba. Ay wow. haha

Gaya din ng pagsusulat ko sa totoo lang, kapag sa gitna palang ng pagsusulat ko. Alam kong maganda ang ending ng sinusulat ko. Parang gusto ko ng ipakita at ipublish kagad sa internet. Diba parang sapatos lang din talaga. Atat lungs ipangsimba kagad.

Pwede naman magyabang, basta ba bangku ko ang inaangat ko.

(Nagtanong ulit ako kay ate, bakit kapag Jordan ang shoes, walang nakalabas na dila ni Jordan. Charot lang.

(De joke, ito na po ang bibilhin ko. Pupunta na po ako sa cashier, sambit ko sa ate)

At nang makauwi na.

Ang then ,kapag ginagamit ko na siya kasi nabili ko na.

Di ko alam kung paano gagamitin o sisimulan. Tingin ako ng tingin ulit sa sapatos. Iwas na iwas sa putik kapag naglalakad. Because I walk my shoes with endearment. Tinatamad ata akong humakbang, natatakot, kapag may baha, ayaw kong isulong ang bago kong sapatos. Baka di tumagal.

Gaya din ng pagsusulat ko, hindi ko masimulan ang maayos dahil ayaw kong magsimula sa draft.

Ito talaga yung pagsusulat ko eh. Ayaw kong harapin ang problema at challenge.

Kaya minsan naman biglang nawawala  ang sapatos–minsan nahuhulog, minsan tinatangay ng alon,minsan nag iba ng daan. Posibleng mangyari diba.

Gaya din ng pagsusulat ko, dahil nga, bagsak ideya ang nasa utak ko. Minsan name-mental block ako. Pramis. Sapatos na nawawala. Utak na nawawala. Or lack of focus ito.

Sa lugar na kinalakihan ko, hindi ko maiwasang maikumpara ang sapatos ko sa iba. Minsan kapag napunta sa ibang places, iba na ang naging gusto ko, iniwan ko na ang sinimulan ko. Nagulo na.

Yan na yan diba. Gaya din ang pagsusulat ko, di mapigilan tignan ko ang sulat ng iba. Naiiba na kagagustuhan ko.  Nalilito na tuloy ako. Nahihilo. Nasan na ba ako?

Mga ilang araw,

Makikita ko nalang na kung saan-saan nakatambak ang sapatos na ginamit ko. Burara talaga ako eh. Walang pagmamahal sa gamit.  

Gaya din ng pagsusulat ko . Ang gulo gulo ng topic. Kung ano ang pumasok, yun na yun, maipasok lang ang magkatugma na naisip, sala-sabat, nakalagay sa maling direksyon, Kaya ang ending, walang content.

Kaya ngayon.

Halos sarili ko lang talaga ang kalaban ko sa pagsusulat  at sa sapatos na gusto kong bilhin. Ang disiplina na kailangan ko ay kailangan din ng ilang manunulat. (Wag na kayong magkaila) Mga katamaran, ayaw lumikha, walang gasolina na pampa-apoy, hindi maitama ang pag aayos. Parang magkapatid na magkapatid talaga ang sapatos at kung paano ako magsulat.

Kaya tignan niyo, pagtapos naman gamitin ang sapatos.

Tinatamad ng ayusin. Ang akala ko wala ng mali sa mga itinatype ko, ayaw ng ulitin, ayaw ng remedyohan. Ang wakas, ipinagpapabukas nalang ang unang gawa.

Ganyan ako magsulat. Kaya wala minsan natatapos.

So, to make amends, hindi ko na hahayaan ibalewala nalang ang dream ko. Di ko na bibitawan ito. Gagamitin ko ng tama para magamit muli ang lahat ng ito. I-aallow ko na rin ang sarili kong magkamali pa ng magkamali.

Sumulat.

Hayaan mo lang tumakbo ang istorya.

Tapusin.

Saka pagandahin.