Nalilito, Nahihilo!

Nakakasawa na. Nauumay na ako.

Nakakaburat pa. Mamamatay na ako. 

Nasusuka sa mga nakikita at naririnig ko.

Natabanan ng ingay ang musika at tinig ko.

Gusto kong tumakbo ng malayo.

Hanggang sa makarating at humayo. 

Pero wala akong lakas ng loob.

Bakit? Pag asa ko’y tila nakasubsob?

Sabihin ko man sa salamin.

At ang realidad ay harapin. 

Na ang kahapon mabigat ay di na pasanin.

Tila natakpan na yata ng boses ng iba ang puso’t isipan ko.

Sinabi ko noon na di ko makita ang sarili ko dito.

Pero, bakit? buhay pa rin ang lahat at nandito pa rin ako. 

Makakita lang ng maliit na pagkakataon.

Ibibigay ang buong pwersa at todong pagtutuon. 

Para sa mga susunod pang mga araw at taon.

Nakakakadena kong mga paa.

Kakawala patungo at aapak sa tala.

Paa o kadena ba ang dapat kong putulin?

O ang utak at puso ko and dapat pahintuin?

May langit kaya para sa mga taong nalilito?

Na matagal kumilos at gumawa. 

May langit kaya para sa mga nahihibang?

Nasasanay sa mga bagay na panandalian.

May langit kaya para sa tulad kong baliw?

Na pilit na winawasak ang katotohanan.

Oo, ako yan na walang kinahinatnan. 

Parang ayoko na. Pero no choice.

Kundi, pakinggan ang sarili kong voice. 

Na kayanin at lakarin

Tuparin at bigkasin na kaya ko pa.

Tawanan ang magulong buhay na sa dibdib masikip

Ano pa ba, Ngitian ang mapasakt na nagpapasakit .

Tara sama ka na kapatid. 

Gawin nateng pantay ang mababa at mataas.

Sistemang bulok na nagpapahirap satin.

Bakit di natin sabay basagin.

Manalo sa buhay ang tangi kong naiisip.

Magtagumpay at makatulong na galing sa puso.

Pagmamahal ang dumadaloy sa aking puso

Gamit ang komedya sa pakikipag usap sa kanila 

Mahalaga ang bawat bente kwarto oras. 

Mahalaga bawat oras sa akin.

Nalilito man. Aabutin pa rin ang Plan A.

Walang Plan B kahit pa mahilo ako. 

KORONAHAN NIYO AKO

Di ko na hinangad magkaroon ng tropeyo.

Oh tawagin man sa kahit na anung titulo.

Kampeon na ko, mailabas lang kita sa isipan ko,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Nagbayad na ako para sa kahapon, ngayon at bukas,

Hindi ako sigurado sa aking piniling landas,

Ngunit, natitiyak kong may nadagdag akong antas,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Tinamaan ko ng banayad ang target ko,

Inasinta, sinakto at sinentro,

Di pa rin ako nawawala sa linya ko,

Paano ko nasabing panalo na ako?

May tiwala ako sa sarili kong kinang,

Mga bituin ay pinilit kong hawakan,

Nagsindi pa rin ako ng liwanag sa gitna ng dilim,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Ang realidad ng buhay ay sinasabi ko na,

Kulang pa to at obserbasyon ay dadagdagan ko pa,

Totoong pangyayari’y sinulat ko ng mas malaya na

Paano ko nasabing panalo na ako?

Kokote kong malabo nagkaroon ng maraming letra

Parirala, panitikan at komedya ang aking naibida

“ano bang nakakatawa ngayon” ang tanging entrada,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Nagmahal ako sa mga salita ng totoo,

Nalulong sa paglikha ang mga kamay ko,

Ang enerhiya ng pagsulat ay pinalakas ko ,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Ang bawat numero sa kalendaryo nagkaron ng ekis,

Mabigat na kaparusan kapag ang kadena ay bumigkis

Ayoko sa bawat araw, mayroon akong mamintis

Paano ko nasabing panalo na ako?

Sa tulong ng talino, nilabanan ko ang sariling takot,

Hamon ng buhay kumportable kong sinuot,

Pagkamalikhain ang aking naging puot,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Nagsusulat ako para lang sa sarili ko,

Dahil ang sarili ko ay katulad din ninyo,

Ang buhay na dinanas ko, magkaparehas tayo,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Pighati man yan, magsusulat ako,

Sobrang kaligayahan man yan, magsusulat ako,

Unos na humarang, magsusulat ako,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Napahagahan ko ang bawat karakter ng istorya,

Lawak ng isip ko ay naging makinarya,

Paano ko nasabing panalo na ako?

Ginawa ko lang ang gusto ko.

Koronahan niyo ako.

TO ANOTHER LEVEL OF OKS SI MORON

Panahon na naman ito ng pana-panahon na paglipas ng panahon. At ngayon na yon.

 Ang mga lumang damit ay pinaglulumaan nalang. Maraming pagbabago ang mas nababago.

Minamaliit ko na ang mga maliliit na bagay upang hindi na maging maliit pa.

Ang malaking ideya ay dinadagdagan pa ng mala-“king” na ideya ng King.

Kung ayaw niyong maniwalang may nanininiwala na sa pinaniniwalaan ko.

Edi wag kayong maniwala.

Magkakaroon ako ng sariling bahay na hindi na kailangan gumawa pa ng gawaing bahay.

Sawang sawa na ako magpaikot ikot dito sa maraming pasikot sikot. Gusto ko na ng sariling Tsikot.

Ayoko ng suotin ang aking uniforme sumasahod ba sila for me?

Hindi na sa lupa. Itatawid ko sa himpapawid ang aking pantawid gutom na pagkaen.

Nag-aalay lakad ako para sa mahaba at malayong daan na gusto kong lakaran.

Masaya ako sa iniisip ko pero nagdadalawang isip ako na isipin nalang ng pag iisip ng masaya.

Naiisip kong isipin na tulungan nila akong mag isip na maisip ko lahat ng to.

Sinasapuso kong mas maging ginto ang aking ginintuang puso.

Pinuno ko ng kaalaman at binawasan ang dunong ng iba, na wala namang laman.

Tutulungan ako ng mga ginto ko para magmahal sa aking kapwa tao.

Mas nakakatakot na hindi labanan ang takot.

Mas nagiging ginto ang puso ko kapag nilalabanan ko ang aking takot.

Para sa akin. Tatrabahuhin ko na magkaroon ako ng trabaho na magta trabaho para sa akin.

Sinulat ko, na may apat na naniniwala sa sulat ko at ito’y magiging apat na libo.

Pinapa-apoy ko ang aking kaluluwa. At kaluluwa ko ang nagpapaapoy para sa akin.

Ang sino mang humarang sa daan ni Mang Sino ay hinirang.

Sige lang ako ng sige sa pagpupursigi na maging maigi na akong pursigido.

Walang malas. Bagsik at talas ng isip ang lagi kong ipapapamalas.

Tinuruan akong matuto sa pagkakamali ko na nagtuturo sa aking na magkamali pa.

I have it. Kakaibang bersyon ngayon. Kakaibang pagkatao ngayon. Kakaibang habit.

Lahat mapapalitan ng bago. Tumatakbo. Pasulong.

Ang karunungan kong taglay ang dahilan ng aking paghinga.

Ipinagdarasal ko ang aking maestro.

Ipinagdarasal ko palagi ang unang umusbong.

Ipinagdarasal ko palagi ang pinaka nakakatawa.

Ipinagdarasal ko palagi ang pinaka matapang na tao.

WALA NG TEKA-TEKA.

Mas mabilis pa sa alas kwarto ang takbo ng aking orasan.

Kanina pa ang ganito’t ganyan kung titignan ko lang at pagmamasdan.

Walang patutungo ang nais ko kung walang kilos.

Sasagarin ko na hanggang sa mapaos.

Ang nagdidikta sa akin ng pagkakamali ko sa kahapon.

Ay katumbas na kailangan ko pang lumaban at sa panalo tumuon.

Tunay ba na ang tumatakbo ng matulin.

Ay matinik kung malalim?

Eh papaano naman ang lakad na nakakabitin?

Diba ang mabagal kung matinik mas malalim din.

Sobra pang malayo ang tatakbuhin ko.

Wala na akong oras para ipalakad pa sa iba to.

Hingal naman ang bumabatak sa katawan ko.

Kaya lamang ang balanse lang ang panalangin ko.

Ang pagod ko ay parang humihiwalay na sa akin ang kaluluwa.

Ngunit, di kailanman hihiwalay ang pangarap ko na “parang bula.”

Kailangan ko ng tubig. Kailangan ko ng tubig.

Hindi saklolo dahil okay lang kung walang makadinig.

Lalakarin ko to ng mag isa. Lupa ang aking niyayanig.

Bilin sa akin ni ina na wag magpapatuyo palagi ng pawis.

Wala na akong magagawa kundi

 magpatangay nalang sa hanging palihis.

Niyakap ko kasi ng husto ang hapdi

At ang sakit ng katawan ay tiniis.

Nang sa gayon. Matapos to ng walang mintis.

Pagod lang ako pero mayroon pa rin akong natitirang lakas.

Tumingin kayo sa aking likuran, para malaman ang lalim ng iniwang bakas.

Salamat sa enerhiya. Muntikan na akong maniwala sa mahika.

Kala ko naririnig nila ang mabilis na tibok ng puso ko.

Gusto lang pala nilang sa akin manggulo.

Pati sentido. Parang mababaklas na pagkatapos

 Pero di naman. Sa sarili ko lang pala ako nakikipagtuos.

Hampas ng puso kong tumitibok.

Mas umiingay. Mas lalong lumalakas.

Hampas ng puso kong tumitibok.

Mas tumatapang. Mas umaaklas.

Dahil may deteminasyon kaya ako tumatakbo.

Dahil ang bawat hakbang.

Aangkinin ang karera to.

Ayokong isiping wala akong kasama sa pagtakbo.

Isa na naman tong panlilinlang, kabo.

Gusto kong lahat ay magtagal.

Kaya naglagay ako ng  kasama.

Gusto kong lahat ay mabilis.

Lalakarin ko ng mag isa.

Ang gabay ng liwanag at init ng araw ang magiging pag asa.

Pumapatay ako ng segundo para lang mabuhay ang aking kaluluwa.

Ganyan ako, nagsimula sa takot ngayon diablo na.

Demonyo na. May sungay na.

May anghel pa at Mephistopheles sa balikat ko.

Pero wala akong paniniwalaan sa inyo.

Kapag nanghihina ako, parang ako’y mahina.

 Parang bibigay na ako sa pagsuko.

Hindi nila mahahadlangan ang kagustuhan ko.

Kahit pilay. Gumagapang pa rin to.

Walang pakialam kung sino ang humabol.

Nabubuhay ng may ritmo parang tambol.

Payo ng amo. Mas delikado ang mabagal sa mabilis.

Ang mabagal ay malapit sa disgrasya.

Mahirap ang dikit dikit.

Ang matulin ay ligtas ang primera.

Masarap ang hindi masikip.

Kailangan ko sa akin ng babaeng handang sumalubong.

Sa aking pagtakbo na handa siyang tumulong.

Mas mahalaga pa rin ang buhay na

Nasa gitna ng buhay at kamatayan.

Kaysa sa pamumuhay na walang kahirapan.

Natutunan ng kaliwang paa ko na lumakad.

Hindi puro kanan lang. Di kasi ako tatangkad.

Tumatakbo para sa tagumpay.

Tumatakbo para sa pagmamahal.

Ang lakad nila ay kaligayahan.

Sa akin ay pera at kapangyarihan.

 Mas maganda ng kumikilos ako pasugod.

Sino bang nagsabing mayroong itong buod?

Sumasayaw ako kung kinakailangan.

 Hindi iniisip ang tuhod.

Mapapagod din si Goliath kung hahabulin ako.

Tatakbo ako hanggat kaya ko.

Nananaginip ako ng gising na punong puno ng kulay.

Sabi ng puso ko’y gawin lahat ng gusto ko.

Maraming salita na nadadaanan at naririnig pero di nagpapatinag.

Tapang lang naman ang suot ko na bag.

Bakit sila umiilag?

Tatakbo ako hanggang sa mawalan ng hininga.

Salamat sa pagsubok na nadaanan ko.

Natuto akong tumakbo.