SA ONCE-IN-A-LIFETIME MEGA KASALAN NI BEN AT ANGEL

April 8, 2018, seben portipayb in the evening. 

Angel: Pakasal na tayo sa birthday naten.
Me: Weh? Sure ka? Kala ko November pa tayo?

At huminto ang mundo ng sinabi niyang….

Angel: Sige na. Gusto ko na e.

Pause for the moment.

Me: …Okay sige, sabihan ko na sila.

Linggo ng gabi sa isang restaurant sa Makati niya binanggit ang katagang magpakasal na kame. Huminto muna ako saglit sa kinakaen ko kasi parang naiba ang una naming plano. Napatingin ako sa malayo. Medyo nakaramdam ako ng kaba nung mga oras na yun kasi parang nabigla ako. Nakatulala pa rin ako. Nang bigla nalang akong nilapitan ng isang waiter at sinabi niyang “Sir, ano po yun?”. Na-shock ako sa kanya. Napasagot ako ng

“Bakit? masama ka titigan?” Hahaha 

Mga ilang minuto, dahan dahan akong napangiti kasi alam kong matutuwa yung mga kaibigan at pamilya ko kapag sinabi ko na mapapaaga ang araw ng espouse ko. Sabagay, ako rin naman ang nagpropose ng kasal kay Angel eh, dapat ready din ako anytime. So, itinuloy na namen at nagsimula na kameng magplano.

Pero bago ang lahat, my dear brothers and sisters. Nagsimula muna kame sa ganito.

(Inihahandog ng Star Cinema ang isang naiibang kwento bago ikasal ang tunay na nagmamahalan. “Sa Once-in-a-lifetime Mega kasalan ni Ben at Angel”.)

Nagsimula kameng maging magclassmate nung highschool. Isa pa lang akong highschool student na “Kilig  Ambassador” sa aming eskwelahan. Nakaduty ako na magpakakilig noon sa mga kabataan. Naging magkaibigan kame ni Angel. Naging magkabiruan. Wala talaga kameng feelings pa sa isat isa ‘nun. Haha Maybe parehas pa kameng dukha nun. At parehas pa kameng libagin din. Lol Madungis pa talaga kame ‘nun that time. Pero may itchura na si Angel noon, papunta na sa pagiging Lars Pacheco. Haha Naudlot lang talaga eh.

‘Tas, naging magbestfriend nung college at unti-unti na niya akong nililigawan  at tinatrabaho every weekend sa phone calls. At ako naman, sa malambot kong puso na di ko na namamalayan na nahuhulog na rin ako sa kanyang patibong and suddenly I felt head over heels to her.

Then lumipas ang ilang taon, sinubukan kame ng mapaglarong pag-iisip. Nagkasala, nagkamali at naging taksil sa aming mga puso.

Marami man kameng masasamang kahapon na naranasan at napagdaanan, pero alam namen sa sarili nameng natuto na kame at nandito nakatatak pa din sa isip ko, kung paano ko tinalikuran ang lahat…(Pasok 6cyclemind.)

Kay bilis…Bat umalis. Nakakamiss…..
*Hindi ako sanay sa biglaaaaaaaaan*

Kampay, mga orbs!

And the longer it takes on our relationship, natututo ako sa mga pagkakamali ko at napapamahal na ako sa kanya ng lubos dahil tinanggap niya pa rin ako eventhough may pagkademonyito ako minsan, hindi pala minsan, occasionally lang. haha Kaya matagal na akong nagdecide, anumang mangyari samen, basta for her(Angel), I will go the whole nine yards.

Nagsimula pa nga kame sa tawagan na “Bubu at Chacha”. Ako si bubu at siya naman si Chacha. Siya yung asong kotse na color yellow. Siya yung nagsisilbing manibela ko para patakbuhin ang mabagal kong mundo. hihi Korni.

And here we are, handa na kameng tahakin ang mabigat na responsibilidad  and go the extra mile.

Isang buwan matapos akong magpropose ng ‘tying the knot’ sa aking minamahal, ay agad agad  na kaming nagplano kung kailan ang month and year ng aming wedding day.  Iba kame eh, advance kame mag isip ‘nun eh. Sa dinami-dami ng aming pinag-aawayan linggo-linggo, for the record na nagkataon na tugma  kameng nagkaparehas sa gusto naming setup ng wedding. TIGNAN MO NGA NAMAN. Kameng dalawa has the same idea at the same time. Well, siguro great minds think alike nga talaga! Haha Masasabi kong nagtulong tulong ang mga bituin at kalawakan para maging significant at memorable ang magiging ‘Wed’ namen. Yan ang ipinararamdam sa akin ng aking malupet na instinct. Maganda ang prediksyon ko sa Once-in-a-lifetime Mega event ng buhay namen ni Angeline sa August 31. 

April 14, 2018
Me: Hati tayo, tig 50 tayong guest.
Angel: Okay! Maglista na ako.

Mahabang panahon na kung tutuusin ang ipinagkaloob sa amin para paghandaan ng husto ang mismong araw ng kasal ng aking pinakamamahal na si “Angeline Belarmino”. Wag kayo ah, hindi biro na nakayanan nameng dalawa ang ituloy ang pinu-push namen ng todo na wedding kahit na umabot kame sa puntong walang-wala na talaga kameng “budjey”.

Pinasok pa ng peste ang bahay ko. Pinasok pa ng magnanakaw ang kwarto ko. Buti nalang di ganun kahalaga ang mga nawala. Tinubuan yung magnanakaw ng konsensya. Yung magnanakaw na yun, kilala niya ako eh, may takot pa siya sa akin, iniwan niya pa ang laptop at camera ko. Isipin niyo yun. IpagsasaDiyos ko nalang. 

Ayun, grateful pa din syempre, kasi palaging mayroong biyayang dumadating kapag negative ang mga numero sa aming bank account. Nagpapasalamat nalang kame sa kung ano ang natitirang blessings na meron kame. Anong secret? Malakas po yung Guardian Angel namen sa likod.

April 25, 2018
Me: Lauv, San mo gusto ikasal?
Angel: Basta dun sa simple lang.
Me: Saan kaya yung simple na yun.

Matapos ang aking wedding proposal kay fiancee nung last year. Naghanap na kagad kame ng reception venue package. Marami kameng di nagustuhan na reception at church. Sabihin na nateng, hindi swak sa panlasa namen yung iba at saka hindi praktikal masyado.  At mayroon namang lugar na malalapit lang sa location namen pero hindi naman namen tipo. Gusto ko talaga garden e, tas malapit lang, nothing beat Mother Nature ikanga. Hahaha (ano daw!)

Sana wag umulan sa kasal ko. Yari tayo dyan. Di ko makakalimutan noon na nakita ko sa facebook na may couple na kinasal sa gitna ng baha. Ayos. Siguro napagkasunduan nilang “Bagyo ka lang, pinoy kame” o kaya “love conquers all , even super typhoons.”. Nakow. Di ako naniniwala sa kasabihan na kapag inulan ang kasal, maswerte daw. Anong swerte dun? Lagnat aabutin namen dun eh.  Ok lng ambon. Yan okay yan. Ang mga katutubo daw noon gumagawa ng rain dance sa araw ng kasal kapag mainit ang panahon para umulan para sa masaganang ani. Pero para sa akin, ang sagot ko dyan, “Hindi rin”. haha

Ano pa nga ba ang hihintayin namin, diba? Naka-10 years na kameng magkasama. Lahat ng relasyon ay gusto ang lumugar sa tahimik. Lahat ay gusto ng magbago. Lahat ay gusto na may marating. Walang gusto ng magulong pagsasama. Because our relationship, is based upon freedom and can never grow in a jealous heart. Kaya, sa pangakuan nameng sisimulan kasama rin ng aming mga minamahal sa buhay, hindi lang basta ‘to isang okasyon na bahala na kung sino ang pupunta o hindi. Basta ang samen, mahalaga ang lahat ng taong inimbitahan namen sa August 31. And hopefully, lahat po makapunta sa aming inihandang okasyon. Please. Haha

Simula nung nagkakilala kameng dalawa ni Angel hanggang ngayon. Marami na kameng pagsubok na nalagpasan. And I’m so happy ever since I have found her. Si Angel ang buhay ko. Nasanay na ako na siya ang kasama ko sa lahat ng struggles ko. Sinabi ko na sa kanya noon na nabuhay ako para mamatay para sa kanya. Opo totoo. Nagkaroon kame ng hindi  mabilang sa daliri na hiwalayan at bangayan ‘pag may problema. Mas marami pa ata sa bagong cast ng ‘Ang probinChino’. Chino kasi sasakupin na tayo ng mga intsik. Haha Welcome to the Province of China. haha

Pero  maipagmamalaki kong sa dame ng struggles every month, nakakabuo pa rin kame ng isang  realistic na konsepto ng pagibig. Paano ko nasabi? Eh naging totoo kame sa bawat bugso ng aming damdamin. Ang tunay na pagibig na nagturo sa amin kung paano hindi bumitaw kahit hirap na hirap kame sa dambuhalang unos.

Alam ng mga nakakakilala saming dalawa kung sino ba talaga kame at ano ang tunay na ugali na mayroon kame. Hindi naman mawawala sa isang relasyon ang argumento basta nase-settle diba. And we  don’t always hide our truest feelings pagdating sa problema. Basta kame, hindi kame natutulog ng magkaaway pero gumigising naman kameng nag-aasaran lang. After ng war, we kiss and make up. Eh ganun talaga e, magkasama kame palagi at alam namen ang halaga ng bawat isa.

Kung maririnig niyo lang ang usapan namen dalawa palagi . Ay tiyak, kung ano kame, yun kame talaga, naipaparamdam namen ng open ang nararamdaman namen sa isa’t isa kung masaya man o malungkot, badtrip man o nakakairita. On and off man ang camera, ganun at ganun pa rin kame. Galing lahat sa puso. Matured na kame pagdating sa emosyon ng bawat isa. Kilalang kilalang kilalang kilala talaga. haha

Sa kasunduan ng marriage namen, hindi lang basta ‘to ritwal na matatapos sa isang araw. Mayroon din kameng positibong pananaw sa hinaharap na mangyayari at natuturuan namen ang sarili nameng dalawa kung paano maging positive sa lahat ng kakaharapin. Gaya nalang nitong preparation sa kasal, hindi kame nagpatinag basta-basta sa mga taong sumisira sa lahat ng plano namen.

At sobrang laki ng pinagkaiba ng ugali namen at gusto, sa totoo lang. Kung tutuusin nga, sa status namen ngayon, tinatawanan nalang nameng lahat ng kahinaan at kapangitan na mayroon kame. Pero tanggap naman namen lahat ng iyon. It’s how we deal  with our inevitable differences that counts and how we handle our disagreements positively.  Imbis na sabihin kong mali siya, pwede ko namang sabihin na “Okay, di ko naintindihan”. Kailan ba naman nanalo ang lalaki sa babae?

Taas noo kong ipagmamalaki na kahit wala kameng isang bahay ng simbahan pero patuloy pa rin ang aming pagdarasal sa Diyos na lumikha. Isa lang ang pananampalataya na mayroon kame na hindi mananakaw ng iba. Ang Diyos na sinasamba namen kahit na’san man kame mapadpad ay kaparehas niyo din.

Honestly, sa unang pagpaplano ng wedding,  ma-e-excite ka kasi parang ang dali lang kung naging bisita ka na sa kasal pero kalaunan mawiwindang ka ng todo kapag ikaw na ang nag aasikaso o ikakasal kasi maraming dapat idagdag para maging smooth ang kasal at walang aberya. Choices din naman namen kung gusto namen ng simple o engrande. Eh wala eh, goal talaga namen gumastos ng malaki. Hahaha Joooke. Ano pa nga ba, eh nauso na ang prenup, save the date, groomsmen attire, bridesmaid attire at iba pa para mas lalo pang gumanda ang kasal at maubos ang aming pera. haha

Ako na ang buhay na patunay, na hindi madali ang pag aasikaso ng wedding. Hindi dahil sa pera kundi minsa’y  may negative sa paligid na magdidikta na mali ang pinasok namen. Isa pa yung hindi pagkakaunawaan sa desisyon na binibili para sa mga abay at involved kame dyan. haha Kasama pa ng may mga taong magbibigay ng di magandang komento kesyo parang di pa daw kame handa. Masheket besh. Ngunit para saken, wala lang yan, pressure from friends and others usually comes from a good place. Saka it’s also important to recognize  that no matter how accomodating we are, we will never be able to please everyone.

May 1, 2018
Angel: Okay ba sayo?
Me: Oo naman.
Angel: Sure na sure ka na ba?
Me: Ako pa. Give your trust to the expert.

Kaya for me, ang mahalaga dapat walang “cold feet” sa ganitong sitwasyon ang couple na papasok sa isang kasal. Without a doubt ang pagproseso ng kasal. Kasi mapupunta lang sa wala kung may duda ka but it may also be that you need to take a serious look at this critical decision that you are making in your wedding.

Dahil nga alam kong stressful na talaga sa wedding prep palang. Ang goal ko palagi kapag  di bwenas ang sitwasyon ng pag asikaso ng checklist para sa wedding day. Gaya ng kapag ang usapan ay ngayon ang pick up ng items na binili namen pero pagpunta namen dun sa store na binilhan namen, di pa pala ayos, eh kasi yung binigay nilang calling card di naman pala active eh, badtrip pero hinahayaan ko nalang ang mga negative thoughts and feelings na maramdaman ko, ganun po ako ka-positive kung iisipin, hahaha basta ang mahalaga saken kung paano ko babaguhin ang response ko sa mga nangyayari. I always remind myself that hard days are necessary to live through and to learn from wedding.  The hardest preparation days in wedding make us who we are, inside and out. Di biro ang whole week, iniisip ko ang task ko na dapat tapusin sa checklist ng wedding. MAHIRAP TEH!

Hindi biro ang pagpapakasal pero alam kong magiging masaya ako sa desisyon ko kasi mahal ko ang pakakasalan ko. Yun ‘yun eh. This is the time of crying tears of joy as me and my partner saying our vows. Yihihi.

Matagal na akong nangalap ng paraan kung paano i-continue yung flame na sinimulan nameng sindihan noon. Marahil ang apoy na yun ay humina pero hawak pa rin namen ang panindi ngayon. Kontento kame sa lahat ng bagay na mayroon kame. Ngunit sino ba naman ang hindi naghangad ng magandang buhay at payapa pa. Ginagawa namen ang tama kahit walang ibang nakakakita.

Wala ng hintuan at atrasan ‘to. Tuloy tuloy na ang kasalan. Siya na talaga ang aking potential wife. Hihi Wala na akong dapat patunayan pa. Wala na akong dapat hilingin pa para mahanap ang sagot sa tanong namen palagi. LAVAAAN.

Yung deep sense of caring na binuo ng pagmamahalan at pagkakasunduan ay para saken isa siyang romantikong pagibig na nagagawa namen. Kasama sa habang buhay nameng pangako ang pisikal na pagsasama. Magsama ng  10, 11, 12, 13, 14 years forever and ever. Jooohn llyyyod ikaw ba yaaaaan? haha

Sa totoong buhay, hindi naman talaga kame particularly romantic, pero  meron kameng willingness na magsama while each fulfill our own needs and dreams. Despite our numerous flaws and arguments, nandito pa rin kameng dalawa ni Angel, lumalaban sa ‘Ngalan ng Pagibig’.

Matagal na rin naman nameng pinag usapan ng aking irog na kung pupunta kame sa aming kasal, dapat wala ng urungan pa. Hindi ‘to parang mainit na kanin na kapag sinubo, titingin muna sa facebook este kapag napaso iluluwa.  Kung ganun talaga kame kagulong tao, we’re doomed from the very  beginning.

It’s not about our needs, it’s all about our mutual service to each other at ibinigay na namen ang sarili namen sa isat isa.

Yung una, sa wedding prep, hangga’t di pa kame nakakahanap ng magandang pwesto o venue ng kasal, naglista na muna kame ng mga posibleng darating talaga sa kasal namen. Yun talagang mga taong may suportang tunay. Lol. Nakakatuwang isipin na umabot ng mga ‘doseng bus na may laman’ ang bisita. Ganoon kadaming tao pala ang makakasama namen sa kasal if ever.  I feel so flattered. haha lol

At para sa amin, medyo may kahirapan din ang  magpakasal sa malalayong lugar gaya ng Balesin. Gusto sana namen ng ganun kaso bat’ pa namen papahirapan ang mga bisita diba. Pwede naman magsaya sa malapit na lugar lang.

At yun na nga, nang makahanap na nga kame ng magandang venue, dun yun sa Intramuros, Manila. Sakto, dahil ito lang ang lugar na hindi kame naghangad ng mas malaki pang celebration. Walang beach. Walang ma-dekorasyong simbahan. Simpleng salo-salo lang na kasama ang mga kaibigan, ninong at ninang at mga supportive na pamilya at kamag anak sa isang garden.

We decided to keep our guest list to those most important to us. Pero hindi naman porket di naimbitahan eh hindi na sila importante sa amin. Ganito lang yan, kung tunay talaga nila kameng mahal na mahal at naniniwala sila sa pagmamahalan namen dalawa ni Angeline, maiintindihan nilang limitado lang ang makakasama kasi nga tunay sila sa amin.

Ngunit wala kameng nagawa nung nalaman nameng magiging crowded masyado ang lugar kung paaabutin pa namen sa maraming guest list. Intimate nalang talaga. Nagstick nalang kame sa sapat lang. Yung iba pang hindi nasama, babawi nalang kame, next time. Sa golden wedding nalang.

From the first place, plano talaga namen kung ano ang magiging itchura ng mga guest. Payak lang naman ang gusto namen eh, umuwi din silang na-enjoy ang aming wedding day. Kung ano ang perspective ng mga guest sa amin and all of the choices we make for our special day will be memorable ones. Yun lang. Wala na ring bonggang suot o attire pa.

Pinag usapan na rin namen kung ano ang status namen pagtapos ng kasal na ‘to. Ano ba ang kasunod ng commitment na ‘to? Ano sabihin ko ba? Hindi pala pu-pwede. Kung pwede ko lang sabihin sa inyo lahat ng iyon, ginawa ko na kaso di pa talaga to ang right time pero maipapangako kong sobrang saya na may halong pag iingat ang magiging journey namen pagtapos ng kasal namen. Masasabi kong panatag na ako dahil sa naging desisyon namen. At magtatrabaho ako ng husto para di makatikim ng mga mapapaklang pagkain ang mga anak ko. Magsisikap din ako ng todo hanggang sa makapagtapos ng kolehiyo ang mga anak ko at natupad din nila ang kanya kanya nilang pangarap sa buhay.

Sa totoo lang, nung naghahanap kame ng music band para sa wedding,  nahihirapan akong magdecline sa mga nag-offer na singer. Inaawitan kasi ako ni Morisette Amon, kakanta daw siya sa wedding ko. Sabi ko nalang “Sis, malaki masyado TF mo, si Shanti dope nalang muna ah. Marami ka namang gig ngayon eh”. Pero echos lang yun. haha

May 13, 2018 After ng prenup shoot.
Angel: Magloloko ka pa ba?
Me: Oy, Parehas din tayong nagkamali noon. Nagsumpaan na tayo. Nagbago na din ako.

Sa relasyon namen. Dumating pa nga kame sa puntong we think it’s all over, everything is finished. As in, wala na talagang patutunguhan ang relasyon namen, tipong na-reach na namen siguro yung end of the road. Ganun kalala. Sabi pa ng mga tropa, kung hindi ko kayang baguhin ang sitwasyon na kinahaharap ko  nung mga oras na yun, china-challenge ako neto na baguhin ang sarili ko, to grow beyond the unchangeable. So therefore, binago ko ang sarili ko at di ako nagpagiba, nalaman ko pa din ang tunay na kahulugan ng “Bagong simula.” Pwede pa palang magsimula muli at ayusin ang lahat, little by little. Tinuruan akong magpakumbaba sa nangyari. Tinuruan akong maging estudyante sa naging hamon ng relasyon namen. At eto na kame ngayon nakatayo.

Ngayon ko lang nalaman na malaki pala ang mundo at makahulugan ang pagibig. Hindi lang pala ang mga nakikita ko ang itinuturo neto, malawak pa talaga. At palaging may surpresang ibinibigay  pagdating sa pagmamahal.

Kasi kung babalikan ang nakaraan, ibang iba na ang mukha ng relasyon namen, nung nakaraan ilang taon, mga nagdaang buwan at ngayon. And we’re proud that we are always growing.

Palaging may bagong experiences and experiences don’t stop. Yan ang buhay namen at nyo rin. ‘Nyo ring lahat.  Alam niyo ba kung bakit naabot namen ang 10 years? Isa sa mantra ko sa buhay, kapag walang nadadagdag samen, kinakailangan magbawas. Plus or minus ba. Bawasan yung mga bagay na nagbibigay sa relasyon namen ng pagiging kumplikado katulad nalang ng pananampalataya ng iba. And syempre, malaki ang pasasalamat ko dahil di ako binitawan ni Angel sa lahat ng naging kalokohan ko noon.

Kaya sa edad namen ngayon, pinili nalang namen na busugin ang sarili namen ng mga experiences, magagandang kwentong masarap balikan at masarap pagkwentuhan pag matanda na kame imbis na magstuck kame sa kagustuhan ng iba. Just check nalang the evidence and our social media stuff. haha

June 16, 2018 Kakapili palang namen ng gown.
Angel: Mamahalin mo pa ba ako pag matanda na tayo?
Ben: Oo naman.

Isang bagay pa ang hindi ko makakalimutan na natutunan ko sa magiging kasal ko, dapat kameng mabuhay pala sa pagmamahal araw-araw. As in, everyday. It sounds Corny pero totoo. Kung nasan kame nakatira, mamahalin ko pa din siya. Kung sino man mga kasama niya, mamahalin ko pa din siya, hanggang sa tuluyan ng mabuhay talaga kame sa pagmamahal. Siguro eto na nga yung tunay na kaligayahan, at kapayapaan ng kasal na hinahanap ko. Walang hanggang pagibig, hindi lang siya ang papakasalan ko pati buong pamilya niya.

Sa wedding prep namen ni Angeline, ang saya sa tuwing nagtatalo kame sa choices namen sa mga items na binibili sa Divisoria. Sa pagpili palang ng mga materyales na gagamitin sa kasal, nakakatuwang isipin na eto na yung training process namen sa pagsasama namen habang buhay. Iba pa rin talaga ang mag DIY diskarte at mga moment na nagtatalo kame sa pagpili ng binibili. Haha Why buy when you can D.I.Y.

Natuto kameng tumawad kahit sobrang mura na ng tinda sa Divi. Haha Wala lang, gusto lang namen talaga makipagkulitan sa mga tindera sa Divisoria kasi mismong sila rin, sine-sale nila ang items na bagay na bagay sa aming magcouple. Di nakakayamot kahit madaming dalang gamit pauwi.

Tanong nga ng isang tindera samen dahil alam niyang ikakasal kame kasi bumili kame ng bowtie sa kanya, sabi niya
“Sa iyong palagay sir, ano ang pinakamahirap na tanong tungkol sa pagpapakasal at bakit?”
Iba si ate, may content magtanong.
Walang kaabog abog kong sinagot ang tanong niya,.
“Ang pinakamahirap na tanong para sa akin ay kung kailan mo ibibigay ang sukli ko, ihing ihi na ko te”
Gulat si ate eh. hahaha

Bago ako ikasal, nalaman ko na dapat baguhin ang lahat para maging maayos ang buhay mag asawa. Bawat kilos ko, hindi lang para sa akin, kundi para sa aming dalawa na. Wala ng kanya kanyang diskarte. Sa aming pag aasawa, lahat ng plano ay long-term na. Sinasabi ko ‘to di para magyabang, kundi magkaroon kame ng bagay na pinanghahawakan at para sa lahat ng makakabasa neto ay matulungan ko din sila. May problema ba tayo dun?

Maraming changes and revises sa wedding prep, kailangan talaga ahead palagi ang planning ng schedule. Katulad nalang ng nailagay namen na 4:00pm ang start ng ceremony sa mga invitations, pero kinakailangan namen gawing 3:00pm at i-annouce muli para sa allowance ng traffic at ibang pang circumstances. Panigurado naman na may ilang na hindi on-time na makakadating. Yung iba daw kasi ang iniisip kadalasan, 4:30pm palang maglalakad ang bride. Hindi po, saktong 4pm ang start ng lakad ng bride. Lately ko lang din nalaman.

‘Tas last week na-meet na rin namen ang mga kinuha nameng coordinators, maraming dapat i-fill out sa mga binibigay nilang form. Lahat ginagawa ng coordinators para maging smooth ang takbo ng wedding day. Walang stress ang groom at bride sa tulong nila. Malalaman naten yan sa mismong event kung good talaga ang services nila.

Gaya nga ng sinabi ko kanina, marami pang dapat ayusin sa wedding, minsan last minute may pahabol pa, kaya dapat maaga talaga kumilos. Ang coordinators lang talaga ang aalalay ng lahat. Sana talaga matupad. haha

Palagi din kameng tumitingin ng reviews sa mga  facebook pages ng mga kinukuha nameng suppliers. Kapag may mga bad reviews si ganito o si ganyan, hanap nalang ng iba pa, pero kapag medyo gusto namen yung kinukuhang supplier pero medyo sablay siya, ang ginagawa nalang namen, nagfocus nalang sa mga dapat ayusin sa suppplier na yun. Mahalaga na may expectations sa lahat ng kinukuhang suppliers at i-background check ng maigi. Todo kilatis.

Matagal ng natuto ang isip ko na ang babaeng papakasalan ko hindi lang sa harap ng Diyos kundi sa harap ng mga mahal namen sa buhay ay siya ring babaeng makakasama ko sa loob ng 40 years. Yah, 40 years, yun kasi ang edad na medyo fresh pa kame at malinaw pa ang mga mata namen. So, tinatanggap ko ng buong buo siya kahit na malakas din mambwisit ang asawa ko. haha Di ako dapat magpa-delude sa mga nakikita ko. Ngayon palang kinaen ko na ang katotohanan na magsasama kame  “For better or worse, for richer or poorer, in sickness and in health or may facebook man o wala”.
*Oh kay sarap isipin, kasama siyang tumandaaaaa.*

Hindi kasal ang bumuo sa amin. Buo na kame bago ikasal. Hindi kame ikakasal para lang sumaya. At tapos na rin ang ‘love rat’ namen. Masasabi kong kailangan ng sampung taon para magkaroon ng isang araw na binago ang buhay namen.

Sa totoo lang, sa pagpaplano namen, we treat marriage as a formal covenant based on our emotions. Magpapakasal kame kasi ito ang tama. Magpapakasal kame kasi mahal namen ang isat isa. Wala ng kulang sa amin. 

Etong magiging kasal namen o magiging tipan, hindi lang basta ‘to kontrata, kundi isang mutual understanding na kahit mawala na ang lahat ng tao sa Pasay pati na dito sa earth, magsasama pa rin kame ni Angeline. Binuo ‘to hindi lang responsibilidad kundi tunay na emosyon at pagkakasunduan. Panghabang buhay na pagsisilbihan siya at syempre ako. Panahon na para ibigay namen ang isa’t isang sikreto. Lahat ng tinatagong sikreto.  Wala ng dapat itira pa. hahahaha Magsisi na ho. haha Wala na. Finish na.

Ano pa bang sense kung di kame magsasama ng account sa bangko.You know what, napagdesisyunan na namen pag samahin ang kalahating milyon niya at 3 milyon ko sa bangko. Hahahaha At ang matagal na matagal na naming pinapantasya na makatira sa sarili naming bahay. Sa isang bubong, oops I’m sorry, I mean sa isang roofdeck na masaya ang aming pamilya. Kilala niyo naman ako, my actions speak louder than my words. Pag sinabi ko, mangyayari lahat ng yan. 

Kaya eto na ang simula ng lahat.

Alam niyo ba, ang sarap din palang tumira sa kama ng iba. Ibig kong sabihin, sa hotel.  At dun yun magaganap sa araw ng kasal namen. Hhhmmm exciting.

Aminado naman kaming dalawa na malaki pa ang dapat ayusin sa relationship namen. Hindi namen ginamit ang kasal para maayos kame. Improvement is necessary for any relationship to thrive, diba. Marami pa kaming dapat i-workout. Nagsama kame na parang kaming sundalong parehas na galing sa gera. Alam ko naman na di porket kinasal, eh  magiging okay na lahat. Hindi maso-solve ng kasal lahat ng problema ko at niya. The truth is that not everything gets better. Imposibleng lahat ng masasama ay mawawala kapag kinasal na kame. Imposible yun.

Kung nagbabalak kayo na magpakasal sa iyong minamahal, ang masasabi ko lang senyo, tumigil ka na este magandang desisyon yan. Simula palang ng araw ng wedding prep niyo, matutunan mo nang makipag usap ng maayos hindi lang sa mga tindero at tindera kundi mismo sa taong papakasalan mo. Gaya ng nangyayari samin ngayon. Unti-unti ko na ngang natutunan i-improve yung communication skills ko, di naman ako ganito dati. Mabilis na rin ako magreply at syempre yung being calm in every moment and last, matutong magcompromise kung kinakailangan. Natuto din akong magkaroon ng lakas ng loob na imbitahan yung mga in-admire kong tao at nirerespeto kong mga naging boss bilang ninong at ninang. Nagkaroon talaga ako ng tripleng lakas ng loob.

Speaking of being calm na nabanggit ko, medyo may kulang pa dyan, hindi rin naman maiiwasan uminit ang ulo ko pagdating sa mga loko loko kong kausapin sa pamimili sa wedding materials na gagamitin, atlis isa lang ang patunay na yan na hindi ako nagpapabaya sa magiging resulta ng kasal ko kasi gusto ko talagang maging maganda ang kakalabasan ng wedding ko. Okay lang magalit paminsan minsan wag lang manira ng iba.

Naniniwala naman ako na marami ang kinasal upang umiwas lang sa problema. Change us, in english “Ibahin niyo kame” Hahaha Ang katotohanan dyan, hindi kayang i-erase ng kasal lahat ng sakit ng nakalipas sa amin at mga pagkukulang pero pwede itong maging sandata na gagamitin namin para maging matibay ang aming relasyon.  And there has been a major shift in focus from marriage therapy to marriage as therapy. Ganern yun. Self-observation lang. Yun lang yun eh. Hindi lang din ang mapapangasawa ko ang bubuo sa akin. Paano ko yan nasabi? Yung mga taong nasa paligid ko, sa kanila ako natuto tungkol sa kasal.

Sa desisyong kasalan ito, it will prepare us and make us a healthier person in the long run. Hindi kame papayag na hindi mabigyan ng magandang kinabukasan ang mga magiging anak namen. Hindi kame papayag na mapunta lang sa wala ang ipapangako namen sa kasal. At hinding hindi kame papayag na hindi sumaya ang pagsasama nameng dalawa. Kaya naniniwala akong pasasalamatan kame ng future sa ginawa nameng desisyon na  ‘to. And I’m very sure about that.

Marami akong makikitang magagandang babae sa facebook at sa kalye, pero uuwi pa din akong, si Angel lang ang pinakamagandang babae para sa akin. Lasing man ako o hinde. haha Hindi ko siya ipagpapalit.

Ang sumpaan na ‘to ay pangako na habang buhay, wala ng lokohan pa. MaderPader. Ayoko ring maging sinungaling sa lahat ng sasabihin ko sa kasal. At maging sinungaling pagtapos nito dahil di ko naman nagawa at tinupad yung mga sinabi ko on our wedding day. Kailangan kong gawing equal lahat ng sinasabi ko at ginagawa ko. Inalam at pinag-aralan na muna namen ng husto ang dapat ayusin sa sarili namen before she walks down the aisle.

Magkakamali at magkakamali pa rin naman ako pero alam ko na ang tama at mali. Ganun lang yun.

The hard thing about hard things in marriage na papasukin namen is walang perpektong wedding. Wala ring perpektong marriage. Kasi wala namang perpektong tao. 

Sa tagal ba naman nameng nagsama, sa pag aaway namen lagi, hindi pa ba kame mai-inlove sa isat isa. Duh!?  Mai-inlove ka din sa partner mo kung palagi kayong nagkukulitan at nag aasaran diba halos maya’t maya. Halos everyday ganun kame. And it is a journey through romance, power struggle, cooperation, mutuality and co-creativity. Yan ay base sa natutunan ko sa wedding seminar.  Yeeeesss. Saka mas lalo kong minahal si Angel sa pagiging selosa niyan.

Sa magiging pagsasama namen dalawa, willing kameng mag adjust para tumatag ang kasalan na ‘to. Mag-adapt na rin sa mga changes na paparating.  At itong blog ko na din ang babalikan ko kung paano kame nagsimula sa kasalan. Our incompleteness and differences give iron to its roughness, its sharpening power ikanga.

Tunay na suporta, pagiging tapat, lumayo sa mali, tuloy tuloy na komunikasyon, pagbibigayan, pagiging malapit sa isat isa, takot sa Diyos at tunay na pagmamahalan. Ito ang malalim at tunay na kahulugan na dapat dagdagan sa intimacy ng pagmamahalan namen. Wala namang perpektong relasyon, atlis tina-try pa din namen na mapunta kame sa maayos. Diba.!

Masaya na ako na mayroon kameng parehas na goals na gustong tahakin. Ipapangako ko ang singsing na magiging simbolo na kasama ko siya sa pagtupad ko sa malalaki kong dreams. And I will act bigger on that.

Additionally, sa paghahanda namin sa kasal, natutunan ko din pala na dapat hindi kame padalos dalos sa paggastos o pagbili. Naging maingat kame every details. Dapat pasensyoso ka sa mga kausap mo sa kasal. Pati na rin sa kukuning videographer at photographer. Iwasan niyong magkasamaan ng loob sa bawat expectations na gustong mangyari. Medyo nagkaroon ako ng konting heartache dito. Kaya ang payo ko, iwasan kumuha ng mga supplier na basta maikasal lang kayo pero di naman maganda yung services nila. Kung sa una palang, magulo na kausap at iba na ang kutob mo sa kinuha mo, magdalawang isip na.

Nangyari samen yun.

Nagkalat sa buong internet ang mga tips, advice, pros and cons sa wedding preparation. Wag maging tamad. Pag-aralan.

Isa pa sa natutunan ko na mahirap makipagbusiness deal sa isang kaibigan, may kanya kanya tayong expectations na dapat ma-meet. Pag di kayo nag magkasundo sa usapan niyo. Paktay.

Wag din kukuha ng supplier na hindi kasama ang jowawits. Wag magdesisyon mag isa. Proven and tested ko yan.

Kaya, nung may nakuha na kameng supplier pero may hindi pa napagkakasunduan sa usapan ng magiging takbo ng aming wedding. Yung totally magulo pa na parang gusto mo ng bumigay dahil lang sa magulong kausap namen sa simula palang. Wala na akong nagawa kundi magpahinga nalang muna. Nagtry nalang akong i-shift yung focus ko. Nag-isip kung paano ko nalang mapapasaya ang wedding. Kumapit nalang ako sa isip ko imbis na sa emosyon, ang isip naten  it can bring us down or lift us up at a moment’s notice. Meron kasing ibang nagnenegosyo, basta lang makabenta, wala ng pake sa customer at output ng trabaho. Mag ingat.

Itinuon ko nalang sa magandang result ang utak ko in general. Ang sukatan para sa kin ay kung paano ako nag isip, dun ako mababago eh. Sinabi ko nalang sa sarili ko na “lahat ng nangyayari ngayon(ngayong preparation) ay daan para mas maging maayos ang wedding”. It’s all about thinking better for wedding so we can ultimately start to live better.

Ang magiging kasal namen ay pwedeng maging oportunidad  para umunlad kameng dalawa, at inaaako namen ng buo iyon. Para sa personal growth na rin namen ni Angel.

And finally, tanggap ko na di ako nag e-expect na palaging bwenas sa pagsasama namen, na palaging may araw at palaging may rosas lalo na pagtapos ng kasal. Darating at darating ang matinding bagyo. Tag-alat at tagmalas. Maximum awayan. Magiging matagumpay lang ang kasal namen kung handa kameng tanggapin ng buong buo lahat ng pwedeng mawala at masira. Maaaring kailangan igive-up ang carefree lifestyle at pasukin ang bagong limits. This is means unexpected inconveniences. At sa tingin ko, ang lahat ng matagumpay na marriage is patiently works to face the challenge.

Lahat ng ‘to madaling sabihin, at madaling isulat. Pero mahirap panindigan. At ayokong maging gago.

Minsan darating kame sa pagsasama na nasa baba kame minsan naman nasa taas, parang roller coaster ba. Eh sino ba naman ang ayaw ng roller coaster diba. Gusto namen yun.

Masaya na ako na uuwi ako sa sarili naming bahay kasama ng napangasawa ko. Puso naman ang gagamitin ko ngayon. Pipilitin kong magbigay pa ako ng doble dobleng ligaya sa magiging asawa ko. Pinapangako ko yan. Marami kameng expectations sa married life namen at ako mismo ang magiging lider para matupad isa-isa lahat ng iyon. Meron na akong tatlong bagay na binitawan para sa magiging buhay mag asawa nameng dalawa. Medyo madami dami din yun kung mamatamisin. No more time na for catching feelings. Haha At alam ko, maganda ang magiging trade off nito para saken at sa magiging anak namen.

July 20, 2018
Angel: Tuparin mo lahat ng pinangako mo, ilayo mo na kame dito.
Me: Opo, love. (Kiss sa forehead)

Sa pagmamahalan nameng dalawa, mas natuto pa akong mahalin ang sarili ko. Alam kong gwapo ako pero ibang iba ‘to. Haha Hindi ko maibibigay ang pagmamahal na hinihingi saken ng mapapangasawa ko kung hindi ko kayang mahalin ang sarili ko. Malaki pa ang part sa buhay ko na dapat pang gamutin. Malugod kong tinatanggap yan.

Sa mga minahal ko noon, naks taray, pero honestly natutunan ko sa lahat. As in lahat, na ang pag ibig pala marami pang ituturo yan. Ganyan yan. Ganyan siya haha. Tuturuan at tuturuan niya tayo palagi. At mabubuhay naman ako sa pagmamahal kahit na joker  akong tao. May natitira pa naman love sa ganung ugali. Lol Dahil alam kong walang katapusan ang tunay na pag ibig. Para siyang alak na malalaman mo lang ang tama kung iinom ka. Ano nga ba ang pagibig? Hindi ko rin alam. Alam kong alive na alive siya. At palagi siyang nariyan. Ang pag ibig ay masaya. Yun na yun. Hindi pa rin mawawala ang naglalagablab na pagnanasa ko sa pag ibig lalo na sa taong mahal ko. Para bang bote ng alak na humahalik sa aking labi.

Magsasama na kame sa i-isang laman. Parang pinagdikit na barbecue, ganun. Ang mainit na pagmamahalan, maligamgam na pagsasama at sing lamig ng pagkakasunduan ay isang katangian ng masarap na kape. Maaaring mabawasan ang amount ng kape o madagdagan pero at the end of the day, isa pa rin siyang masarap na masarap na kape and iiiiiiii thank youuuuuu.

Anuman ang mangyari. Anuman ang kahihinatnan neto. Maging sino man siya. Mahal na mahal ko si Angeline. Pangako ko yan. Siya ang aking aguhon at guro. Wala na akong pake kung gaano kahirap ang magsama. Mas mahirap para saken ang mapalayo sa kanya. Sa kasal ko, gusto kong makilala niya ang iba pang kaibigan ko ng lubos. Dahil siya ang pinakaimportanteng taong nakilala ko. Hinding hindi mananakaw ng iba ang pagmamahal ko sa kanya.

Di ko maipaliwanag yung excitement na nararamdaman ko sa mga oras na to. Pinaghalo halong pagka-excite dahil di ko alam ang mismong design ng wedding gown ni angeline, may halong kaba, baka di ako makapagsalita at mautal ng tuluyan, may halong saya dahil makikita ng marami ang paglalakad ni angeline sa dambana. Gusto ko ng makita yung style ng gown ni Angel at siya rin mismo na suot-suot iyon. During kasi ng pamimili namen ng gown at attire ko, sabi niya, wag ko daw siyang tignan. Dapat di ko daw makita yung gown niya. Mag ikot ikot muna daw ako sa ibang mall. Maarte din eh.

Sa ngayon, di ko alam ang magiging kalagayan ko kapag papunta na siya sa akin para mag “I Do.” Medyo kinikilig na ako ngayon, iniisip ko palang. haha

Ibang level pala to. Magkakaroon talaga ng special factor ang bawat eksena sa imagination ko palang. Iba pa rin pala talaga na mangangako kame ng tunay ng pagmamahal sa harap ng maraming tao.

Isa din sa aabangan ng mga bisita yung pagpasok namen sa Reception. Well, galing din naman kame dun sa place na yun kasi dun din yung ceremony. Siguro ang masasabi ko, abangan niyo nalang yung entrada namen. Bahala na. lol

Papaghandaan ko pa ng husto yung first dance namen. Hindi naman nahirapan saken si Teacher georchelle sa pagturo ng mga steps. Di naman kailangan daw na hataw ang sayaw e. lol Basta ibang iba ang iooffer ko ngayon sa stage. haha Ang mahalaga gumagalaw kame sa tuwa. We shout for joy, sing his graces lift my voice unto the Lord.

Ngayon palang masasabi ko na na masaya to. Itong event na to.

Ay wait, Nagchat ako kay Goldilocks, meron siyang pinapa-add. Kasama pala sa event yung paghihiwa ng wedding cake na simbolo ng fertility para dumami pa daw ang magiging supling namen ni angeline. Kame ni angel unang maghahati ng cake bilang sign ng mahabang pagsasama daw. Tapos saka hihiwain ito para sa mga guests. Syempre di naman nakakatuwa yun  kung maunang kumain ng cake ang guests, sa dami ba naman ng pumunta baka wala nang matitira sa bagong kasal. Bumili nalang sana kame ng pulboron kung ganun. Haha Ang totoo nyan, ang mag-asawa talaga ang unang maghahati sa cake na simbulo ng  sweetness  ng pagsasama at saka ise-share ang blessings sa mga taong malapit sa mag-asawa. SABEEEEEH.

Ito’y sang selebrayon na mapupuno ng saya at ligaya. Kasama ang aming baby.

At magkita kita nalang po tayo sa August 31 para makisaksi, magsaya at magparty. Pagsaluhan ang tagumpay ng magkasintahan naa naging matibay sa bawat hamon ng buhay.

PLEASE, LOVE YOURSELF.

Nitong Sunday lang, ipinagdiwang muli ang fiesta ni ‘San Isidro Labrador’dito sa aming lugar na noon ay akala ko, siya ay isang  aso na matapang na naglilingkod sa simbahan kasi nga tinawag siyang labrador. Haha mali pala ako. Sorry. 

Taon-taon ginaganap ang fiesta dito sa amin. Syempre. Malamang. 

Noong bata ako, maliit pa ako nun eh, hahaha active na active ako sa ganitong kasiyahan at rampahan. Partida,  wala pa kame noong alarm clock sa bahay, alas-sais palang ng umaga, gumigising na ako upang humanap ng  paraan para magkapera at rumaket sa ‘Araw ng Fiesta’ dito samen. Ibahin niyo ako sa lahat ng bata dahil diba ang mga chikiting kapag summer vacation, tamad gumising yan sa umaga. Kadalasan ang gising nila ay kapag kakaen na sa tanghalian. Hahaha (‘Bat ko alam?) 

Nung bata kasi ako, maliit pa ako nun eh, hahaha wala akong ibang iniisip kundi magpakabibo at gumawa ng bagay na nakakabwisit sa kapwa, pero iba naman ang style ko kapag fiesta na, gusto ko mataba ang bulsa ko. Marami akong napagti-tripang raket gaya ng tumutulong ako sa mga nag-aayos ng banderitas sa fiesta na dapat may bayad saken, nakiki-join ako sa mga sayaw-sayaw para magkapera, inuutusan ako bumili ng ganito at ganyan ng pagkaen ‘tas hinihingi ko na ang sukli, at naka-mindset na rin sa isipan ko na kailangan kong manalo sa mga games  sa fiesta para may pera akong maipon, basta lahat ng bagay na mapagkakakitaan ay pinapasok ko sa tuwing sasapit ang araw ng fiesta sa amin. Never pumasok sa isipan ko ang magnakaw. Wag mo akong itulad sayo. hahaha

Note: Sa Pilipinas, naglalabasan ang galante kapag fiesta. Pati na rin ang walang pera. Totoo yan. 

Ngunit habang lumilipas ang panahon, mas nabo-boring na ako sa ganung scenario at events. Siguro para sa akin, nag-iiba na din ang pananaw ko sa fiesta kung dapat ba akong makisalo sa ganito, eh di naman talaga ako fan ng mga saints eh, gusto ko lang talaga magkapera noon. ‘Lam naman nateng lahat, na ang bida sa fiesta ay ang mga santo, diba. Kaya nung nagkaka-edad na ako, (konting additional lang naman sa numbers), di na ako nakikisali sa ganun at nagseryoso nalang ako sa lovelife ko (naaaks) or kapag no choice talaga, gumagala nalang kame sa mga mall o nanonood ng sine kasama ang girlfriend ko. Maingay kasi sa labas ng bahay kaya di na ako nakikipagsabayan. 

Kaya nitong linggo Mayo Bente Uno, wala masyadong naghanda sa pamilya namen. Siguro dahil na  rin  wala ng magluluto sa bahay, alam niyo naman na malayo na ang bahay ng pinakamahusay na chef namen na si Mama eh. Siya naman talaga ang tagaluto namen kapag may okasyon sa tahanan ‘tas katulong niya si ate. Salitan sila sa gawain.  

At eto na. 

Last week pa may plano ang tropa ng inuman sa bahay ng pinsan ko. Wala naman ibang gagawin kundi inuman lang. Parang normal lang na inuman kapag weekend. Yung mga kaibigan ko di naman din sila nakikisali sa mga ibang palaro ng fiesta  kaya inuman nalang talaga ang magiging ganap. 

Buong umaga ng linggo ng araw na yun, naglinis ako ng bahay at nagbasa ng libro. Sa sobrang ingay ng paligid dahil sa videoke ng kapitbahay mga bandang tanghali na yun, inaya ko nalang si Angel na pumunta nalang kame ng starbucks para dun ipagpatuloy ang pagbabasa at pagsu-surf niya sa internet. So, nag-go kame dun. Umuwi kame nung mag-gagabi na. (Malinis ang ginawa namen. Wala akong naging maputing balak kay gf. haha)

Pagdating naman ng gabi, 

Nakipag-inuman na ako sa mga kababata ko at sa mga pinsan ko. Sa sobrang galing ko, nakalimutan kong kumaen ng hapunan. Ang lupit ko talaga. Napakagaling. 

So, bali ang nilapang ko nalang ay ang pulutan ng inuman, which is napaka-mali. Di ko naman talaga ‘to ginagawa, ngayon lang talaga nangyari sa akin to. Nakakainis. Alam kong mali, biglang nawala ang disiplina ko nang nagkaroon lang ng ganitong pagdiriwang. Kung tutuusin nga, parang wala talaga akong kinaen e. Grabe talaga. Wala akong sinisisi kundi ang sarili ko, hindi ang fiesta na ‘to. Naiinis ako sa sarili ko. Napipikon ako sa sarili ko dahil kinabukasan nagbleed na naman ang aking wetpaks dahil constipated na naman ako. Nasira ang araw ko kahapon dahil sa ginawa ko nung linggo. Banas na banas ako sa sarili ko. Naisip ko, sa una lang pala ako disiplinado, paano pa kaya kapag may mas bonggang okasyon pa at nakaligtaan ko na naman ang mga dapat kong unahin para sa health ko. Di naman malubha ang kondisyon ko ngayon, karamihan naman sa lalaki nagkakaroon nito ngunit nakakairita nga lang talaga. Feeling ko lang talaga sinusundot lang palagi ang wetpaks ko. haha

Buti nalang, di Sakit sa Puso o Highblood ang meron ako kundi todas na ako nung gabing iyon. haha

Ano ba pinaglalaban ko, ha? haha

Gusto kong i-highlights sa kaganapang ito, bukod sa walang disiplina ako sa sarili ay ang tanong ko na, mahal ko ba talaga ang sarili ko kapag napipikon ako at nababanas ako mismo sa sarili ko? 

Alam ko naman na ang tamang sagot ay “Hindi”. 

Pero ang sa akin lang, ano pa ba ang mga bagay na ginagawa ko na di ko na namamalayan na di ko na nagagawang mahalin ang putang inang sarili ko? haha

Meron pa ba kong ginagawang di tama o kahit papaano may tama pa rin akong naia-ambag sa sarili ko? Ano pa ba?

Wait. Aalamin ko. 

1. Pinapatawad ko naman ang sarili ko.

Sinabi ko na sa sarili ko na kung ano man ang mali kong nagawa nung linggo, ay itatama ko na lahat ng yun. Ayoko naman i-dahilan na tao lang ako at nagkakamali din gaya niyo pero dapat ko lang talagang bigyan pa ng second chance ang sarili ko dahil walang taong perpekto. 

Kaya, sa ngalan ni Ben, pinapatawad ko na ang sarili ko. haha

2. Naghahanap ako ng mga bagay na makabuluhan. 

Para sa akin. Wala ng kabuluhan nung nakalimutan kong mahalin ang sarili ko dahil di na ako productive.  Imbis na atat na atat akong uminom ng alak, bakit di nalang siguro ako mag-exercise at mag gym. Nakinabang pa ang katawan ko, pinagpawisan pa ako, mura lang naman ang maging masustansya at plus pa, na-refresh na rin ang buong katawan ko. 

Bakit di ako maghanap ng matinong activity, diba? Siguro nga nung mga nagdaang araw, nawala yung self-love ko nung inuna kong atupagin ang mga walang kwentang bagay. Panahon na siguro ‘to para magdiscover naman ako ng mga healthy na pagkaen na makakabuti sa katawan ko. Patayin ko na din muna saglit ang phone ko lalo na kapag araw ng linggo. Di naman din kailangan kapag sunday eh. 

Gawin ko na ang mga bagay na makakapagpasaya sa ‘kin ng todo. 

3. Sarili ko. Sarili ko. Sarili ko. 

Biglang nawala sa routine ko ang meditation and relaxation. Di ko naman pwedeng sisihin ang busy schedule ko sa trabaho kundi talagang mahina lang talaga ako sa Time Management. Pero minsan iniisip ko din, pagmamahal din naman sa sarili ko kung maituturing  yung ginagawa ko sa tuwing gusto kong matulog ng mahaba. haha Gusto ko kahit papaano umabot man lang sa 9 hours ang tulog ko sa bawat araw. haha Ang laki na ng kinita ko ‘nun sa tulog. Ang puti-puti na ng eye bag ko ‘nun. Kahit na nawala na ang proper breathing ko sa rituals ko, and relaxation time sa routine ko. Pipilitin ko pa din maibalik iyon. 

Kapag nawala pa naman to, di ko makita ang solusyon sa problema ko kapag punong puno ng basura ang isipan ko. Pinapangako ko, titigilan ko nang torturin ang sarili ko sa pag-iisip ng malalalim. Panahon na para tipirin ang yutakels  ko at paganahin ang aking soul’s intentions. I will spend time focusing inward daily. Pangako. I will begin my day with atleast 15 minutes of meditation and ipu-push kong makapagsulat din ako ng kahit 10 minutes lang, sa bahay man o sa biyahe. 

4. Sexy pa din ako

Maraming nagsasabi na payat daw ako. Pero para sa akin okay na ako sa katawan ko. Na-achieved ko na ang gusto kong figure. Pake niyo. Ayoko yung mataba ako. Ayokong malaki ang tiyan o butete ang belly ko. Gusto ko ng ganitong katawan lang na may matapang na muscle at hindi mukhang malnourish.  Isa itong senyales na mahal na mahal ko ang sarili ko. I appreciate my body and all the things it can do. I know naman na di ko makakamit ang  perfection eh. Sexy akong nilalang.

4. Sinimulan ko sa pagibig.

Napapansin ko na sa mga nagdaang araw, parang di ko na mahal ang sarili ko. Wala na akong pagpapahalaga sa sarili ko. 

Pag-gising na pag gising ko, di ko maiwasan buksan kagad ang phone ko kung may nagtext ba saken o tingnan ko kung ano na ang nangyayari sa social media kahit di naman ako involve dun at syempre kung ano ng balita sa mundo, nakiki-update ako.

Mas nauuna ko pa tignan ang istorya ng iba kesya unahin ko ang dapat kong unahin. Diyan ako mali. 

Kaya ngayon, I will learn how to love myself. 

Sisimulan ko ng mahalin ang sarili ko pagmulat na pagmulat ng aking mga mata.

5. Maging totoo ako sa sarili ko

Ayoko ng mabuhay na hindi ako totoo sa ginagawa ko. Sa totoo lang , di madaling magpakatotoo, minsan kapag nagpakatotoo ako, mas may nagagalit o nasasaktan. Di ko din alam.

Iniisip ko din minsan na sana kapag sinabi kong ayoko na, at gusto ko ng bumitaw sa bagay na ayoko talaga. Kaso di ko magawa dahil madami na akong obligasyon sa  buhay. Pero ang masaklap lang, wala pa akong binubuong sariling pamilya pero di na ako makabitaw sa lugar ko. Sana kapag sinabi kong ayoko sa taong ayaw ko, masasabi ko talaga verbally hindi yung ikini-kimkim ko nalang. Ayokong mabuhay sa “Sana”. Pero gustong-gusto kong magpakatotoo. 

Kaya simula ngayon. 

I will mindfully and emotionally breathe my way through my feelings and emotions. Mahal ko pa din naman ang sarili ko.

6. Talk to myself and to others happily.

Buti nalang dito ako nakabawi, nababantayan ko na ang mga tinatanim ko sa mumunting isipan ko. Sa tuwing may mga bagong tao akong makikilala, lagi kong sinasabi sa sarili ko na dapat masaya ang usapan namen. Tulad nalang ng kapag nag-usap kame ni Mama, matik na dapat wala ng away at bangayan pa kame, mas pinipilit ko pa rin na mapaganda ang usapan namen kahit medyo nagkakainitan na. haha

Bigla akong natuwa dahil sa buong araw pala, may nagagawa pa rin akong pagmamahal gaya nito sa sarili ko at gaya ng sinasabi kong dapat masaya palagi ang usapan. Natutupad naman pala. Ashteg!

7. Expand my Interests and make gala.

Iniisip ko pa ng maigi, meron pa ba akong ginagawang self-love sa sarili ko? Meron pa ba?

At saka ko naisip, na meron pa pala. haha

Yung umisip ako ng bagay na kakaiba. Maituturing kong pagmamahal ko sa sarili yun dahil mas pinapalago ko ang sarili ko. Kapag trip kong gumala-gala. Naglalakad lakad ako sa labas. Kakaiba para sa akin yun dahil maghapon akong nakaupo palagi sa opisina. 

Sa malungkot na buhay ko, natuto pa rin akong mahalin ang sarili ko dahil nililibang ko ang sarili ko at tinitignan ko sa iba ang pamumuhay ko, nakita ko na hindi pala kame magkakaiba. Lahat pala kame ay may mabibigat na pinagdadaanan, nasa pagdadala lang talaga yan. 

9. Working on  my personal development.

Ang sarap pala ng ganitong moment na iniisip ko at ine-evaluate ko ang sarili ko kung may nagagawa ba talaga akong tama para sa sarili ko. Habang tumatagal ako sa pag iisip ngayon, mas naiintindihan ko ang pagmamahal ko sa sarili. Ngayon nalaman ko na nandito ako para magmahal at matuto. Yung paunti unti kong pagkamit ng mga goals ko. Yan ang matatawag kong ultimate self-love. Tiwala ako sa biyahe ng buhay ko. Magtatagumpay ako.  

10. I stop comparing myself to others.

Sa wakas mga kuya at teh, natigil ko na i-compare ang sarili ko sa iba. Pinapalago ko na palagi ang sariling halaman ko. Alam kong kaya ko ang mabigat na buhay. Kaya ko tong i-handle at alam kong lahat tayo mayroong kanya-kanyang tagumpay at pagkakamali sa buhay.

11. Gaya ng Love ko kay Angeline.

Yung oras na nailalaan ko sa mga kaibigan ko at sa mga mahal ko sa buhay. Di matutumbasan iyon. 

At walang kaparehas na pagmamahal kay Angeline. Di mabibili ng kahit na sinuman iyon. 

12. Be patient with myself.

Dati, halos di ako magkanda-ugaga kapag nagmamadali ako at natatakot sa mga di ko alam na sitwasyon. Ngayon, medyo naging pasensyoso na ako. Natuto na akong i-kalma ang sarili ko. Siguro dahil may tiwala na ako sa sarili ko na maso-solve ko din ang lahat. 

13. Reading Books

Ang dami kong gustong basahin pero kaunti lang ang oras ko. Badtrip lang minsan kapag kinaen ako ng antok. Nakakabawi naman ako kapag sa isang araw nakakapagbasa ako ng 5 pages. Eh hilig ko magbasa ng libro eh, kapag kinumpute lahat ng  iyon, pagnatapos tong taon na to, makakatapos talaga ako ng isang book. Mahal ko ang sarili ko kaya nilalagyan ko ng kaalaman ang mga brain cells ko.

14. I lived in Appreciation.

I trained my mind to be grateful. Natuto akong magpasalamat at saka makita ko lang ang potensyal ng mga kaibigan ko o kung sinuman sa anumang larangan nila ay naisu-suggest ko na ipagpatuloy nila ang talent nila. Ganun ako. Minomotivate ko sila.  Nakikita ko ang kagandahan ng buhay at inspired na inspired ako sa tunay na buhay kaay shine-share ko sa iba. Mahal na mahal ko ang sarili ko kahit may kulang sa sarili ko. Ang alam ko, in behind of this, para saken kumpleto na ko. 

15. Nakikita ko ang sarili na mahalaga.

Dahil sa sobrang pagmamahal ko sa sarili, nakikita ko na kahit saan man ako mapunta. Mahalaga ako. 

16. Malabo man, lilinaw din yan. 

Kahit gaano na kasakit sa chest, kahit na parang wala ng pag-asa dito sa lupa. At hindi ko na alam kung may patutunguhan pa ba ang lahat ng ginagawa ko. Tinutuloy ko nalang basta ayoko lang huminto. Kung hindi ko mahal ang sarili ko, malamang nagpatiwakal na ako dahil sa sobrang ka-imbierna ng tadhana sa akin, kasi ngayon kung ako ang tatanungin, walang-wala ako ngayong ipagmamalaki pa, pero inilaban ko pa din dahil mahal na mahal ko nga ang sarili ko. 

16. Tawa

Kapag nagkakamali ako or may masayang pangyayari sa buhay ko, natatawa at natutuwa ako sa sarili ko. Automatic in split seconds, mabilis akong matawa sa mga nangyayari. Haha Saka katulad nalang  nung mga jokes na binanat ko ng mga ilang oras lang, maiisip ko yun kaagad at di ko malilimutan sa isip ko na nakakatawa pala talaga ang ginawa ko, matatawa ulit ako. Part yun ng pagmamahal ko sa sarili ko. Kasi di ko dinibdib at sineryoso ang biro ng buhay. Alam naman natin na talagang nakakapikon sa mundong to, wala talaga tayong magagawa kundi ipagpatuloy ang buhay at tawanan nalang ang nakalipas. 

17. Nakaka-kan..ta  ako! 

Dahil sa love na love ko ang sarili ko in a highest level. Inaawitan ko ang sarili ko kapag mag-isa ako. Di lang dahil sa proud na proud ako sa sarili ko kundi buhay akong tao na may dumadaloy na dugo at nakakapag isip ng matino. (Weeh, matino?) Minsan nga kahit pa maraming tao, bumibirit ako eh basta may mabigat akong dinadala, masaya man o malungkot, kakanta pa rin ako dahil sa ganitong paraan, gumagaan ang pakiramdam ko. Kaya kong kantahin yung So Good ni Zara Larsson.

Kasi alam ko sa sarili ko na mahalaga ako. Hindi lang naman celebrity o artista sa telebisyon ang dapat alayan ng magandang musika eh. Maaari ko ring ialay ang mga magagandang kanta para sa sarili ko. Wapakels kung sintonada ako, ang mahalaga ay lumigaya ako sa simpleng bagay. May kanya-kanya tayong boses at kalayaan. 

Walang pakelamanan. Mahalin niyo rin sarili niyo.  Mas masaya pa nga kapag lasing ako eh, tang ina, nauubos ko na ata lahat ang laman ng song book eh. Di ako kumakanta para sa crowd, ginagawa ko yun para sa sarili ko. haha

FINAL WORDS

Kaya friend, bigyan din kita ng advice, wag lang puro ako. haha

Imagine kung napapalibutan ka ng mga taong ‘hindi nila mahal ang sarili nila’. Baka malamang, mapabilang ka din sa kanila.  

Kaya ang payo ko, maging good ka sa sarili mo. Gawin mo lahat ng makakabuti sayo. Mahalin mo ang sarili mo. At malalaman mo na unti unting mamahalin ka din ng ibang tao.

Ikaw? minamahal mo ba ang sarili mo ng higit sa iba?

BALUTIN MO AKO NG LIWANAG NG IYONG PAGMAMAHAL

Itatago kita sa puso ko. Alam mo ba yun!? Natuto na akong i-enjoy ang mga pagkakataong galit na galit ka sa akin. haha Natatawa na ako kapag galit ka. As in, nagchi-cheer pa nga ako kapag beastmode ka saken eh. Nagkamali ako sa  mga oras na pino-force ko ang mga bagay na maging normal para lang mabuhay ng maayos. Nasasaktan kita sa tuwing umiinit ang ulo ko kagad imbes na magpasalamat na magkasama tayo. At nagkasama tayo. Kahit na minsan di mo sinasagot ang call ko. Ano ba calling ko sayo? Nakakalimutan ko na atang magpasalamat sa pag-ibig na itinuro mo sa akin. Ang walang hanggang Pag ibig na shini-share mo parati sa iba o sa lahat. Inaalala ko ang mga oras na kailangan na kailangan kita. Sayo ako sumasandal. Sayo ako humihingi ng tulong. Binigyan mo ng Purpose ang buhay ko. Pati pala ikaw pwede ng nakawin. Nagiging seloso na ako sayo ngayon. Inangkin kasi nila ang katawan mo. Alam ko namang maraming nagkakagusto sayo. Maraming gustong umangkin sayo. Gusto ka niya o nila makita araw araw. Inaamin ko na minsan nalulungkot ako kapag ako lang yung nanunuyo sayo. Kala ko nga, habang tumatagal sa mga sinasabi mo, lahat ng iyon ay di totoo. Kala ko di totoo mga payo mo. Nagsusulat ka pa para sa akin. Love letter ba yun o rules? Baka nga araw araw ka nagsusulat sa akin. Feeling ko lang ha. Tatangapin ko na sabihan mo akong demonyo. Demonyo ako sa paningin mo. Tanggap ko naman eh. Ako ang gwapong demonyo na kasama sa mga minahal mo. Pero mahal kita. Hindi maikakailang galit ka sa akin dahil sa klase ng kaligayahan na gusto ko. Pero deep inside pag ibig mo pa rin ang hinahanap ko. Natatakot lang akong pumunta sa bahay niyo. Sa malinis na bahay niyo na pagmamay ari ng mga kaibigan mo. Baka husgahan nila ako. Madumihan ko pa ang tinitirhan niyo. Malagyan ko ng putik ang sahig galing sa sapatos kong puro putik at alikabok. Taliwas kasi sa pananaw ng mga kaibigan mo  ang pagmamahal ko sayo. Taliwas din ang pananaw ko sa pag ibig na ipinararamdam mo sa akin. Pero salamat dahil nagmalasakit ka sa malala kong sakit.

Itatago kita sa puso ko. Walang makakaalam na tayo ulit. Walang makakaalam na nagbalik ako sa kakulitan mo. Walang makakaalam na lumuhod muli ako sayo at nagmakaawa. Pag-ibig mo ang gusto kong maramdaman hindi karangyaan. Ngiti mo ang nagpapangiti sa akin. Ikaw ay ako. Masama mang kwestiyunin ang kahinaan mo na di nakikita ng iba. Ngunit ikaw naman ang kalakasan ko. Ikaw rin ang patnubay ko. Ibabalik ko yung dating inlove na inlove ako sayo. Mga sandaling sinusulit ko dahil kapiling kita. Naglakad ako noon sa karera ko at ikaw ang gumabay. Inalalayan mo ako na kaya kong tumayo sa pagkakadapa ko. Langit ka lupa ako. Minsan nga ikaw pa sumasagot ng lahat ng takot. Sayo ko sinasabi lahat ng takot ko. Nababawasan ang takot ko kapag ino-open ko sayo.

Itatago kita sa puso ko. Ngayon alam ko na di mo ko sinasaktan. Tumatahimik ka lang sa lahat ng kasinungalingan ko. Saan man ako magpunta. Di mo man tignan sa mga mata ko. Pero alam kong malakas ang kutob  mo palagi sa nararamdaman at kinikilos ko. Pag-ibig mo ang bumabalot sa akin. Nag-alay ka ng dugo at buhay para manatili ako sa mundo. Tinuruan mo ako ng karunungan upang makahinga sa bawat eskenita ng lugar namen. Kahit na di matapos tapos ang struggle ko. Nakaagapay ka pa rin. Nakatingin ka pa rin sa akin. Minahal kita dahil alam mo lahat. Nagbigay ka sa akin ng daily hope. Ang pag asang makakamit ko lahat ng to. Ang mga pangarap ko. Ikaw ang nagbigay ng kinabukasan ko para bukas at sa mga susunod pang mga araw. Medyo ulit ulit ang salitang ginamit ko para sa hinaharap. Pero ikaw yun.

Itatago kita sa puso ko. Gusto kong magsorry. Humingi ng tawad sa mga pagkukulang ko. At babaguhin ko lang ang pagmamahal ko sayo. Kung di mo ako matatanggap ang ugali ko, okay lang. Mananatili pa rin ang pangarap ko.

Di na kita papakawalan pa.

TRULY MADLY DEEPLY MALANDE

This is a freestyle wrote. Grabe. Kung ano ang sasabihin ng puso ko tungkol sa kanta na to. Yun na yun. No erase.  Period.

Ang sarap magmahal noh? Ang sarap balikan ang mga panahon puro pag-ibig lang ang iniintindi ko sa buhay. Mga panahong wala akong pake kung gumastos man akong P300 pesos para sa nililigawan ko. Para sa taong inaalayan ko ng pagmamahal. Ang sarap mainlove. Yung tipong para akong nastroke. Patay na yung kalahating katawan ko para sa kanya. Ang sarap magbuhos ng pagmamahal sa taong mahal na mahal ko. Sa tuwing pinakikinggan ko ‘tong kantang to. Parang ayokong magtrabaho. Eh bwenas pa wala si Amo. Parang gusto ko magyoutube lang ng magyoutube maghapon. Kalimutan yan putang inang paper works na yan. Alam mo yun. Iginuhit ng tadhana ang pag ibig na meron ako ngayon. Binihag niya ako ngayon. Ang sarap sa tenga ng boses ni Yeng. Pati na rin ng mensaheng sinasabi neto. Parang may sumusundot na walis tambo sa tenga ko. Mga apat na leaves ng walis tambo. Ang sarap sa pakiramdam ang walang humpay na ligaya. Naisip ko nga eh. Paano pa kaya ang nagwrite netong kantang to. Sobrang ligaya niya siguro sa mga oras na yun. Siguro habang kino-compose niya tong kantang to, umiikot sa kanya ang mga dosenang naka-makeup na anghel. Sinasabing “kantahin mo naman ang nararamdaman mo, sasabog na yan, please”. Ang sarap diba. Tapos umiikot sa katawan niya ang mga mapupulang rosas. Ang sarap mag alay ng pag-ibig diba. Ang sarap magbigay ng pag ibig pati sa mga pamilya naten. Bigla ko tuloy naalala ang nanay ko.Tuwang tuwa ako kapag pinipisil ko ang pisngi nya eh. Sobrang fluffy. Kahit medyo makapal na ang eyebag ng nanay ko. Mahal na mahal ko pa rin siya hanggang sa malagutan ako ng hininga. Tuloy-tuloy ang mga daliri ko sa pagsusulat ng pagmamahal oh. Ang sarap grabe. Para akong kumakaen sa Master Shiomai. Ang sarap ng shrimp.Ops mamaya na ang gutom.  Feeling ko nga eh. Parang di na titigil tong kamay ko sa pagsusulat right now. Ito ata ang sinasabi nila na may istoryang parang di natatapos sa opening o unahan. Di natatapos sa intro. Kailan ba ako huling nagmahal. Kailan ba ako huling nakapagpasaya ng babae? Halos araw araw ata. SA girlfriend ko ngayon.  Ito yung sa kantang “walang humpay na ligaya”. Habang sinusulat ko to. Feeling ko. Gabi gabi ang kapaligiran ngayon. May nagmamassage sa likod ko. Ang lambot ng mga daliri niya. Nasa mainit na batya ang mga paa ko. Sinisipsip ang mga paa ko ng mga silent bitch na fish. May pipino pa ang mga mata ko ngayon. At ang pinakada best dyan  yung hawak ko ang kamay ng pinakamahal ko sa buhay. Ayiieh. Para na akong gumagawa ng love letter ngayon. Kasi nga about love eh. Shunga ko din eh. Di pa natatapos ang climax ng istorya na to. Tapos itong kanta to ang pine-play na background. Whoah. Grabe. Walang kaduda duda. Sobrang saya. Sumasampal sa mga mukha ko ang mga ulap sa langit. Hinaharot ako ng mga hangin sa kalawakan. Ako naman walang ibang ginawa kundi imoment ang pagkakataong to. Saglit lang naman to eh. Tapos sychronize ang galaw ng mga bituin sa langit. Chinicheer nila ako “Ben ilove you Ben.”  Walang sawa ako sa nararamdaman ko ngayon. Parang binuhusan ako sa Taas ng isang banyera ng pagmamahal. Ang sarap sarap saraaaaaap magmahal. Di pa rin ako mapakali sa inuupuan ko. Nilalamas na ang pwet ko ng chair. Niyuyugyog ko na ang upuan ko sa galak. Ang sarap mabuhay ng tahimik na walang iniisip na kapalit. Ito yung mga part ng buhay natin na willing  tayong masaktan para lang sa pagmamahal. Willing tayong mag-ipon kahit di  naman natin ugaling mag ipon pero para sa minamahal natin gagawin natin. Pulang pula na ang mga pisngi ko ngayon. Naka letter L na ang mga kamay ko sa sobrang kilig. Musika lang to pero ang dami ko ng nasabi. Gusto kong mabuhay sa pagmamahal. Araw-araw pagmamahal. Sana  may profession ng pag ibig. Handa akong mag OJT kahit mahirap. ito yung mga part ng buhay natin na kahit lalaki ka, napapaluha ka ng pagmamahal. Pag-ibig. Pag-ibig. Pag-ibig. Pag-ibig. Tagalan mo ang pagsapi sa katawan ko. Manatili ka sa buhay ko. Amen. Alam ko minsan nandyan ka. Minsan wala ka. Susulitin ko na ang mga oras na  to na kasi feel na feel kita eh. Grabeeeeeeeee. Mahal na mahal ko siguro ang sarili ko. Grabe ako magmahal ngayon. Walang halong cheat. Walang pangamba. Putang inang pagmamahal to. Ayaw akong patigilin sa pagsusulat. Ngayon ko lang na-experience tong ganito. Kahit di lagyan ng Oxymoron ang mga words. Para akong si Beyonce na nagpe-perform sa concert stage. Yung feeling na binubuka ko yung mga kamay ko pataas para tanggapin ang pagmamahal sa akin ng mga taong sumusubaybay at nakikinig sakin. Alam mo yun. Parang  naging song artist na ako ngayon. Maluluha luha ako sa suporta, pagmamahal at tiwala sa akin ng maraming tao. Grabe na ito tooool. Ang sarap sa feeling pala na nilagay ko lang muna sa likod ko yung mga pangarap ko. Kasi kumikinang ngayon ang pag ibig na taglay nila. Handa akong mamatay sa pag ibig. Handa akong mabuhay sa pag ibig. Handa akong masaktan para sa pag ibig. Sobrang magical ng nararamdaman ko. Walang humpay na ligaya. Punyeta.

ALL EYES ON MY BIRTHDAY

The great day is over. But the memories still alive. At nasa sentido ko pa ang alak. Hangover. Hangover. Hangover. Ang saya ng mga nagdaang mga sandali at oras. Isang araw na para akong nasa isang peryaan. Ang saya makasaya ang mga nagmamahal saken ng lubos lubusan. Sobrang bilis ng mga kasiyahan. Walang pinalagpas. Walang kalungkutan. Naiwasan at nalagpasan ko din ang bawat negativity. Naibuga ko lahat sa dibdib ko lahat ng galit. Kahit na pinulbos ako ng nanay ko ng sermon at pangaral na may kasamang sigaw. Tuloy pa rin ang masayang celebration. Tila ba nagkakantahan ang mga anghel sa itaas. 

Kulang ang buhangin sa Pshop sa Mall of Asia katumbas ng pasasalamat ko sa itaas. Nagbato Siya sa akin ng isang araw na punong puno ng kapayapaan at mahalagang oras. Daig ko pa nanalo sa isang gameshow. Parang ako ang host, ang naglaro at ako rin ang nanalo. Grabeeee na ituuuuu.

Ang aral na dala-dala ko ay nagagamit ko na. Natutunan ko sa lahat. Paghandaan mo man ang paparating na araw, kung hindi naman buo ang loob mo na harapin ang bawat hamon ay wala rin.

Ayokong magtampo pero nagtatampo ako sa tatay ko dahil miski itext or batiin man lang ako, ay hindi niya  nagawa. Ayos na den. Basta makita ko lang silang maayos, ang pamilya ko ay okay na okay na ako. Salamat sa bigay na cake slash sermon ng nanay ko.

Nagtrending den ang Boszx Ben Mapagmahal. Nakakatawa na nakakahiya. Mas malala pa to sa pabebe girls eh.

Hindi ko na alam kung paano ko tatapusin tong katha ko pero salamat sa mapagmahal kong pamilya, kapatid, mga tunay na kaibigan at ang girlfriend ko. Salamat sa pagmamahal. 

A MESSAGE FROM CONCERN STALKER

Nung binasa ko ito sa message ko. Nagtaka ako. Nagsalubong ang dalawang makapal kong kilay na may pentel pen. Sabi ko, Bakit niya nasabi yun? Hala! eh hindi nga kame nag-uusap nito eh. Ano kayang klaseng ballpen ang naratrat nito at napakamisteryoso ng mga sinsasabi. 

Ang tanong ko pa, Paanong concern ka? Ni-hindi ka nga naglilike sa mga picture namen "noon". Ni-hindi kita nakita nung anniversary namen na nagbigay ka man lang ng abuloy "noon" . Ni-hindi nga kita nakitang pumapakpak nung nakita mo sa news feed mo na umabot kame ng 6yrs "noon". At may pa sayang sayang ka pa? Wow. Taray. OhMyGee. Grabe. Saket sa Bangs. Kaloka. Imbyerna.  Siguro. Maybe. Place your head on my beating heart. I'm thinking out loud..hahaha

(Habang nasa harap ng salamin) Hindi naman ako gwapo o supladong tao. Hindi naman talga malakas ang alindog ko para maraming humabol. Simpleng mamamayan lang ako na naninirahan sa Lungsod ng Pasay upang lasunin sila sa pag-ibig ko. Namimili lang talaga ako ng gusto kong maramdaman. Ganun lang. Kapag hindi ko talaga feel. Hindi ko na talaga itinutuloy. Kasi napahamak nako jan eh. (sabay babasain ko ng laway ang labi ko abot hanggang ilong)

Alam mo, Para kang general ng mga SAF eh. Wala ka naman talagang pake eh. Pasensya na ah. Hindi kita na-inform. Low-bat na yung pake ko. Hindi kita type. Charot! 

Alam ko po na magFe-February ngayon. Wag naman sana tayong ganyan sa kapwa. Dahil sa bandang huli. Sa kakasalo naten ng mga relasyon nasira. Latak nalang talaga ang matitira saten. Dumi nalang yun. Wag na nating simutin pa. Si bitoy lang ang pwedeng sumimot ng mga duming natira. 

Tanggapin na natin ang katotohanan na may mga taong magpapakilig lang saten tapos saka tayo iiwan. Parang ihi lang yan. Ihi ng broken hearted. May hinagpis.

Alam naman naten na posible sa isang relasyon ang masaktan. Mag-away kayo. Magsigawan kayo madalas. MAgpaluan kayo ng bote. Maglubluban kayo sa drum. Pero ang lokohin ka. Kailangan muna ng ibayong pag-aaral at pagtanggap ng lahat. Yung ang nangyayare samen ngayon. 

Ako inaamin ko. Nagkakamali din ako. Nagkakamali ng desisyon sa buhay. Nagkakamali ng pagpili. Pero kung ang mali ay tatanggapin mo lagi. Talagang mali na talaga. Maari tayong masapak paminsan-minsan pero wag naman sanang araw-araw. Yung iba kasi willing victim. 

Sana'y maging aral ito sa mga taong gustong magrebound. Please. Stop romanticizing the wrong things. Wala lang, maka english lang. 

Saluhin naten ang taong ibinigay ng tamang oras, tamang panahon at tamang desisyon. 

Hanggang sa muli. Paalam.

SUMISIGAW NG PAGSINTAAAAAAH!

Hay nako, matatapos na naman pala ang Enero 2015. Ang bilis talaga oh. January 28 kagad ngayon. Taenang yan. So February na naman. Samakatuwid, nalalapit na ulit ang "Araw ng mga Puso". Ang araw na puro gastos at pagod lang. hahaha (bitter!). Insert song "Kung Tayo'y Magkakalayo by Rey Valera". Lumayo na pala. At kapag lumalapit na talaga ang Feb-ibig. Wala lang, tahimik nalang ako ngayon. Wala ng ingay. Saka si Daniel At kathryn lang naman lagi ang nagsstand out lagi eh. Unfair.

Noon kasi, noong mga panahong pinag gugupit palang kame ng teacher namen sa school. Ganito pa nga ang kanta ko nun eh. "A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, ELEMENO, P." ang ELEMENO, P ay pinsan ni ELEMEN, TARY. Funny! Funny! Very! Very! Very. Tanging hugis puso lang ang alam ko noon. Yung palang kasi ang halaga saken nun noon. Panahong labi ko palang ang nasasaktan dahil sa pakikipag suntukan ko sa school, hindi pa kasama puso ko dun.

Pero Diba, hindi naman kasi requirement magpost sa February diba. diba? diba? sagot? Hindi yan ang tunay na diwa ng mga Puso mga brothers and sisters. Kasi nga wala lang, ordinaryong araw lang yan. haha. Eh ano naman kung walang lovelife. Tang ina mo pala eh. Maliit na bagay lang yan eh! hahaha

Kahit san ako mapunta, nagiging habit na ang kanta ni Ed Sheeran na Thingking Out Loud. So hanggang feb 14 theme song ito? Ganun?

Sa mga nangyareng kagimbalgimbal, hindi masaket yung mawala ang babaeng yun eh. Yung mawala ako. Yung moment na nabiyak ang right side brain ko.Yun yung masaket eh. Sana meron talagang APP kung paano mawala sa February. Ida-download ko talaga eh. Agad-agad. Rapido

Sabagay, pwede ko rin namang i-date ko ang sarili ko. Magppretend nalang ako that I don't exist anymore. Tapos maglalagay ako ng eyeliner na may wave. Para blank space ang Peg. Saka pwede namang mag internet nalang buong maghapon ah. Sabi ko nga sa sarili ko. "Kung hindi ko kayang magpasaya, maging masaya nalang ako. Nakapagpasaya narin ako nun." (Sabay pasok ng motivational words) hahaha

Yung ibang babae nga, sobrang lungkot. Hindi na pag-ibig ang iniisip, kundi kung paano nalang mai-enhance ang kanilang dede. Ang iba naglalagay pa ng tissue at mamon sa dibdib. Minsan mas totoo pa yung joke kesa promise. Ang promise na "maghahanap nako ng iba" kesa sa "uuy joke lang, nakamove on nako kaya". Ie-enjoy ko nalang ang Earthquake sa february. Fully booked na naman ang mga motels. Ang gaganda kaya ng mga mood ng mga may ari ng motel dahil peak season sila nun. Eto ang lagi kong sinasabi sa kanila na open your beautiful heart, not your incredible legs. kiyemerut barurot bumblebee. hahaha Kaya't panalangin ko. Sa lahat ng mga pupunta ng motels, mabutas sana ang condom niyo. Mga hinayupak. Joke. haha At biglang nagsalita sa left side ko si Konsensya. "Grabe, yun kagad naisip mo Ben, Ambabuy mo". Oh Sorry po. Puro nalang Popoy walang na si Basha. Bakit ang dame kong alam sa ganyan. Kainis.

Nakabase minsan sa ganda ang laki at dame ng bulaklak eh. Natutuwa pa nga ako kapag may nakikita akong magsyotang may dalang malaking tidi bear. Naka jeje cap pa. Pero sa totoo lang mga kaibigan.

Nung naramdaman ko ang sobrang lungkot ng walang lovelife, dun ako sumaya ng todo. PRAMIS! Kapag ang ang problema nalusutan naten, eeeedi LUSOT! :)

Maaring natrapik lang ako sa pagmove on pero iba pa ren ang : slowly but surely. Walang halong reserba kagad. Kusa nalang darating sa point na mapapagod tayong maging tanga. At ang sabi ni kuya Kim sa "point ko". Score mo. Show mo!

Magbasa nga lang ako sa facebook. Ang dame din palang may problema sa paligid gaya ko . Buti nalang talaga natatawa parin ako sa mga nangyare!:) Yan ako eh. I love to expose my funny stupidity.

Ang sarap nalang kumanta. Natititbo narin ako sa bokalista na to.

Bat di salubungin, ang puso ko at kunin

Ang diwang malaya wag na wag magpabaya pa

Ikaw ang pagibig pakinggan ang himig ko

Wala na sanang lalayo, mundong ito ay hihinto?- Up dharma down Tadhana

Kung pwede lang talagang mantrip. Lalapit sa isang magjowa at biglang sabihin, ”Eto ba ang pinalit mo sakin?!”. Tapos hahawak ako sa dibdib ko na parang kinukusot ang pera sa galet. Ewan ko lang kung hindi masira ang gabi nun. 

Itataga ko sa bato kung gaano ko minahal yung babaeng yun at iihampas ko sa mukha niya para ramdam na ramdam niya. 

News: Nakakatuwa,may isang tao palang masaya dahil niloko ako at hinihintay na mapansin ko siya. 

Let me think about it, ate :) hihihi

TINAMAAN NA NAMAN AKO NG MAGALING

Nakarinig ako ng alingawngaw galing sa kapitbahay at ang sabi.

Ilang pang pagkakamali ang gusto mong mangyare, para ma-realize mong hindi na talaga pwede.

Hindi ko alam kung galing iyon sa TV or boses ng tao. Kasi mahina lang kasi. Mahina din ang pandinig ko. Kaya walang dapat sisihin sa insidenteng iyon. Dapat nga bobombahin ko yun eh. Namumuro na saken yung bahay na yun eh. haha

Hindi ko matanggap kung baket nagbaliktaran ang mga taong kumakampi saken noon na maghanap na daw ako ng iba. Dahil nga sa kabalbalang ginawa saken ng magaling kong EX. Biglang nagbago ang ihip ng hangin. Nagbago ang takbo ng trapiko. Nagbago din ang hairstyle ng boss ko. Pero may sarili naman akong desisyon sa buhay. May choice ako. Ako ang magpapatakbo neto. At ang mahalaga, puso ko ang masusunod.

Alam kong tama ang sa mga desisyon ko. Kung magkabalikan man kame ulit. Sisiguraduhin kong totoo na ito. At paano ko masasabing totoo, kapag nakapagtiwala na ako muli. Naniniwala kasi akong para pagkatiwalaan ko sila, matuto muna akong magtiwala. 

Ayokong dumating sa point na kapag nagkabalikan kame. Mayroon na kameng mga anak at kinasal na. Ayokong saka mauungat ang lahat at baka maulit pang muli.

Maaring pinagtapo lang tayo ng tadhana, pero hindi tayo ang itinakda. Toroy. Nabasa ko lang yan eh. Sumisigaw ng pagsitaaaaaaaaaaah..

Talagang mahirap mawalay sa taong kasama na ng routine mo sa buhay sa loob ng anim na taon. BadAssBitch.

Sino naman ako para hindi magpatawad. Kung hindi ako nagkakamali, Dapat hindi ako nagpapatawad. Eh nagkakamali din ako. EDI WOW.

Im tired of being Gwapo. Ayoko ng maubos ang oras ko para lang sa isang relasyon puro saket. Siguro eto na yung tamang pagkakataon maglaan naman ako ng panahon para sa mga gusto ko naman. 

Umalis na si Pope Francis, sana umalis narin sa katawan ko ang mga sama ng loob. 

Sa una, kailangan na kailangan kong masaktan talaga para sa huli alam kung na ang strategy kung paano lumaban.

At ang tunay na pag-ibig. Kusang dumarating. May sariling oras yan. Hindi ito parang inaagaw na damit sa ukay-ukay. 

Por Diyos Por Santo Ka Pag-ibig

Ang pinakamasarap intro-han ng mga ganitong eksena ay yung magsisimula ka sa "Pagmura." Ito yung moment na "Putang inaaaaa, narealize ko na kung gaano kasaket". Ang pagkakataong pwede kong isipan ng nakakatawang bagay pero hindi ko magawa. Sheeeeeeeeeet!

Hindi ko naman pwedeng balewalain lang ang ganitong istorya ng buhay ko kasi alam kong kasama to' sa mahahalagang pages ng buhay ko na kailangan kong harapin at matutunan.

Mantakin niyo ang ganitong sinabi:
"Kase wala ka sa tabi ko nung kelangan kita, walang kang time saken,what do you expect me to do?!" -E putang ina mo. Napakalandi mo. Ba’t d ka pa namatay? hahaha. Yan ang totoong nangyare saken.

Malakas talaga ako kumutob eh. Kaya pala nung nasaken yung girl na yun, Ang ganda nun eh, Nung kumaliwa lang, CHUMAKA na.

Pero may part paren naman na talagang masaklap na yung moment ko. Tulad nalang na scroll scroll down nalang ako kapag ang su-sweet ng mga friend ko sa fb. Jusmiyo. Wala eh. Bawal magcomment eh. Sasabihin na naman niyan.

"Okay lang yan Ben, makakahanap ka den."

Tangina ako na nga yung nagcomment ng maganda tapos ang isusukli mo naman saken pang iininsulto. Bakit ganun? Parang ampait ng kapalaran ko? Parang pinaglalaruan ako ng tadhana. Huhu hehehe

Para akong hinahatak pabalik ng kahapon. Sinisira niya ang moment ng Now ko. Tinatakot niya ang future ko. Sadyang ganito talaga ang buhay. Binubuo ng Good at Bad Karma. Bawat pagkakataon ay may krisis at oportunidad para itama ang mga mali.

At wala parin mas sasakit sa pinakamasakit sa lahat ay yung nasingitan ka na nga sa pila sa WalterMart, naurungan ka pa ng Grocery cart sa paa. #AngChaket

Wala naman akong ibang alam kundi, dire-direcho lang ako sa gusto kong mangyare! Basta alam kong may magflashlight lahat ng dadaan ko.

Kung hindi ko kikiskisin ang puso ko para kumintad. Hindi ako magniningning. (Taray parang si Ate Shawie lang) "Unti unting mararating kalangitan at bituin, unti-unting kinabukasan ko'y magniningning."

At yung mga taong sawi, Ramdam ko na sila eh. Nangyayare den saken eh. Talagang umiikot lang eh. Yung tipong "Taena, yung ibang relasyon kahit ampapanget, pro tapat sila sa isat isa. Ako kung kelan nagseryoso saka ginago eh"

Nagtataka lang talaga ako. Ang itinanim kong galit. Ayaw talagang tumubo. Bakit kaya? Mahal ko o Malasakit gaya ni Pope Francis.

Dumating din sa point na namiss ko ng husto yung saya ko. Yung moment ba na sa sarili mo, alam mong makakatasan ka dito. Sasaya ka din. Giginhawa ka den. Magiging malaya ka den. Yan ang masasayang naiisip ko ngayon kahit pumipitik pitik ang saket sa dibdib ko.

Hindi ko naman din dapat pangunahan ang lahat. Hayaan nalang nateng humupa ang lahat parang baha. Ang mahalaga natuto ako sa mga pagkakamali ko. At alam kong maitatama ko pa.

Isa pang natutunan ko. Ay hindi pa pala. Dapat ko palang matutunan na ang Past at Future ay ilusyon lang. Tayong lahat ay dapat mabuhay sa Now. Tandaan niyo yan.

Hindi ko maipagkakailang minahal ko siya. Para ba gang pagkaen na “Once tasted, Ever wanted”. naks. Parang hipon lang.

Buti na nga lang tinantanan nako ng isang organisasyon patungkol sa Salvation na yan. Please! Sana wala na tayong problema jan ah. Hart! Hart!

Kailangan magkaron ako ng

NOTE TO SELF: Magiging maayos ang lahat. Sayang ichura ko.

Papatunayan ko sa sarili kong wala akong dapat patunayan! kasi tamad ako eh :)

Simple lang naman ang wish ko. Virtual hug lang ang need ko ngayon. Lakas maka-Kathryn bernando. Hahaha

Kung mahal ako ni God, ibibigay niya saken ng kusa si Beyonce.

Pero gagawin ko ang lahat. Ayoko ng better lang. Gusto ko yung bestest ang susunod. Ambisyoso ako eh.