SAKIT NG MGA SERYOSO THAT I USED TO KNOW

“Life is too short to be taken seriously. “ Yan ang sabi ni Oscar Wilde.

Neto neto lang last Sunday. Ilang beses na akong nakarinig ng reklamo gaya ng  

“Ano gusto mong gawin ko pare, tawanan ko lang mga nangyayari  sa’ken ngayon, ganun nalang ‘yun?”

At isa pa

“Ano, magwawalang bahala nalang ako at magpapakasaya, di biro ang problema ko, bro.”

Di ko nalang papangalan kung sino. Pero sa mga kaibigan ko galing yun. haha

Honestly, may punto naman sila sa kanilang ipinaglalaban, ang problema nga lang, kung ikukumpara naman ang pinagdadaanan nila sa mga taong marunong magdala. Tiyak mare-realize nila na simple lang pala ang problema.

Tama naman eh. Bawal naman talagang magpaka-kampante sa buhay. Bawal yung sobrang wala ka ng pake sa nangyayari at puro katatawanan at goodtime nalang ang inaatupag mo. Kaso nga lang, sa problemang pasan-pasan mo ngayon. Bugbog ka na nga ng suliranin, sisimangot ka pa. Pangit ka na nga, problemado ka pa. Ano nalang matitira sayo, friend. Gusto mo ba yun? haha Aucona.

Hindi naman lingid sa ating kaalaman na araw araw, tatambakan tayo ng tadhana ng di natin inaasahang unos na magpapaseryoso at magpapapikon saten. Tulad nalang ng pangangaliwa ng asawa mo, nalugi mong negosyo, mabagal na internet  o di kaya naman mapapamura ka sa bwisit sa  mataas maningil na taxi driver at sila pa ang galit. Actually, very huge pa ang ka-shitan dito sa Pilipinas.

Kaya sumulat ako sayo my friend,  para ipaunawa sayo na dapat di sineseryoso ang buhay.

‘Tong putang inang buhay na ‘to.

Share ko sayo ah.

Ganito yan. Walang mapapala kung magpapakaseryoso ka pa. Dahil kung tutuusin, may alternatibong paraan naman. Nakakalusog naman sa isip at buong katawan ang “Pagtawa” kasabay ng pinagdadaanan mo ngayon. Try mo to, tropa.

Minsan pansinin mo, sa anumang talk, seminar or meeting, basta nagjoke ang speaker sa intro palang niya at natawa ang karamihang nakikinig. Panigurado, makukuha na niya ang  loob ng mga nakikinig sa kanya. So napakalaki ng impluwensya ng pagtawa sa tao. Sa katunayan,  laughter can increase your overall sense of well-being. Sabi ng mga doktor na ang mga taong may positibong pananaw sa buhay ay siyang malakas sa bawat hamon ng kapalaran.  

Kahit saang lugar, may nakakatawang bagay. Pansinin mo lahat ng mga nakikita mo. Pati mukha nila.

Natawa nga ako nung kailan lang, ang ganda ng gising ko shet, parehas kame ng girlfriend ko. Mga ilang minutes,  nagulat nalang ako maya-maya biglang nag-iba ang mood niya saken. ‘Tas tinanong ko siya kung bakit nagkaganun, ang tanong niya saken, sino daw ang napanaginipan niyang babae na kasama ko sa panaginip niya. (Hala siya. Diba ang labo. )

Relasyon man o kasal. May nakakatawa din dyan. Sabi sa nabasa ko,

Ang susi daw sa matagumpay na relasyon ay dapat maayos ang kumunikasyon niyo palagi at iniintindi mo ang kapareha mo.

Natawa nga ako eh. Intindihin ang partner? Eh paano? Kahit sino naman di mo maiintinidhan ang karelasyon mo. haha Totoo yan. Napatunayan ko na yan.  

Ang kailangan mong intindihin sa girlfriend mo na maraming bagay ang hindi mo maiintindihan tungkol sa kanya. Kung naiintindihan mo ako, ibig sabihin, naiintindihan mo na may topak side ang karelasyon natin. haha So, naiintindihan mo na ako?

Kaya my friend. Ipapaunawa ko sayo na tuldok ka lang sa mundong ito. Ikaw, ako lahat tayong nilalang. Ang universe ay binubuo ng mga galaxies, solar system, moon, planets at kung anu ano pa. Isipin mo yun. Maliit ka lang kung titignan sa taas pero kung mamroblema ka ngayon wagas. Kala mo ikaw lang ang may problema dito sa planet earth. Act normal lang bes.

Enjoy mo kaya ang buhay.

The fact na mamatay ka sa mundong ‘to na gaya ng isang maliit na jolen.  Ang katotohanan pa diyan, matetegi  ka at iiwan ‘tong mundo na to na kakarampot lang ang malalaman mo.

Kung si lolo dolphy nga, parang kulang pa ang nagawa niya eh. 

Itigil ang pagkaseryoso ngayon. Isipin mo nalang na mas magulo ang mundo kaysa sa iniisip mo ngayon. Kaya wag ka ng dumagdag pa. Please. Sa una palang talaga magulo na talaga ang lahat.

Hindi lang naman ang bansa natin ang magulo diba? Buong mundo.  Maraming magulo ang  jutak. Magulo ang desisyon. Magulo ang kwento. Pekeng balita. Kumplikadong relasyon. Di maintindihang mga plano.

Kung kaya mong tawanan lahat ng yan, mananalo ka sa laro.

Saka isa pa. Imbes na magseryoso ka. Marami ka namang kaibigan. Importante pa rin ang relasyon sa tao kaysa sa problema.

Sandamakmak man ang pera mo sa bangko at mayroon kang  mamahaling gadgets at kotse, may swimming pool kayo sa bahay  at lahat ng masasayang bagay ay nandun na. Eh aanhin mo naman yun kung wala ka namang pamilyang kasama dun at mga tunay na kaibigan. Malungkot din. For sure kung ganun nga ang sistema mo, seseryosohin mo nga talaga ang buhay.

Kung priority natin ang kasiyahan, walang wala ang dami ng pera. Korek?

Sa nakalipas kong limang taon sa pagta-trabaho sa construction engineering, ang pinaka naalala ko lang  ay yung mga kulitan namen ng mga matatalik kong kaibigan at masasayang bonding namen. Saka syempre ang mga lugar na napuntahan ko, happiness ko na yun. Pati na rin ang  family bonding and birthday celebration, Sabi nga nila diba,

“Prioritize people over your career.”

At tandaan natin kung seseryoshin natin ‘tong buhay na ‘to.Wag nating kakalimutang na ang mga mayayamang tao gaya nila Henry Sy,  John Gokongwei, Jr. or tito Enrique Razon, Jr.  ay sila ang hindi masasayang tao ngayon. Kahit di kame close sa isat isa, pero alam na alam kong maliit pa rin ang mundo nila. Kasi nga mayaman sila, I’m sure may banta din sa buhay nila. Maraming gustong mag-angkin ng kayamanan nila. At isa na ako dun.  haha

Additional, ikaw ba naman mag isip ng napakalaking negosyo. Minsan nalulugi yan. Minsan lumalago yan. Malamang magiging seryoso ka talaga sa buhay. Sila yung mga laging inaasikaso ang kanilang malaking kumpanya. Transaksyon palagi ang iniisip.

Kaya para sa akin, hindi ang sobra sobrang pera ang magpapasaya sayo kundi kung ilan ang taong natulungan ng pera mo. And that’s really true.

Kung marami din silang natulungan (yung mga nabanggit kong milyonaryo). Maaaring masaya sila pero hindi ganun kasaya gaya ng mga normal na mamamayan.

Tapos isa pa diyan,  kung nakaugalian mo ng mag alala ng todo todo sa buhay buhay. Nakow! Siguradong di ka masaya. Ikaw yung tipo ng tao na inaalala at pilit na kinokontrol ang isang bagay kahit di naman talaga kaya.

So mahirap man tanggapin pero kailangan mong baguhin ang perspective mo. Di tama ang pagiging “worriedera”, teh. Take a step back and laugh at yourself. Walang ibang solusyon para makamove on sa bawat problema, kung di mo tatawanan iyon, mananatili ka lang biktima.

Saka tandaan natin na maikli lang ang buhay, any moment, pwede kang mabagsakan  ng Concrete Mixer  Truck or maitumba ng mga Pulis. (Knock on woord). Example lang naman po. Wala akong pinapatamaan. Swerte ka na kung umabot ka ng 90 or 100 years of age. Ayos yun. meron ka pang more than 900,000 hours. Kaso kung ang serious mo naman, para saan naman yun?  Nakow! 

Hanapin mo yung bumubuhay sayo. Bitawan mo yung pumapatay sayo.

And another thing. Kahit gustuhin pa nating maging kaaya aya sa paningin ng iba. Meron at meron parin tayong kapintasan sa katawan. Ako nga kahit ubod na ko ng gwapo na may mala-adonis na mukha, pero meron pa ring ikinukutya sa akin ang madlang pipol. Payat daw ako. Edi lakompake. Ganun talaga eh. Walang perpekto. Walang tamang-tama. Eh ikaw naman, seryoso ka sa sasabihin ng iba. Wag.

Kaya uulitin ko. Bawal ang seryoso sa buhay.

Oo. Alam ko, lahat tayo may pangarap. Lahat gusto maging matagumpay sa buhay. Gusto maging atleta, kumita ng malaking halaga, maging  arkitekto, maging negosyante, artista, doktor, pulitiko, makilala sa buong mundo at iba pa.  Lahat gusto may marating.  Makukuha mo lahat ng yan kung paghihirapan mo.

Find your purpose.  Pero wag namang seryoso masyado. Wag matakot magtanong sa iba. Lumalaki ang mundo mo kung magtatanong ka tungkol sa mga gusto mo. May karamay ka.

Then be courageous. Kagatin mo lahat ng maliliit na hakbang sa mga goal mo. At wag ulit maging seryoso.

And last, believe in your dreams will come true. Easy lang pare ko. Pag pinagsabay ang plano at matinding aksyon. Syento pursyento, buhay na buhay ang pangarap mo.

Umasta ka ngayon sa gusto mong marating then eventually sa mga susunod na araw, iyon na ang trabaho mo.

I repeat. Don’t be serious.

Yung pagiging makulit minsan, ay nangangahulugan na ikaw ay tao lang .

Kung tinatago mo lang sa iba ang di maganda sa sarili mo, mauuwi ka lang sa kalungkutan. Minsan talaga, dapat mong tawanan ang sarili mo. Tawanan ang diperensya sa katawan mo.  Mga panahong  mahina at down ka, smile lang, yan ang tiket sa malaking kasiyahan sa buhay. Ipakita mo ang tunay at kung sino ka. Mayroon mang masama at maganda. Wala naman perpekto. Basta magpakatotoo oohh... oohh... Gabay at pagmamahal ang hanap mo. Magbibigay ng halaga sa iyo. Nais mong ipakilala kung sino ka man talaga. (Oh chorus na ah).

Pinoooy ikaw ay pinoooy. Ipakita sa mundooo. Kung ano ang kaya mooo. Ibang-iba ang pinoooy.

 Ang ganda ng kanta ng “Orange and Lemons” noh?

Anyway.

Sana naman kahit papaano, may nahita ka saken, ano po?. Wag ka na malungkot.  Feel na feel mo ang pagiging Sir yoso eh.

Alam mo.

Meron pa akong gustong sabihin sayo. Kasi mahal kita. Aaay!

De.

Base sa naging karanasan ko.

Mas napansin kong nakakatawa ang buhay mo kung di mo sineseryoso yan. Oo promise.

Ikaw nga di ka sineseryoso ng mismong buhay sa lahat ng wish at prayer mo eh. hahaha Kasi  kapag sineryoso mo ang lahat ng to, mais-stress ka lang, mabo-borred at magkakasakit ka lang. Sakit agad? Pero pwede diba!?

Ang buhay nga hindi seryoso sayo eh. Ikaw pa kaya. So, anong ginagawa mo ngayon? Gumagawa ka ng sariling mundo? Ganern? Ang iba 100 tula para kay stella. Ikaw 100 tulala sa buhay.

Saka isipin mo nalang, hindi mahalaga yang pinoproblema mo. hahaha

Ayaw mo maniwala? May kakayahan kang baguhin ang mundo, ang buhay ay maikli lang at ang problema ay maliit lang. Ikaw lang naman ang nagpapalaki niyan. Sa isip mo lang yun.

Tignan mo nalang ang mga bituin sa kalangitan. Sila ba may pake sayo? hahaha

Ayon sa survey, 99% of what we think as of problems aren’t even real problems anyway, just situations the mind’s made into some big and unnecessary drama. Oh english yan.

Maaaring may malubha kang karamdamang dinadala ngayon, pero may malaking natitira pa rin sayo na  “pagngiti at pagtawa”.

Ang buhay dapat ine-enjoy.

May oras para maging seryoso pero hindi palagi.

Basta chillax ka lang. Tawanan mo lang ang stress. Tawanan mo nalang ang 3-6 months na matatapos ang Kampanya Kontra Droga. Tawanan mo lang si Jake Zyrus, mantakin mo yun iniwan niya si Charice.

Ngitian mo lang ang  mga big time na pulitikong hindi maparusahan kahit huling huli na. Ngiti ka lang sa mga tren ng MRT kahit nakakasira na ng make-up mo. Saka mga moment na uulan lang, traffic na kagad sa maynila na wala namang baha. Dedmahin mo lang ang matagal na inaayos na kalsada. Nale-late ka tuloy sa trabaho. Tawanan mo lang ang pangakong libreng Tuition fee. Mapapangiti ka nalang talaga.

Simulan mong gumawa ng sariling religion. Tipo ba na ikaw ang nasusunod. Batas mo ang pinaiiral. Paniwalaan mo ang sarili mo.

Ikaw ang magpapatakbo ng pelikula mo. Ikaw si empoy dito.  Ikaw ang bida dito na may halong komedyante.  

Kung seseyosohin mo ang buhay. Di ka mabubuhay.

Isipin mo, kakaiba ka. Ikaw lang ang emotional samantalang ang iba, cool lang. Relax lang. Patawa tawa lang sa problema kahit ang sakit sakit na. Ikaw kala mo, wala ng solusyon sa problema mo. Feeling mo nag-iisa ka.

Hindi ka tunay na Pinoy kung di ka palangiti.

Paano nalang kung walang Panchito, Dolphy, Rene Requestas at Tito, Vic and  Joey. Kung di nila ipinakita ang kasiyahan at pagharap sa tunay na buhay sa mga pelikula, malamang mababansagan ang mga Pinoy na malungkutin. Feeling ko lang.

Saka isa pa. Last na to.  

Marami diyan sa gilid na gusto kang sumablay sa buhay. Gusto ka nilang madapa. Ipakita mo sa kanila na di matutupad ang pangarap nila. Hanggang dun lang sila. Wag ka ng makipag away pa. Parang awa mo na. haha

Lahat tayo mabaho ang utot. Tandaan mo yan. Tayong lahat ay Humor Being. Biniyayaan tayo ng Universe na tumawa. Oh paano ko nasabi? Bigyan kita sample, ano ba naiisip mo kapag sinabi kong

"Ano kaya, pag diniligan  natin yan, lalaki kaya yan?" Ano naisip mo? hahaha

Mas nakakatawa yun after 2 hours. hahaha

Meron pa akong isa.

Anong pagkapareho ng Mayonaise at Sperm cell. Alam mo ba ang sagot?

Its “Ladies Choice”. hahahahha. Ayos den. ACHICHECHE.

Basta yun na yun. Bawal seryoso. Kanina ko pa sinasabi.

Ang tanging rekado ay ngiti at tawa lang sa pagharap sa tunay na hamon, hindi naman mananakaw sayo yang ngiti at tawa. Libre nga yan kung tutuusin eh.

Kung di kita makumbinsi sa mga sinabi ko. Kung di ka matawa. Oras na siguro para humanap ka ng ibang kausap. haha

Hindi. Ibig kong sabihin. Magpasalamat ka nalang ngayon. Pasalamat ka nga, nakakahinga ka ng maayos kahit napakasama ng ugali mo, yung iba nga may hika eh. Wag seryoso tsong, magpasalamat ka na may nakakain ka kahit papaano. Buo ang katawan mo. Yung iba, buo ang katawan pero wala namang utak. Joke. Saka nakakapagsalita ka pa. Mayroon ka ding hindi nauubos na opportunity sa paligid. Nakakapag isip ka ng tama at maayos. Pagpasalamat mo na nagkakamali ka pa rin para  sa self improvement mo. May data ka sa phone mo for facebook, yung iba wala. May talento kang pwedeng i-share sa buong mundo o di kaya sa kaibigan mo. Sinisikatan ka pa ng araw. Nakakakita ka ng mga puno at halaman. Nakakarinig ka ng musika. Nakakainom ng malinis na tubig. Hay nakakasawa. Sobrang dami diba. So, ‘bat ka magseseryoso?

Sabay lang sa agos ng buhay.

Tuparin ang pangarap. Kagatin ang bawat opportunity.

Ano ba ang malalim na rason kung ‘bat ka nandito sa earth? Naks.

Wala naman talagang MMK sa buhay natin eh, kung marunong ka lang hanapan ng humor o nakakatawang bagay ang problema mo, wala ka ng hahanapin pa.

Magkaibang magkaiba ang realidad at kung paano mo titignan ang nangyayari sa buhay mo. Tama?

Ang daming bullshit sa mundo lalo na sa Metro Manila. Talagang maraming nakakapikon sa bawat araw.  Sobrang dami ng irereklamo. Kulang pa ang mga nabanggit ko. Meron pang bills. Pulitika. Traffic. Kupal na amo. Problema sa Pamilya. Sakit. Manloloko mong jowawa. At marami pang iba.

Nasa sayo kung paano mo tatanggapin ‘to. Pag gising mo, ipredict mo na kagad kung ano ang magbibigay sayo ng stress sa buong maghapon, i-ready mo na ang sarili mo na hanapan ng humor yun.

Ngumiti ka sa harap ng salamin. Kumanta ka ng kumanta. Tularan mo si Anne Curtis.

Gamitin ang imahinasyon. Pansinin mo yung mga bata. Sila yung mga masasayang tao sa mundo.  laro lang. Obserbahan mo sila kung paano lumaki.

Basta lahat ng nagpapasaya sayo sa buong araw. Wag mong bitawan. Hanggang gabi.

At tapos na ako.

But for all I know, I may be speaking mostly to no one but myself. Thank you.

CHANGE

“We must be willing to let go of the life we planned so as to have the life that is waiting for us.” ~ Joseph Campbell

Hello Gentle Reader, what’s up?

Nga pala mga dude, mga around 4:30am kaninang umaga ako’y nagising, binuksan ang aking puso sa pagmamahal at nagmuni muni ng ilang oras. Maraming tanong ang gumulo sa akin. Gusto ko lang kayong idamay sa problema ko. haha

Wala naman.

I would like to share to you yung naging reflection ko kanina nung ubod ng tahimik ang kwarto ko sa loob ng halos dalawang oras. Walang ibang nangyari  kundi ako’y umupo ng masarap at nag-isip ng deeper meaning sa pagkatao ko. (Yes. Oo, mas malalim pa sa bunbunan mo.)

Ayoko na sana ‘tong i-post sa blog kasi parang irony ang dating pero parang feeling ko dapat bigyan niyo ako ng opinyon kasi naguguluhan ako. hahaha So, help me please.

Tungkol ito sa digmaan ng aking katahimikan at kaingayan. Bibig versus utak ko.

May idea na ba kayo sa topic ko?

Let’s start this story in a silence. Sssssh.

Kailangan ko ba talagang tumahimik? Kailangan ko ba talagang tumahimik? Kailangan ko ba talagang tumahimik?

Yan ang tanong ko sa sarili ko.

Pero, in case man na “Katahimikan” ang sagot sa lahat ng problema ko, ugali ko at lahat ng balakid sa akin. Why not? Why not to choose silence, diba. Bakit hindi ko gagawin? Kung malaki ang malo-lost sa attitude ko. Sure akong malaki din ang makukuha ko. Kung tatahimik na talaga ako. Syempre ang tanong ng ilan, paano naman ang blog ko, bibitawan ko na ba kasi halos sinasabi ko na lahat dito eh? Naisip ko siguro, pwede rin naman akong magwrite ng hindi na tungkol sa buhay ko. Okay rin naman na magcreate or pagusapan ko ang makabuluhan na pamumuhay naman ng ibang tao. Tama, diba!? Or pwede rin naman akong magsulat dito sa blog ng tungkol sa mga naiisip ko in a way na hindi ko na sasabihin ang lahat ng balak ko sa mundong ‘to. haha Concealing my intentions. Pwede naman diba. May problema po ba tayo don?

Diba wala.

Well kasi, natanong ko lang ang sarili ko kanina.

Tatahimik na ba talaga ako o mas mag-iingay dahil kailangan kong magsalita sa mga oras na to?

Kapag ba may kailangan akong alamin, tatahimik nalang ba ako o magtatanong sa iba at bubuksan ang aking nag-iisang bibig upang mag gather ng information and opinions?

Tatahimik ba ako para marinig ang hindi ko pa napapakinggang tinig ng sarili ko o ang totoong ako ay nakilala ko na, kaya di ko na kailangan baguhin pa?

Masyadong malalim ‘to ngunit pipilitin kong ipaliwanag senyo ang nararamdaman ko. Pero hindi ko maipapangako na lahat ay sasabihin ko ngayon. Itatago ko ang dapat na hindi niyo malaman. haha (Baka simula na ‘to ng katahimikan ko.) haha Baka lang.

Anyway, I know naman na ang “Katahimikan” ay punong puno ng sagot. Paano ko nasabi? Noon, kapag tumahimik kasi ako, napapansin ko na binibigyan ako neto ng kasigurahan na malaman ko kung ano ba ang katotohanan dahil nag pay attention akong makinig sa sarili ko. Sa ganung paraan, willing kasi ang buong senses kong harapin ang lahat.

Kailan ko naman yan nalaman? Actually, matagal na, sinanay ko lang talaga ang sarili kong maingay dahil sa gusto kong maging masaya. Yun lang.

“Maikli lang kasi ang buhay, bakit ako magse-seryoso?”

Yang phrases na yan, noon hanggang ngayon ang aking paniniwala.

Pero pinag isipan ko ng maigi at nalaman ko na kapag tahimik ang konsensya ko saka naman magsasalita ang aking inner being. Parang ganun. Naks, oh diba, ume-inner being na ako. hahaha Aba syempre. Paliwanag ko sayo ah. Kayo ba? Minsan ba na-experience niyo na mas mabuti nalang tumahimik sa isang argumento o pag aaway ng dalawang tao. Diba minsan mas nakakaintindi pa yung unang tumahimik sa pagsasalita kesa sa taong daldal ng daldal. Ang putak ng putak ay yung taong inuulit lang naman ang sinasabi niya para ma-prove niya sa kausap niya na tama siya. True naman diba?

Kaya ngayon saken, napagdesisyonan ko na napakahalaga ng silence. Imbis na manisi ako at tumingin ako sa iba, nakatuon na ako sa sigaw ng aking sarili. Inaalam ko ng husto ang tama sa mali. Kapag tumatahimik kasi ako, kumukuha ako ng tamang tyempo masolusyunan ang problema. Ganun po.

Honestly, hindi madali para sa akin na tumahimik. Napaka-hirap. Pero kakayanin ko.

At di naman lingid sa ating kaalaman na kaingayan ding matuturing ang social media. Alams niyo yan. Isa rin akong biktima diyan.

Naalala ko pa. Sabi tuloy ng professor ko nung high school ako sa Filipino Subject, pero alam ko naman na quotes lang yung sinabi niya kasi di naman matalintahaga magsalita yun eh. Saka wala sa mukha niya magbitaw ng ganung klaseng salita. haha Ang sabi niya:

“Ang dagat ng maingay, mababaw. Ang dagat na malalim, tahimik.”

Tama rin naman. Pero bakit ako?, maingay pero malalim pa rin ako. hahaha charot lang.

Sa totoo lang. Kinilala ko ng maigi ang sarili ko. At kilalang kilala ko ang sarili ko. Di ko lang alam kung dapat ko bang baguhin ang sarili ko para sa mga pangarap ko.

Pwede din naman. Siguro dahil naisip ko na pumalya ang mga una kong plano kaya dapat akong magbago ng character ngayon. Change naman ng strategy kumbaga. Alam ko  naman na when announcing my plans to others it satisfies my self-identity just enough that I am less motivated to do the hard work I needed. Once I’ve told my friends of all of my intentions and my goals, it gives me a premature sense of completeness. Yung kala ko, okay na. Yun pala hindi pa.

Kaya nung mga nagdaang araw, napipikon ako sa tuwing pinakekealaman ang lahat ng routine ko tuwing umaga. Alam niyo naman sa blog ko palagi kong binabanggit na mahalaga ang movement ko sa umaga.  Ayaw na ayaw kong nasisira ang morning ko. Ayaw na ayaw kong nasisira ang momentum ko. Sa maniwala kayo sa hindi. Pinapanatili kong disiplinado ako.

Kaya minsan, di ko mapigilang ilabas ang galit ko sa taong dapat sisihin na naging suma neto tuloy ay humahantong sa init ng ulo ko at nagkakapagsalita ako ng hindi maganda. Ayoko na kasing makapanakit ng ibang tao. Minsan nang dumampi ang malakas na pwersa ng palad ko sa balat niya. Ayoko ng ulitin pa.

Wala naman kasi akong ibang alam na kakapitan upang makatakas sa aninong rehas na kinauupuan ko ngayon kundi gawin lang ang mga bagay na makakatulong sa akin. Ang mga bagay na i-set ko ang aking utak sa tama. Involved diyan ang  silence na sinasabi ko.

Samakatuwid, tanging katahimikan din ang sagot para hindi ako magalit sa umaga at maiayos ko ang napakagulo kong buhay. So, when I am just starting out on the road toward a big undertaking, it is probably best to let my actions express my intentions louder than my words. Kaya natutunan ko na ang real success is not about boasting and showing off. Kung gusto kong maiwasan ang gusot at ayusin ang sarili ko. Matuto na siguro akong tumahimik. Magkakaron at magkakaron ako ng kalaban o kaaway  pero kung tumahimik man ako, iba pa rin ang nakahanda. At matino ang utak. Hindi man sa kaaway pero sa lahat.

Naalala ko noon, talagang bumuhos ang napakalakas na biyaya sa akin nang tumahimik ako ng todo. As in, naging boring ang buhay ko pero may kapalit naman iyon. Paanong pagkatahimik ang sinasabi ko? Wala akong ginawa noon kundi magfocus sa gusto kong gawin, sa pag aaral. Sa isang bagay lang, ang makamit ang honor nung elementary ako. Wag ka, naging 2nd hororable mention ako nun. Plus na rin na nakadagdag ang pagiging relihisyosong tao ko dati kaya nakamit ko iyon, nabitawan ko saglit ang pagiging makulit at maingay. Kusang tumikom ang aking mga bibig sa mga walang kwentang bagay na nasa paligid.

Kaya nung tumagal tagal ang panahon. Na-realized ko. Wala pa akong classmate na narinig kong balak nilang maging cum laude or dean's lister nung magkasama kame ng summer bago magsimula ang semester pero natutupad naman nila ang sariling plans nila pag graduate na nila. Ayun, may isa akong kaibigang cum laude at lisensyado na. Patunay lang na kailangan ko din minsan manahimik at magfocus sa gusto ko.  Well, it’s true. When achieving my goals, it better to behave. Because the secret to attracting all I want is to be still. To tune into myself, and listen to my silence. Ganun.

Pwede naman siguro akong magpatawa sa ibang klaseng paraan. Gaya nitong sulat ko.

Isa sa mga nabasa kong quotes na talagang nakapagpabago ng buhay ko kailan lang nung pinag aralan ko ng matino tong topic na to ay ang sinabi ni Swami Vishnu devananda:

“Here the Silence; See the Silence; Smell, Taste and Touch the Silence. That Silence is God. That silence is the Peace that Passeth all Understanding. Close your eyes and become One with that Silence”

This sums it all up. When I become one with the silence then all is well. I have truly attained my heart’s desire.

I may think I want a magarang kotse, malaking house and more money sa bangko, yet when I to be still and listen in, I will notice that yes, I do want those things yet underneath that wish is a far deeper need.

Saka.

Kumpara naman sa pagkakamali kong buhay ngayon na madaldal at gusto kong kumausap ng kumausap ng maraming tao.

Diba nga kaninang umaga, mainit na kagad ang panahon pero nag iisip pa rin ako. Nagtatalo kanina ang brain at heart ko kung sino ba dapat ang sundin ko.  Sinasabi ng puso ko na “Okay lang mag ingay ka at maingay ka masyado, sabihin mo sa lahat ang gusto mo, walang makakapigil sayo!”. Tama naman ang sinasabi ng gago kong puso, nagpakatotoo lang naman siya. Ngunit sinasabi naman ng aking matalinong utak na hindi ko daw kailangang buksan ang aking bibig at puso, gawin ko lang daw ang dapat kong gawin and the rest will follow. Tama din kaya ang isip ko, o baka magulo lang at madumi lang to ngayon. Sana tama ang utak ko, sa tuwing sini-zipper ko ang aking mga bibig, mas nagiging open ang aking isip sa mga bagong pagsubok at pananaw ko sa buhay. Kapag tumatahimik ako, mas madali kong naiintindihan ang mga nangyayari na taliwas naman sa sinasabi ng puso ko na “okay lang daw mag ingay “eh yan naman ang gusto kong gawin ediba”, ang magsalita ng magsalita. Kumontra naman muli ang aking isip na hindi ko daw makukuha ang gusto ko kung hahayaan ko nalang ipanakaw sa iba ang pangarap ko gaya ng nadudulas ang mga dila ko sa pagsasalita ko ng sarili kong intensyon. Ang pagiging madaldal ko daw kasi ang nagiging mitsa ng kapahamakan ko sa buhay. haha Mahirap magdecide. Wala akong choice kundi tumahimik nalang muna.

Tanong ko ulit, kelan ba ako huling tumahimik? Kailan ako nakinig on what my heart is saying to me?

Di ko na maalala kaya ako’y umupo nalang kanina at tumahimik.

Dagdag pa ng lahat ng ito, nakakagulo lang na marami akong nababasa na mas effective daw sabihin sa iba ang goals ngunit  marami rin naman nagsasabi na hindi maganda ipangalandakan ang mga dapat makamit. Sa ngayon, mas pabor ako sa katahimikan. Dapat lang akong kumilos ng tahimik sa lahat ng life goals ko. Siguro nga magkakaiba tayo ng level ng pinagdadaanan na hindi natin pwedeng sabihin na applicable sa lahat ang napagdaanan ng iba. Magkakaiba pa rin tayo ng pag iisip at buhay.

Siguro magba blog nalang ako at babawasan kong banggitin dito ang mga plano ko. Ganun nalang siguro.

Di na kailangan malaman ng kaaway ko na paparating na ako.

Di ko na kailangan pang i-broadcast na malungkot ako sa facebook /blog para lang maibsan ang problema ko..

Walang may pake sa pangarap ko. Alam ko yan.
Di ko na kailangan pang isigaw sa facebook ang kaligayahan at problema ko.
Di ko na kailangan ng approval ng iba para magsimula akong kumilos.
Di na kailangan pang i-promote sa social media na mahalaga ako. Kusa nilang malalaman iyon.
Di ko na kailangan magpatunay. Sa sarili ko gagawin yun.
At ang tanging kailangan ko ay katahimikan.

Declaration: I will conceal my own purpose and I will hide my progress. I do not disclose the extent of my designs until I cannot be opposed, until the combat is over. I will win the victory before I declare the war.

I will hide my intentions not by closing up (with the risk of appearing secretive, and making people suspicious) but by talking endlessly about my desires and goal, just not my real ones. I will kill three birds with one stone.

So alam niyo na kapag tumahimik na ko sa blog ko. hahaha  May dapat lang akong tapusin. “We must be willing to let go of the life we planned so as to have the life that is waiting for us.”

I’M THIRSTY FOR MORE

Magandang umaga senyooo.

Nung linggo nga pala ng umaga, bumiyahe kameng buong pamilya papunta sa resthouse ni Mama sa Naic, Cavite. Kasama ang aking tatlong napakabalasubas na mga pamangkin  pero may kulang pa pala dahil hindi na-mention ang kuya ko at asawa niya, pero somewhat di sila balasubas. haha

Takte, talagang na-realize ko na hindi malapit ang Naic sa Manila. Sobrang layooo ng bahay niya. Ka-imbyerna. Para kameng pumunta ng Nagsasa, Zambales.

Wala namang ibang purpose doon kundi bisitahin lang si Mudrax at ayusin ang dapat ayusin sa bahay niya. ‘Tas yung mga chikiting nagsu-swimming sa dehangin na swimming pool namen.

Imposible naman kasing mag-isang magtrabaho si mama dun, diba. Bawal na siya sa mga mabibigat na gawain eh.

Featuring with my pamangkin, masaya din yung magkakasama kameng nagkukulitan sa bus at nag-aasaran. Partida wala pa kameng sariling kotse niyan. haha Paano pa kaya kung meron na, edi mas lalong maingay. haha Before I forget, yung isa kong pamangkin na si Yayang ay may dalang supot palagi na nakaabang sa kanyang malaking bibig para maging ready siya pagsuka niya. Hindi sanay sa biyahe yan eh. Mukha tuloy siyang rugby girl kung titignan. haha

PASINGIT: (Natutukso na talaga akong bumili ng sarili kong kotse dahil sa sobrang layo nito. Hay.)

Anyway, nakakabitin lang kasi. Halos halfday lang kameng nagtrabaho dun kasama ko yung bagong asawa ng ate ko. Nabitin ako ng husto sa trabaho. Hindi man lang nagalit ng bongga ang mga muscles ko. Tulog na tulog yung braso ko dahil gutom na sa lifting.  Samakatuwid, patay yung masculine energy ko eh. Gustong gusto ko pa naman yung bakbakang maghapong paggawa. Hataw kaya ako magbanat ng buto. Di pa naman ako sanay nung paisa isang kilos. Gusto ko sabay sabay natatapos para matawag ko naman ‘tong meaningful work. At pagdating sa architecture at construction, hindi naman po sa pagyayabang, nasa 30% na ang alam ko diyan. Doing house construction is one of the most exciting I’ve experienced in my life so far. haha Hello? Diyan ako nagta-trabaho. haha

Kulang lang talaga ng gamit para sa construction ng bahay pati ng materyales, plus pa ang oras kulang na kulang din. Madami na sana akong magagawa e, kinapos lang talaga kaya times up na. Nabitin lang talaga ako.

Kaya dito sa opis. Namiss ko kumilos sa construction site. Paano ba naman puro nasa opisina ako lagi eh.

PASINGIT ULIT:  (Kaya now, ready na ready na ako pagandahin din ang sarili kong bahay. Nextime ko na babanggitin kung saan iyon. Malapit na rin yun eh.)

During working hour sa bahay ni mama, may nakita akong kakaiba sa ibabaw ng bubong ng kapitbahay ni Ina. Tinanaw ko siya. E wala namang tao dun at sinilip ko, walang mga gamit kaya wala pang tumitira dun malamang. Kaya okay lang kung mangialaman ako ng property ng iba, diyan naman ako sanay eh, charot.  haha Ang akala ko nung una, naduduling lang ako at nahihilo sa nakikita ko sa ibabaw ng roof. So, init keye.

At tumpak nga. Totoo nga talagang may nakalapag sa ibabaw ng bubong.  Malinaw na ang mga mata ko. Amazing.

Na-curious lang talaga ako. Para siyang box na parang isang malaking libro. Diba nga, intention is a precursor to curiosity. Dapat pinapagana ko ang utak ko diyan. Kaya, tinignan kong maigi iyon, sinuot ko pa nga ang eyeglass ko eh. Kakaiba talaga siya pramis, hinuha ko nung una, baka may naglagay lang dun ng kung sino sino, ngayon lang naman ako napadpad sa lugar na yun eh. Malay ko ba, diba. Dapat ko pa bang imbestigahan kung sino ang gumawa nun. Gago lang?

Imposible naman dinala ng pusa yung ganung kalaking box. Ang last prediction ko, may naglagay dun na tao o may ibang tao na naibato yun ng hindi inaasahan. Mukha naman siyang magaan eh. Wala naman sigurong mawawala kung titignan ko yung laman diba. Malay natin kung nandyan na pala ang sagot sa problema ko sa mukha ko. hahaha joke.

Nae-excite na ko. Gusto ko na siyang kunin. Gusto ko na siyang hawakan. Gusto ko ng tignan ang surpresa sa loob nun. Kaya mensahe ko diyan sa box na yan. (I feel it coming. I feel it coming, babe.)

Oo nga pala.

Ang problema lang, may dala akong cellphone. At mga gadgets sa bulsa ko. May kabigatan din ‘to. Ayoko naman iwan ‘to baka mawala. Wala rin namang magbabantay ng gamit ko sa baba ‘pag umakyat ako.  Kaya naisip kong dalhin ko nalang ‘to.  Baka may makapulot pang iba eh.

Tirik na tirik ang araw. For sure, masasayang ang ininvest kong sabon sa katawan ko nito.

Dali dali na akong naghanap ng mahaba habang hagdan. Pero wala pala kameng ganung hagdan. Nagtry ako sa ibang bahay. Buti nalang nagpahiram yung sa tapat namen. Medyo mahirap kausapin si manang pero mga ilang minuto lang, bumigay na din siya saken. Gumana na naman ang pagiging charismatic ko. haha Ampogee eh. Boom. Jooooke!

Syempre ang logic, inuna ko munang dalhin ang mahahalagang bagay, walang iba kundi ang mga gadgets ko ‘tas sunod naman ang sarili ko.

Sakto ang pangyayari.

Sobrang init sa taas ng bubong na tumutunaw ng batok ko. Saglit lang naman ‘tong kagaguhan ko eh, kaya tiisin ko na. Mga ilang sandali pa, may dumaan na basurero na may dalang garbage bag sa kanyang likuran. Hindi ko siya napansin kagad na dumating. Nakita ko nalang nung papalayo na siya. At nilingon ko ang basura namen, nawala. Kinuha niya pala yung basura sa gilid ng walang paalam. Hanep din yun eh. Kala ko pa naman pasumandaling nawaglit lang yung basura namen, talaga palang pinulot niya. at dinala. Ang basura namen ay malapit lang sa  hagdang na inakyatan ko. Buti nalang dinala ko ang gamit ko kundi naisama siguro niya  pati ang gamit ko. Hindi komo ganun siya di ko siya papatulan, ipupulupot ko sa kanya ang basurang iyon. hahaha joke lang.

Nang naakyat ko na ang tuktok. Nagdahan dahan lang ako kasi medyo may kalambutan na ang yero.
Binuksan ko kagad ang box dahil atat nga ako, diba.
Grabe ang nakita ko. Ang resulta ng nakita ko? Hindi siya tao. Hindi siya hayop. At hindi rin siya bagay. Isang tumataginting na….
walang laman. hahaha. Yes po. walang laman.  hahaha

Nasayang effort ko. Bwakanangina. Ang inet. Ayoko na. Baba na ako. Wala akong napala sa katarantaduhan ko. haha

Then balik sa garbage boy. Pero kung iisipin pala, mahalaga pala talaga na inakyat ko ang gamit ko bago ako sumampa sa bubong, ano? Baka nadamay din ang gamit ko sa tinangay ng basurero. Kadalasan pa naman sa mga basurero, kapag hinabol mo, mas makikipaghabulan pa talaga.

Siguro ganun talaga kapag may mahahalaga tayong bagay na gustong makuha sa buhay, uunahin muna natin ang pinakamahalaga bago ang sarili natin gaya ng inuna ko muna ilagay sa bubong ang gamit ko bago ako. Syempre nandun lahat ng kontaks ko at pera ko. Kaya mahalga iyon.

Parang sa pamilya ko, inuna ko muna sila bago ako nag-asawa at bumukod. (Pero malapit ng mangyari iyon). Ganun nga talaga siguro, bago tayo magsasagawa ng big jump to success, iisipin muna nating isalba kung ano ang meron tayo ng sa gayon hindi masayang ang lahat ng ‘to. Ayoko pa namang mawala lahat ng ‘to at hindi mabigyan ng proteksyon ang pamilya ko.

Well, mabalik tayo sa bahay ni mama.

Nakakapagod ang biyahe talaga, as in. Ngayong nakauwi na ako, gusto ko namang magpahinga, humiga sa  hot bath na may lavender vanilla body wash, gusto kong kuskusin ang katawan ko dahil sa sobrang baho ng biyahe. Haha  Tapos I will light some candles yung may aroma yung amoy saka ikakalat ko sa tubigna may sabon yung mga rosas na pula. Shet, sexy time na ‘toooo.  Sana may magbigay naman saken ng isang napakatinding coconut oil body massage, but wait kulang pa ng sounds na pang-sex. Aaaaayy. Gusto kong magrelax at ibalik ang reconnection with my inner god. Yung spirit ng pagkalalaki ko. Kaso wala pa pala akong bath tub. Sayang.  hahaha

Here’s the thing: Ito ang klase ng pagbabago na ang sarap yakapin. Mas nakita ko ang katotohanan on outside the box. Mas marami pa akong natutunan nang dimistansya muna samen si Mama. Mas naging adaptable ako sa lahat ng kaganapan.

Ang realidad na kailangan may magbago sa sarili ko hindi lang sila. Ang katotohanan na hindi natin pwedeng takasan ang pagbabago kundi dapat harapin at sabayan. Nang dahil dito, mas lalo akong nagsikap at nagmabilis sa pagkilos. Salamat. Kahanga-hanga.

At the end of the day , kasabay ng lahat ng responsibilidad ko sa pamilya ko, kay angeline at para sa pangarap na gusto kong tuparin. Isa isa made-demolish ang pangarap ko. Maiko-cross ko din siya sa listahan ko.

Kaya bawal ang magkasakit.

I’m so happy sa mga naitulong ko sa pamilya ko na hindi ko isusumbat kailan man. I am no longer in the era where all I could do was prioritizing my own life and look after the home. My dreams, ambitions and my capacities have expanded. Ang buhay ay may malaking pagbabago na dapat nakahanda palagi ako sa bigger game. Kaya ako, handang handa na ako na pagsabayin ang lahat ng gusto ko na kasama ang bagong responsibilidad sa buhay ko. Ang magkaroon ako ng baby, sariling bahay, tahimik na pamilya, maayos na trabaho at iparamdam sa buong mundo ang pagmamahal kong wagas.

ONE MILE TO YOU, MY QUEEN

Kumusta na po, Ma?
Almost 6 days ka ng wala dito sa bahay. (Nasan ka ba kasi.) haha Bigla tuloy kitang gustong yakapin. Diba April 28, 2017 Biyernes, nang umalis ka dito sa bahay at tuluyan nang nagsarili at tumira sa totoong resthouse mo dyan sa Naic, Cavite. Hindi ko alam kung bakit sobra kitang nami-miss ngayon. Kukurutin ko na talaga yang piggyface mo sa sobrang gigil ko sayo. haha Nakakamiss talaga yung pagtatalo at pag-aaway nating walang humpay araw araw tungkol sa problema ng mundo, noh? Diba noh?  I miss you like hell, mudrax. XOXO

Ang laki ng pinagbago ng lahat.

Ka-miss. One time nga naalala ko nung bumaba ako galing ng third floor tapos nadatnan kita sa baba na tulala ka sa Tv kahit nakapatay naman yun. Umabot ata ako ng 2minute na tinitignan kita upang malaman ko talaga kung nanonood ka o ako yung bulag na wala nang makita sa screen ng Tv. Natakot ako dun, Ma. Buti nalang hindi ka nakangiti sa mga oras na iyon. Tawang tawa talaga ako nun, sakit sa abdomen. haha

Nakakamiss lang kasi. Para kang yung nanay sa cartoon na Dragon ball Z pagdating sa amin parang ganito yun eh “Gohan anak. kumaen ka na ba?” namiss ko yung ganun mo, Inay.

Without you here, parang ang boring ng paligid sa looban namin dito sa Pasay, City. The whole world seems depopulated na parang ganun. Wala ka na dito at di na namin maririnig  yung super ingay mo. Yung ingay mong isang line pa lang ang sinabi mo, buo na ang kwento. Alam na ng lahat ang istorya. haha Nakakalungkot para saken na malayo sayo. (O ayoko lang sigurong mag-isa ka diyan) . Alin sa dalawa.

Ikaw kasi eh, sinanay mo akong maging bisyo a.k.a droga  ko ang bunganga mo every single day. Naadik lang talaga ako sa bonding naten na nahinto dahil malayo ka na pero syempre gagawa pa rin ako ng paraan para ituloy parin iyon sa tuwing magkikita tayo.

Sa lahat ng boses sa mundo, boses ni nicolehyala ng Love Radio, boses ng crush ko na si Zara Larsson, boses ni The Weeknd, boses ng boss ko, boses ni angeline, tahol ni shaggy, lahat yan di ko gusto. Ang boses mo lang ang gusto ko. Miss na miss na kita. Sana lang we were together anywhere. Kaso wala, dapat kong tanggapin ang changes. Yung absence mo talaga ang nagpalungkot saken ngayon. Shuta.  haha

Baka ipatokhang nila ako sa pagkaadik sayo. Ma. Lels.

Sa tuwing namimiss kita, kumakaen nalang ako palagi ng tsokolate, choc nut, hersheys, at iba pa. Baka magka-diabetes ako kakaisip sayo. Madami daming tsokolate din yun kung palagi kitang mami-miss, sigi ka.

I miss you. #Sobra.

Saan ka man, whatever you are doing, please stop and smile because I am thinking of you.

Sa trabaho, sa gala, at sa oras ng wala akong ginagawa, and even If I was the busiest person in the world, I’d always find time for you. Tatawagan kita palagi, magmurahan po tayo ulit. Miss na miss ko na po yung ganung moment. Bibisitahin kita diyan weekly.

Tas eto pa, hahaha  namiss ko yung moment na nag-aabot ako sayo ng pera para sa pang gastos sa pang araw araw. Gustong gusto kong moment dun yung bubulatlatin ko yung wallet ko, then malalaman ko na puro resibo lang pala yung nakikita ko sa loob nun kaya kinabukasan ko nalang maibibigay sayo ang sahod ko. At syempre dahil delayed ako sayo, mabu-bwisit ka naman sa akin. haha Pero ngayon iba na, magpapadala nalang ako sayo. Malungkot dahil wala ng sounds ng talaktak mo.

Bali nga pala, don’t worry, nag-assign ako ng mga malulupit na anghel to watch over your house. Please lang po. Baka pati naman yung mga anghel na pinadala ko diyan, awayin mo ah. Wag mo na rin silang utusan masyado, mababa lang ang TF na binigay ko sa kanila. Dalawang lalaki yun at isang babaeng anghel, kapag may ginawa silang milagro sa loob ng kwarto mo, sabihin mo saken, Ma. Tanggal kagad sa serbisyo yang mga anghel na yan.

Saka lagi akong to the rescue para sayo. Kaya kong takbuhin Pasay to Naic basta para lang sa seguridad mo diyan. Gusto mo tumambling pa ako eh. haha joke. Lapit na rin ako bumili ng  tsikot. Makakabili din po ako niyan.

Sa ngayon, hindi pa talaga totally secured ang bahay mo. Kaya palagi kitang ipinagdarasal. Halos everyday naman. Natatakot ako kung sakaling may sumalakay na masamang tao diyan at baka maitumba mo sila. Yun ang inaalala ko pero tiwala ako sa mga anghel na denistino ko diyan. I’m very sure na protektado ka.

Ang gusto ko, safe ka diyan, kinausap ko na din si Bro, papalibutan ka niya ng kanyang hedge of protection. Nandiyan siya para depensahan ka, iligtas ka, koberan ka, alagaan ka, at tignan ka bente kwarto oras. Wag ka lang pong pasaway.

Walang mangyayaring masama sayo laban sa kahit na anong demonyo o demonic spirit diyan. Believe me.
Nung kailan nga lang binisita ako ni Satanas, dumaan saglit sa kwarto ko, kaumay daw kasi sa impyerno, puro demonyo nakikita niya daw dun.
Gusto niya naman daw makakausap ng matinong tao. Di naman ako nagtaray sa kanya. In-entertain ko naman ng maayos. Kaya kung may mangyari sayong masama diyan, titimbrehan ko si Taning.

Basta.

Just take care of yourself.  Mag-isa ka nalang diyan. Sulitin mo ang ultimate “Me Time” mo.

Gusto ko ligtas ka palagi diyan. Sabihin mo saken kapag may kapitbahay kang sinisira ang buhay mo. Reresbakan natin yan, Mama. Dadalhin ko buong sindikato ng Pasay. Guguluhin din natin ang buhay nila. haha Mata sa mata. Eyebag sa eyebag.

Alam mo naman na lagi kong inaalala ang kaligtasan mo laban sa bagyo, sa mga manloloob ng bahay, anumang sakuna at ano pang masamang elemento. Ayokong may mangyaring masama sayo. Sabi ko naman sayo diba, sa oras ng bakbakan, ako muna ang mababaril ng kalaban bago ikaw. Kaya ingat ulit diyan sa bagong tahanan mo.
Wag mong kakalimutan kumaen sa tamang oras ah. Nami-miss ka na daw ng coach mo sa Anytime Fitness Gym. Malaki na daw nadagdag sa weight mo. Kaya konting dieta madam. hahaha Wag mong sirain ang figure mo, mama.

Gusto ko lang magdrama kahit konti. haha

Alam mo naman diba na higit pa kay ama at kay angeline ang pagmamahal ko sayo. Ikaw ang pinakamahusay na guro ko diba. Ang nagturo saken harapin ang buhay ng may sense of humor. Matalino ako dahil matalino ka. Ikaw ang naglapit sa akin sa Diyos upang mabago ang napakadumi kong budhi at mukha. haha Ikaw ang nagturo sa akin kung paano magmahal at mamuhay ng tama. Ikaw ang nagturo sa akin kung paano maghandle ng isang relasyon. Sa mga mala-doctor love mong advice sa relasyon namen ni Angeline. hihi Hinahanap ko po yun.

Nais kong magsorry sa tuwing sinasabi ko na "Alam ko ginagawa ko, Mama”. Soweee na po. Masakit pala iyon. Mas lalo kong minamahal ang fes mo kapag wala ka saken. I am the only person who knows what your heart sounds like from the inside. Ako ang anak mo, alam ko yan.  MAKINIG KA SAKEN bebe gurl. Ikaw ang inspirasyon ko dahil ginive up mo ang pangsarili mong kapakanan para sa mga anak mo at apo. Thank you for the very special role you play in our lives. Ikaw ang number one cheerleader ko.  Lahat ng meron ako I owe to you. You’re my root, my foundation. I attribute all my achievements  in life, I received from you. Kahit di mo na kame i-kiss basta nagampanan mo lahat ng responsibilidad mo. Para mo na rin akong niyakap at hinalikan nun. Talent mo na yan eh. In fact,  I’m proud to have you as my mom.

Yun nga lang talaga.

Pinapatay ako ng kaluluwa ko kapag mag-kaaway tayo e. Kaya salamat nalang dahil naging maayos na ang lahat.

Sumpa man, mama. Babawi ako. Mas gagalingan ko pa. Papagandahin natin ang mansyon mo. Ang pinakaimportante saken NOW ay ang relaks ka diyan at okay ka diyan palagi. Sa mga oras na to, inspired ako at gigil ako dahil gusto na kita kagad tulungan diyan pero babalik po ako diyan,. At aayusin natin yan lahat.

Papagandahin natin ang harap ng resthouse mo. Dapat ang bahay mo ang may pinaka nagniningning ng walang humpay sa lakas ng ilaw na nakabitin sa entrada ng house mo. Gagawa tayo ng trademark na design para malaman ng buong kapitbahay mo na ikaw lang ang may design ng bahay na ganun. Gagawa ako ng design sayo, Ina Magenta! Harap palang ng bahay mo, donyang donya ka ng tignan. Lalabas ka ng terrace na parang magsasaboy ka ng maraming pera at may hawak na champagne pa. haha Ganern. Something like that.

Tutuparin ko yan mabili para sayo. Dapat pagpasok ng bahay mo may isang malaking chandelier ang nakasabit sa munting kubo mo, alam kong magugustuhan mo yan, gagawin natin yang medyo luma ang effect. Alam kong trip mo yung ganun. Maarti ka eeeh. haha

Ang living room mo, puting-puti. Napakalinis at mamahalin ang mga nakadisplay.

Hindi natin ipapa-tiles yan. Marble ang sahig ng buong bahay mo. Lahat ng sulok ganun, walang ititira.

Alam ko gusto mo pagdating sa setback ng house mo, neat at kumportable. Ay hindi pala, papagandahin ko nalang ang kitchen mo. Alam ko na gusto mong maaliwalas ang kilos mo kapag nagluluto ka at naglalaba ka. Ia-upgrade natin yan to the next level. Mamahaling pinggan, kubyertos, kutsara at lahat ng bagay sa kusina, mamahalin ang presyo. Iimbitahan natin ang lahat ng mga idol sa kusina. Di ka na pupunta sa Vikings para magmerienda at magsnacks. Diyan lang kumpleto na.

Magsisikap pa ako ng husto. Pangako yan.

Pwede ka na ring matulog sa comfort room na ipapagawa ko. Pwede nating tawaging luxury comfort room yun. haha Darating ang panahon na bibisitahin ni Korina at Kris Aquino ang bahay mo dahil nabalitaan nilang mayroon pa palang mas bonggang design ng house sa Cavite, hindi lang pala ang mga celebrities.
Sa tabi ng CR, lagyan na rin natin ng Sauna para mainitan ka naman minsan. Maging porkchop ka naman minsan. Saka dapat nasa limang tao ang capacity ng bath tub mo. Pwede na siguro yun.
Ia-alay ko lahat sayo ang pangarap ko. Wag ka ring bibitiw sakin at sa magulong mundo na to, mama.
Mga limang yaya ang ipapasok ko sa house mo, pwede na yan para di ka napapagod ng todo todo. At may dalawang driver na naka uniform. Di sila dance stripper ah. Iba yun.

Lahat yan, buong bahay mo nagyeyelo. I have a bright idea,  dapat pala lahat ng sulok  naka-aircon pati cage ng mga aso at pusa papalamigin natin.

Ikaw ang gabay ko sa tuwing nahihirapan ako. Itong ipinangako ko sayo, ang magda-drive sakin upang mas ihataw ko pa ang lahat.

Maglalagay na rin ako ng massage room sa bahay mo. Gusto ko kalmado ka lang any time. Tatrabahuhin natin yan. Uubusin ng mga massage therapist ang lahat ng lupa, graba, bato at kati kati sa katawan mo.

Promise. Mas babangisan ko pa.

Ito-tour ko lahat ng kaibigan ko sa crib mo balang araw. Ipapakita ko sa kanila ang walk-in closet mo ng mga bags and shoes na limited edition.

Bibili kita ng pinakamamahaling salamin. Manalamin ka na maghapon at buong gabi. Bahala ka na po. Kung hindi magbago ang reflection mo dun. Problema mo na yun.

Pati na rin ang kwarto at bedroom mo. Di na kailangan ng susi. Maghi-hire ako ng Home Automation Specialist. Gusto ko lahat ng kilos mo de-remote. Lahat ipad-controlled.  Lahat de-pindot. Hindi ka na kikilos at tatayo pa. Yang bahay mo, nakaprogram lahat ng appliances mo. Ganun po. Magkakasabay gagana at tutunog ang music, bababa ang curtains, bubukas ang Tv at sisindi ang lights. Sa sobrang ganda ng music, alak nalang ang kulang sa ganda ng ambiance. Saka pala pati water closet automatic na rin. Alam ko gusto mo yan.

Nakakalurkey lang isipin pero cool.
Hindi pala dapat Tv, dapat pala home theater. I'm not exaggerating. Yan lang ang nakikita ko.

Moderno ang desenyo ng magiging architecture. Siguro para sa akin, ang lucky color ng house mo, tingin ko ay ang maganda ay green and white.

Pagsisikapan nating magkaroon yan ng 3 bedrooms and 1 master bedroom. Marami ang pamilya natin. Marami ring amigang bibisita sayo. Dapat paghandaan yan. Pati mga bruhilda sigurado darating kapag nag-invite ka.

Diba mahilig ka sa Bible quotes, tatadtarin naten ang lahat ng wall ng bible verses. Hindi maliit na text ang gagamitin natin diyan kundi painting lahat yan.

Tatalunin natin ang bahay ni Pacquiao at Joel Cruz. Sigurado yan.

Magiging proud ka sa success ko. Yan ang ipaglalaban ko.

Wait, parang may kulang pa, kulang pa ng beach, ay hindi swimming pool nalang. Magastos na masyado yun.

Kapag naabot ko na lahat. Sayo ang may pinaka magandang design ng hagdan. Susundin natin ang oro, plata, mata para medyo swerte sabi ng Feng shui expert. haha Poro moloki posok ng sworte. haha

Gagawa ako ng room or shop para sayo na dun ka magke-create ng mga inventions at DIY works mo. Yun ang warehouse mo. Mahilig kang magbutingting diba. At tatawagin kang The Amazing Eleanor.

At ang pinaka gusto ko yung garden mo. Kakaibang halaman ang papatubuin natin diyan.  Lalagyan natin yan ng pinakamaningning na ilaw sa gabi. At sa umaga naman, nang maaliwalas kang makakapagbungkal ng lupa at magtanim ng kahit na anong halaman. Papagandahin natin ang landscape.

So ayern.
Hanggang dito nalang po muna. Marami pa akong gustong sabihin kaso dapat muna akong kumilos. haha

Marami pa akong ipagpapasalamat sayo, Ma, kulang pa to.

Hopefully, hindi pa to ang last at makagawa pa ako ng higit sa 50 blog post tungkol sayo, Mama.

WALANG SUSUKO

Nitong umaga lang, Biyernes. Kasalukuyang ginaganap ang 30th ASEAN summit sa ating bansa kaya sobrang luwag ng kalsada maria ozawa, walang traffic, walang singitan, walang nasasaktan, walang umaasa, at walang mainit ang ulo.

Sa malayo palang, tila natatanaw ko na ang pwede kong sakyan na jeep. Wala pa kasi ang hinihintay kong bus eh. Tang ina kasi ang hirap pala talaga ng walang sariling kotse, ano po.

Pagsakay ko naman ng jeep. Tinanggal ko ang aking headset sa tenga at binilang ang pasahero kung ilan ang nakasakay dito. Buong puso kong ginawa to. Hindi inaakala ng lahat na ililibre ko sila. Ganun ako kagalante masyado ngayong payday. “Manong driver, sagot ko na” sabi ko kay manong. Natuwa ang lahat sa ginawa ko. Sa ganung paraan alam kong minahal nila ako doon. At wala ng patumpik tumpik pa ay inilabas ko yung cellphone ko at hingin ang kani kanilang facebook account nila. Ang sama pala, ayaw nilang ibigay. Shet, tang ina niyo, babawiin ko ang binayad ko senyo hahaha. Bumaba nalang ako ng jeep ng walang napala. Hindi naman ako napahiya dahil mukha naman akong disente eh. Ang hindi nila alam, hindi ko naman talaga sila ibinayad sa jeep eh. Palabas ko lang yun eh. Masama bang magturo. haha

Mabilis ang karma diba. Mga ilang lakad lang, may natatanaw na akong isang lalaking bulky ang katawan sa medyo kalayuan. Mukhang sinusubukan ako ng taong to ah. Kaya bilang isang lehitimong nag gigym dapat pumostura rin ako na totoong regular gym body builder. Bahagya kong binulatlat ang chest ko at ipinagyabang ko sa kanya lahat (Dun sa nakasalubong ko). Alam niyo kung ano nangyari. Panis, nanliit siya sa katawan niya. Pahiya si gago. Ganun ako kaangas.

Nagkatitigan kameng dalawa. Tinignan niya ang ako sa mata at ako rin sa mata niya. Tinignan ko naman ang aking braso at inikot ng konti tapos siya rin, ginaya niya ako. Ang hindi ko inaasahang pagkakataon ay ang hindi ko lang tinignan na may dinadaanan na pala akong kanal. Tang ina, nahulog ako sa kanal. Isang paa, shoot sa kanal. Fuck.

Napahiya ako. (Ayoko ng ganito, ayoko ng ganito huhu).Pero hindi ko pa rin pinahalata sa lahat na loser ako. Confident pa rin ako sa nangyari. Natawa ang taong kabungguan ko sa nangyari. Natawa rin naman ako. Ok lang. Parehas lang kame. Hiniyaan ko na siyang umuwi. Nakakaawa naman eh. haha Hinihintay ko lang naman siya umalis at huhubarin ko ang sapatos ko. Whaaaaah! Yung kanang paa ko ang sobrang baho. Nakakadiri talaga. Yuck.

Humanap ako ng milagro. Tinawag ko ang lahat ng positive energy sa paligid. Nanalangin ako na sana may swerte kahit papaano na bumalot sa akin. Humanap ako ng libreng gripo sa pampubliko lugar na iyon. Pero dahil nga mapait ang tadhana na magbiro sa akin,  wala akong nakita. Badtrip.

Pumasok ako ng 7eleven. Bumungad kaagad ang tanong ng cashier, bakit daw parang may matinding amoy na dumating. Ayokong ma-guilty. Tumingin ako sa katabi kong nakapili din. Sa ichura niya, hindi naman daw siya iyong mabaho. Tumingin ako sa gwardiya sa likod. Napikon saken si guard. Mukhang galit ata saken ang gwardiya. Pinilit ko nalang manghingi sa 7eleven ng tissue, kahit may amoy ang paa ko at salamat dahil binigyan  niya ako ng konting limos. Nagsorry nalang ako sa guard, ang sabi ko napatingin lang ho ako sa kanya. Hindi sinasadya. Joke lang yun.

Masarap mabuhay ng malinis ang katawan. Pero sa pagkakataon ngayon, parang hindi. Umupo muna ako sa table na may chair. Tinanggal ko ang aking socks. Pinilit kong spray-an ng alcohol ang aking paa pero wala pa rin. Mabantot pa rin.

Nakita ako ng gwardiya. Gusto niya akong tulungan. Natakot naman ako sa balak niyang gawin sa akin. Umalis nalang ako. Kumaripas ng lakad papalayo. Male-late na kasi ako sa bus. Kaya sumakay nalang ako kagad ng walang pag aalinlangan.

Nung tumatakbo na ang bus. May isa akong biglang naalala.

Ay puta, naiwan ko yung tinanggal kong medyas sa lamesa, ano ba yan. Pota.

Malapit na ako.
Tayo, tayo!
Ganito sa bus. Kapag nakita ko ng may nakatayong pasahero. Alam ko na dapat na tatayo rin ako dahil common sense na walang pasaherong nagbayad at piliin nalang tumayo ng aabot sa isang oras. Kaya ano pa ba ang hinihintay ko. Iporma ko na ang likod ko at sumandal sa gilid ng upaan nila.

Pero hindi ako basta basta susuko sa dala dalang kong pagsubok. Ipapakita ko sa kanila na dapat kaya kong i-handle ang amoy na nasa paa ko. Konting tiis nalang . Ako naman ang unang bababa eh, dahil nakatayo ako. Kaya please, tiisin muna ng mga taong malapit sa akin ang amoy pang kanal na nasa paa ko.

Pagsubok lang ‘to na dapat na kong lagpasan. Wala akong maisip na dahilan para sumuko dahil alam ko sa sarili ko na matatag ako. Hindi ako basta-basta nagpapatinag. Naniniwala akong lahat ng balakid ay may dahilan upang mas tumibay ako at ipagpatuloy ang mga nasimulan kong plano. Medyo malapit na akong makababa ng bus. Kahit makate sa pakiramdam ang may germs sa paa, ay titiisin ko.

Wala akong magagawa eh.

Sa buhay na to, walang madali. Hindi madaling mabuhay sa hinihingi. Hindi madaling mabuhay sa pag-asa. Bawat pagsubok ay may kalakip na tagumpay. Bawat madaang impyerno ay may kasunod na langit. Bawat madaanan na magandang lugar ay may kasunod na kanal. Ganun talaga.

Baka minsan, gaya nalang  sa sobrang pagmamadali ko na makuha ang lahat ng bagay, hindi ko na to nakukuha, hindi siguro ako pasensyoso masyado.

Lagi ko nalang isipin na sa lahat ng nasimulan ko, maaaring malapit na ako, wag na dapat akong sumuko. Isipin ko lang na malapit na malapit na malapit na ako.

Minsan ine-entertain ko kasi ang negative thoughts.
May narinig ako sa bandang likuran ko, boses babae siya. At ang sabi niya, “Ano yun, parang may nagbukas ng kanal, or parang may umutot?” Simple lang ang aking ngiti. Tumitingin nalang ako sa malayo at niyuyugyog ng pababa at pataas ang aking ulo para kunyari damang dama ang musikang pinapakinggan ko. Pero infairness, tompak ang unang tanong ni ate, parang kanal. hahaha

Dapat kasi kahit na ano pa ang sabihin nila. Wag kong hahayaang tumambal sa aking isip ang mga hindi magagandang salita. Kung pinakinggan ko siguro ang sinabi nila sa akin, malamang habang tumatakbo palang ang bus, tatalon na rin ako bigla palabas sa sobrang hiya ko. Lalo na’t may nagreklamo na. Pero di ako ganun kagago para magsuicide.

Pero syempre hindi ako nagpatinag muli. Kahit na katiting na negative thoughts, binubura ko kaagad sa mind ko yan. Basta bahala sila kung ano ang maamoy nila. Buti nga may naaamoy silang kakaiba eh, dinala ko sila sa ibang klaseng dimension. Atlis challenging yun diba.

Basta naisip ko nalang sa lahat ng ito.

Lahat tayo may 1 seconds, lahat tayo may 1 minute, lahat tayo may 1 hour. Alam ko na kahit 1 minute lang, kung ireready ko lang ang sarili ko sa gusto kong mangyari, makukuha ko sa loob ng isang minute. Kaya daapt wag kong sayangin ang oras sa mga negatibong bagay. Minsan sa isang iglap hindi natin namamalayan na nilamon na tayo ng maling akala sa buhay. Ayun na nga.

3. Masyado ko lang sigurong iniisip ng todo.
Pero bat ganun. Di ko maiwasang isipin ang sasabihin ng ibang tao. Lalo na’t guilty ako sa paa ko. May kaharap akong lalaki. Tignan mo si kuya, kung makatitig kala mo siya hindi mukhang mabaho. haha

Kaya dapat. Walang bibitaw. haha

Wag akong papatukso sa pagsuko kahit mas madali pang sumuko kaysa magpatuloy. Kahit saglit lang, minsan libangin ko sarili ko, manghuli ako ng kung ano ano sa loob ng bus, maglakad pabalik balik doon, magbutingting. Pero sa pagkakataon ngayon, ang tangi ko lang magagawa, imaginin ang nasa soundtrack ko. Sarap din magisip ng bastos ah.

Well, ganun pa man.

Minsan, kapag mahirap ng solusyunan ang isang bagay, kailangan ko minsan lumayo muna sa ginagawa ko at gumawa ng ibang bagay muna. nang sa ganun, hindi ako masyado mapagod. Parang mata ko, kapag pagod na sa kakatutok sa screen ng computer. Humihina na. At pagdating sa numero, magkaiba din ang math sa totoong buhay. Ang totoong buhay, minsan walang konkretong sagot hindi katulad ng math na maaaring hindi pwedeng iba iba ang sagot. Sa kakaisip ko ng todo, minsan mas nananaig pa ang negatibo. Burahin ko dapat to.

Mali na to. Dapat ko ng itama ‘to.

Dagdagan ko pa ng konting pagfocus sa present-future.
Alam niyo ba yung feeling na ihing ihi ka na at gustong gusto mo ng umihi kahit saan sa bus. haha Makakita ka lang ng kahit anong sulok na medyo madilim, walang tao at walang camera at gusto mo ng bumulwak. Ganun ang nararamdaman ko ngayon. hahaha pero ayokong gawin. Iniisip ko palagi ang moment na pagbaba na pagbaba ko. Gustong gusto ko ng hubarin tong sapatos at pantalon. Potek. Hubo’t hubad. Ang kati.

Kaya ang dapat lang pala. Isipin ko lang kung nasan na ako ngayon. Ano ang kinalalagyan ko, nang sa gayon, hindi nagmamadali ang heartbeat ko na matapos tong biyahe na to. Nakakairita man pero dapat relaks lang ako. Baho lang yan.

Di naman lingid sa ating kaalaman na mas mahalaga kumilos sa ngayon, hindi bukas at hindi mamaya pa. Pang motivate ko to na enjoyin lang ang baho sa paa ko.

Pero para sa akin.

Binubuo ko na ang kinabukasan ko kung ngayon palang na kumpleto na palagi ang araw ko sa tuwing ginagawa ko ang dapat kong gawin at gusto kong bagay.

Natutunan ko, balikan ko lang lahat ng mga naging inspirasyon ko.

Para tuloy akong nakikipagkarerahan sa mga kasabay ko.
Napakahirap ng kalagayan ko. Hindi pa rin ako susuko. Laban ko to. Hindi gi-give up ang paa ko. Pramis.

Kaya siguro ako naiinis dahil nagmamadali ako na parang nakikipagkarerahan ako. Minsan iniisip ko nalang hindi mangyayari saken to kung may kotse ako. Di na kasi appropriate sa edad ko na wala akong kotse.

Syempre iniisip ko din na dapat ba talagang sumabay ako at makipag unahan sa mga kaedad ko. Di ko alam. Baka ako lang talaga yung baliw eh.

Na-feel niyo rin ba yun?

Yung minsan natataranta tayo dahil minsan hindi na angkop sa edad naten yung estado natin ngayon. Wala pa tayong kotse, sariling bahay, sariling pamilya, marami pang bayarin. Samakatuwid, lagi nating iniisip na may kakumpetensya tayo dahil nga parang napag iiwanan na tayo. Alam niyo yun?

Kung parehas tayo ng pinagdadaanan. Wag kang mag alala, friend. Di ka nag iisa.

Di tayo dapat sumuko. Magkakaiba tayo ng timeframe. Given na naman na mahirap ang buhay, wag kang papatalo. Ang sarap kaya minsan nang nasasaktan. Hindi ka nag-iisa. Marami ka din katulad ng iba na parehas ang pinapasang problema sa balikat. Minsan kung sino pa ang may mas mabigat na problema, sila pa minsan ang mahilig mangamusta saten kung okay ba tayo. Lumalim na noh?

Gaya ko. Gayahin mo ako. Bumangon ka rin sa pagkadapa at walang dapat masisi. Gumawa ka rin ng pagbabago sa sarili. Hindi to karera tsong.

Pati problema, dapat yakapin.
Ipipikit ko nalang ang aking mga mata. Inhale and exhale. Matatapos din tong paghihirap ko. hahaha KOnting konti nalang at malaya na ako.

Gaya ng buhay ko ngayon.

Parang buhay ko lang din naman to eh. Minsan may magbabato ng mga masasakit na salita laban sa kin. Pero at the end of the day, yung mga duming ibinato nila sa akin ang naging dahilan upang mas tawanan ko sila at ipagpatuloy ang lahat ng mga pangarap ko. Ang duming ibinigay nila ang nagtulak sa akin maamoy ang bango ng bagong umaga.

Marami akong kaibigan na ang approach nila sa matinding problema ay mas nacha-challenge sila mabuhay dahil doon. Opportunity daw yun upang mas tumibay at tumatag sa buhay. Ang ganda diba.

Katulad ko ngayon.

Kapag minahal ko ng husto ang bawat pagsubok na to. Parang magkaibigan na kame niyan. Alam ko na mamahalin ko talaga siya kasi parte sila ng buhay ko (ang mga pagsubok). Walang taong walang problema.

Palagi palang may opportunity.
Sa hindi inaasahang pagkakataon. May tao palang nakakapansin sa aking discomfortness. May isang dilag na maganda at sobrang puti na parang koreana na medyo chinita na nag-offer saken ng cologne. haha Potek  tawang tawa ako. Yung pagkakabigay niya pa ng cologne. Yung tipong mukha talagang kailangan na kailangan ko ng pabango sa katawan. hahaha Pero grabe po ate. sobrang baet, shet. Nahiya ako. harhar

Ang natutunan ko doon.

Minsan kasi sumusuko na ako dahil akala ko na habang buhay akong maghihirap sa kalagayan ko. Mali. Temporary lang ang lahat. Lahat nagbabago. magkaiba ang oras na gumising ako kahapon kaysa kagabi. Iba ang naging kasuotan ko ngayon kaysa kahapon. Lahat pabago bago. At kapag ang opportunity ay nagsara, lagi kong tatandaan na palagi din may magbubukas na isa pa para sa akin. Wala akong ibang gagawin kundi hanapin kung ano man iyon at wag magsasawa dahil ang buhay ay palaging may surpresa. Lagi akong magpasalamat at maging bukas ang aking kokote sa lahat ng paparating.

Kung ayaw nila. Wag bigyan.
Ngayon ko natutunan na dapat din pala akong tumulong sa ibang tao. Bumunot na ako ng kung ano ano sa loob ng aking bag. Inalok ko siya ng breakfast ko. Ang mabangong mabango kong itlog na may shanghai. At hindi mawawala ang pinakamasarap na spaghetti with plastic flavor. Pero ang ending, ayaw niya daw. haha Edi wag.

Well ako naman eh.

Kung paano ko titignan ang ibang tao, yun krin ako panigurado.

Talo na ako kapag sumuko na ako.
Ganito nalang. Kung sakaling kanina palang sa gitna ng biyahe ay sumuko na ako, malamang mukha akong tanga na bababa sa bus. Maglalakad ako mag isa sa kalye na hindi naman ako sure kung may sasakyan ba dun dahil lang sa pagkairita ko sa paa ko.

Siguro isipin ko nalang din na hindi ako nag iisa. May iba diyan sa loob ng bus na sinasakyan ko ay ihing ihi na pero tinitiis lang nila. May iba diyan taeng tae na ayaw lang magsabi. Samantalang ako, amoy na mabahong kanal lang ang nirereklamo ko.

Ganun pa man, nakakairita talaga. Pero wala akong magagawa kundi itama nalang lahat.

Kapag sumuko ako ngayon sa kinahaharap kong kaso, walang matitira saken. Wala na talaga. Lagi nalang akong magsisisi. kaya dapat, pwersahin ko ang sarili kong magtagumpay palagi. Para di ko palagi option ang sumuko.

Baka may takot pa akong laliman ang lahat.
Konting tiis nalang at bababa na ako. Yahoooo.
Sa lahat ng nangyayari sa buhay ko, maganda man o hindi. Mabango man o mabaho. May dahilan kung bakit nangyayari to lahat sa akin. Ayaw ko lang sigurong  alamin at laliman ang solusyon. Baka ganun nga. hahaha

Kapag naintindihan ko na ang nilalakaran kong lugar at alam ko kung ano ang gagawin, alam ko na rin kung paano bibitawan ang mga hindi na kailangan sa pupuntahan ko. Mas maraming posibilidad na magandang mangyari kung hindi talaga ako susuko

Medyo nawawala na yung amoy sa paa ko. hahaha
Anong mapapala ko kung susuko kagad ako?
Iba pa rin talaga kapag nasanay sa pagiging kalmado, ano. Buti nalang di na ko kagaya ng dati. haha Nagrelaks nalang ako ng mga oras na yun.

Kung sumuko ako malamang wala akong mapapala kanina. Ang bagsak nun, late na ako sa trabaho. At sasakay na naman ako muli ng bagong bus. Bali ang mangyayari, bagong bayad na naman iyon. Masakit sa bulsa iyon.
Ganito pala talaga.

Nakakatuwang malaman na hindi ako sumuko. Dito ko na nalaman na maraming magandang mangyayari kapag ipinagpatuloy ko ang aking determinasyon. Hindi lang sa pang may amoy kundi sa totoong buhay.

Ang pagpupursigi.

Ikanga nila. Success breeds success.

Pagsabayin ko ang visualization na may todong kilos.
Ayan na.
Malapit na akong bumaba ng bus. Nangyari ang dapat mangyari. Kung ano ang iniisip ko kanina. Manggyayari na. Wala akong ibang inisip kanina kundi ang mga bagay na dapat kong makita ang sarili ko na tahimik lang at kalmado lang na parang wala lang. Parang manhid lang. Malaking tulong talaga kung ivi-visualize ko kagad ang mabilis na biyahe. Nangyare nga talaga. Halos parang di ko ramdam ang biyahe. Makapangyarihan talaga ang aking isip.

Tawagin natin tong vision to fruition.

Ang lesson para senyo.
Hindi ako makakapunta sa lugar na pupuntahan ko kung wala akong ideya kung ano meron dun. Parang ganito yan, sige subukan kong sumakay ng bus na may nakalagay na baguio kahit na quezon lang naman ang pupuntahan ko. Makakapunta kaya ako ng Quezon? It Sounds preachy na. Pero sorry na. Ipinapaliwanag ko lang po.

Pag may hirap, may sarap.
Ang dami kong natutunan sa umagang ito.
Una, Hanapin ko yung pangarap na tinotorture ako na masaya pa rin ako. Ang dumi ko naman tignan pero gusto ko ang ginagawa ko. Walang pinag kaiba sa kalagayan ko kanina sa bus.
Pangalawa, sarili ko lang din ang niloko ko kapag sumuko ko. Ang buhay ay pagsubok.  Kung di ako susubok. Hindi ako mabubuhay.
Pangatlo, lahat tayo dumadanas ng hirap, sakit sa damdamin, nasirang relasyon, namayapang minamahal, at disappointment. Kaya ako buhay ngayon dahil pinili kong hindi sumuko.
Huli, ang buhay magbabato ng iba’t ibang klase ng dumi. Ano ba ang pipiliin natin, ang magforward o manatiling amoy tae sa gilid.
Thank you guys.

LAST LAUGH MO NA YAN!

Paglabas na paglabas ko kanina ng street namen. Villa Barbara Street. May nakasalubong akong ubod ng gandang kotse. Ang tagal kong tinitigan yung kotse, napa-shet ako bigla sa nakita ko, kasi yun yung gusto kong tsikot, kulay grey siya tapos aabot ata sa walo ang pwedeng sumakay dun kasama na yung driver. Basta malaki. Bigla akong nakaramdam ng matinding pagkainggit at pagkalungkot. Umasa ako na sana makabili na ako sa lalong madaling panahon ng sariling baby. haha 

Ayun, naglakad nalang ako ng bahagya tapos parang sinusundan pa rin ako ng kotseng yun. haha Dinedma ko lang. Habang naglalakad ako, bali nasa side ako ng kalye at napapansin kong sinasabayan ako ng kotse na yun, edi wala na akong nagawa kundi iporma ko na yung matulis ko slash payong-na-mukang-sandata . Mahirap na kung maunahan ako. Kung barilin naman niya ako, tigok na talaga ako dun. haha Pero kapag ako naman ang gumanti, sasaksakin ko yung kotse niya. hahaha

Kasi naman, wala naman traffic or wala namang nasa unahan niya(nung kotseng sumasabay saken), kaya naisip ko ngumiti nalang baka kilala ako nun nasa loob. Sobrang tagal niya tumambay sa gilid ko. As in. Habang tumatagal, di naman bumababa yung bintahan ng kotse. Ayaw niyang magpakita sa akin. Medyo kinabahan na ko. Gusto ko na siyang bigyang ng dirty finger. De joke, kunyari inayos ko nalang yung sintas ng sapatos ko. Kung sakali mang barilin niya ako sa ulo, atlis nakaready na ako sa pagbagsak. haha Masakit kaya yung babagsak ka pa sa lupa. May impact din yun ah. At buti nalang umandar na yung kotse na yun. Pero sa totoo lang, bukod sa takot, nakaramdam talaga ako ng ibang level ng pagkainggit. 

Gaya nun. I don’t know why. Bakit ganun. Kahit turuan ko ang sarili kong huwag mag-compare sa iba. (Mga ibang taong kakilala ko.) na di ko mapigilan gawin yun. Palagi akong nati-triggered magselos. Taena. Palagi nalang. (Kapag may nakikita akong di kagwapuhan, ang taas pa rin ng tingin ko sa sarili ko, Charot hahaha). 

Hinde, hilig kong ikumpara ang sarili ko sa ibang tao. I know, everyone has their own gauge for success. Pero di ko ma-motivate ang sarili ko to do a right thing in small situation. Alam ko naman ang dapat kong gawin sa sarili ko eh. Nahihirapan lang ako. 

Love myself more ganun, etcera etcetera. Minsan nalilito lang talaga ako.  Ayoko yung ganitong feeling na tinitignan ko palagi kung ano ang wala ako na meron sa iba. Nagmumukha tuloy akong kawawa. hahaha Oo maganda yung kotse na sumasabay sa kin pero di ko mapigilang isipin na bakit ngayon naglalakad pa rin ako sa kalsada. Deserved ko ba to? hahaha  At huminto nalang ako sa aking paglalakad, tas siguro nakahalata na yung driver ng kotse na banas na ako at saka umandar na siya papalayo. Unang hinala ko, kundi bakla yun or kilala ako nun. Kadalasan naman ganun eh. Baka nga bakla lang yun. Pero wala eh. Wala namang lumabas sa bintana ng kotse eh. Maraming sumisilip sa alindog ko pero di niya ako tinanaw. Ewan ko lang. 

Habang sa naglalakad ako. Iniisip ko kung ano na ba ako as of now. 

That time. Huli na ng namamalay kong kinukumpara ko na pala ang sarili ko sa ibang tao kapag nalaman kong walang-wala na ako, saed na saed na, mga oras na nilalait ko na sarili ko at binubully ko na ang sarili ko na parang ako ang pinakawalang kwentang tao sa balat ng Carmona, Cavite. haha

Mga tipong 

“Tang ina, parang wala akong ginawa sa buong buhay ko kung ikukumpara lang kay Y”.

Si Y, siya ay yung… basta walang kwentang tao yun. ahahaha Ganun, tapos saka ko nalang sasabihin na 

“Ay,  marami din palang akong ginawa magaganda or natapos na achievements, magkaiba lang pala kame ng hulma ng sapatos at nilalakarang daan. Ba’t ba ako nagkukumpara. Shet”.

Syempre mare-realize ko din na bakit ko kinukumpara ang sarili ko sa walang kwenta. Ako na nga nagsabi na walang kwenta yung taong yun. Adik den eh. Balik tayo sa paglalakad ko. Nasa buendia na ako, at wala akong makitang bus papuntang Binan. Upang hindi ako ma-late sa paghihintay ng bus mayroon akong ‘Plan B ’ na sumakay ng jeep ng dominga at bababa ako sa evangelista. Nakakatawa lang na kung saan ang ruta ng sinasakyan ko ng jeep, dun din dumadaan at sumusunod yung kotseng kanina pa ako pinagti-tripan. Tangina, iba na to. Mukhang may kikidnap sa akin ah. Tinitignan ko ulit yung kotse na sumusunod sa side mirror. Ang bagal lang ng takbo niya. Pero inisip ko din, wala naman akong ganung kalaking pera o ang pamilya ko para kidnapin ako, kaya baka OA lang ako siguro. Baka dun din ang daan ng kotse na yun. Malay natin diba. Sa pagtingin ko side mirror ng jeep, alam kong safe na ako kasi maraming nakasakay at kung may mangyari man sa akin, okay lang marami namang makakakita eh, tas patuloy ko pa rin nakikita yung kotse. Sobrang ganda. Inlove na inlove ako sa kotse na yun. Kahit maliwanag at tirik ang araw, ang ganda ng ilaw ng car sa harap. Tas di ko makita yung driver na nasa loob. Tinted. Astig.

At about dun sa problema ko. Buti nalang bandang huli, napagtatanto ko ang worth ko kumpara sa kung kanino mang tao. Ako ang pinakamagandang nilikha. Alam ko yan. Pina-henna ko na yan sa utak ko. Minsan may sumasagi lang talaga sa isip ko na kailangan kong matutunang burahin at tadyakan papalayo upang tuluyang maglaho at makalimutan.  

Gaya lang siguro to ng asong nadaanan ko sa aking paglalakad kahapon na walang sawang kahol ng kahol at spit ng spit ng bars niya. Kaya naisip ko, gaya din yan ng buhay ko, dapat ko lang gawin ay wag pansinin ang lecheng aso na yun at magtuloy ako sa paglalakad. Marami pang asong kakahol sa akin. Fa-fuckyouhan ko na yan sa susunod.

Pagbababa ko ng jeep, naglakad na ko papuntang Osmena Higway para salubungin yung bus. Sa paglalakad ko, nakita ko na naman yung asong kahol ng kahol sa akin. Nilagpasan ko na yung aso ng mga ilang metro, so pagod na siya siguro, pero nakita ko naman na may dalawang tao na tinatahulan din ng aso, parang estudyante yung mga bata, so ibig sabihin, lahat ng nakikita niyang magaganda tao, tinatahulan niya. Wow, ganun siya kasipag ah. Araw araw siyang ganun. Halos lahat sinisita. At sa wakas di ko na naaaninag yung kotse na sumusunod sa akin..Payapa na ako. Hahaha Isa pang sunod nun, babatuhin ko ng bato yung kotse nun. Lukaret siya. 

Bumalik na naman ang alaala ng pagkainggit ko sa kotse. Kaya nag-isip nalang ako ng bagay na magpapasaya upang mabago ang takbo ng isip ko. 

At tungkol sa problema ko. Sabi nga nila. Don’t think hierarchy, think journey ikanga. 

Kapag ipinagpatuloy ko pa to, itong pagfocus on everyone else’s journey, malamang matitigil na ang quality attention ko to myself. Uulit ulit lang ako sa ganito. 

*Hingang malalim* 

Ayoko na. 

Dapat. Ahmmm.

Matututo na akong kumalma, ienjoy lang ang biyahe ko at hanapin ang gustong gusto ko.(Kalma, puta kalma.)

Noon, wala akong tiwala sa sarili ko. Binuhos ko lahat ng tiwala ko sa Diyos. Walang natira sa akin. Kaya nasanay akong pinapaubaya ko nalang palagi sa hangin lahat ng pangarap at goals ko. May mga natutupad na hiling at mayroon namang hindi, kaya samakatuwid, mahirap palang sumugal sa buhay na natututo tayong magtiwala at sumandal sa bagay na invisible. 

Kaya kapag di ko alam ang papasukin kong bagay, nagdadalawang isip ako noon. Isang lesson na dapat kong matutunang itatak sa isipan ko. Don’t fear the unknown. 

(At wait, wait, isingit ko na rin, kakalimutan ko na ang kotseng iyon. Ninakaw niya ang puso ko eh. huhuhu)

Kaya ngayon, natuto na ako, wala akong ibang sisisihin kundi ang sarili ko lang kung magkamali man ako. (Magturuan na kameng dalawa, oops tama ba, dalawa kame?) hahahaha. 

Marami akong pangarap na gustong matupad. Okay lang madapa muli, kasi yun ang naging desisyon ko eh. Kung maligaw man ako ng landas. Di ako natatakot. Tibay at tatag. 

Speaking of pagkatatag. Gusto ko pala yung pinost ng Goalcast sa facebook. Di ko makakalimutan ang sinabi ni BJ MIller sa Ted talk, isa siyang hospice and palliative care specialist who treats hospitalized patients with terminal or life-altering illness at UCSF Medical Center. Ang sabi niya:

We all need a reason to wake up.

For me, it just took 10,00 volts.

A few of my friends and I were horsing around,

we decided to climb atop a parked commuter train.

It was just sitting there with the wires that run overhead.

Somehow that seemed like a great idea at the time.

We'd certainly done stupider things.

I started up the ladder on the back and when I stood up,

the electrical current entered my arm, blew down and out my feet.

And that was that. That night began, my formal relationship with death,

My death. For most people the scariest thing about death, isn’t being dead.

It’s dying, suffering. It’s a key distinction.

So much of the suffering is unnecessary invented, serves no good purpose,

but the good news is since the brand of suffering is made up.

Well, we can change it. How we die is indeed something we can affect.

So, since dying is necessary part of life,

what might we create with this fact,

Parts of me died early on and that’s something we can all say,

One way or another. I got to redesign my life around this fact

And I tell you it has been a liberation

to realize you can always find a shock of beauty

or meaning in what life you have left.

Like that snowball lasting for a perfect moment,

all the while melting away. If we love such moments ferociously,

then maybe we can learn to live well not is spite of death but because of it.

Let death be what takes us, not lack of imagination.

Tama naman diba! the scariest thing about death, isn’t being dead. It’s dying, or suffering. 

Kaya, ayoko ng ganitong buhay. Ayoko ng ganitong pamumuhay. Nakakainis. Pero di ako susuko. Dapat ko tong baguhin. 

Reinvent myself. 

Alam ko na takot na takot akong mamatay. Literal. Alam ko ang tama pero hindi ko sinisimulan. Ayokong ito ang ikakamatay ko, ang paghahanap ng kung ano ano o malalim na kahalugan sa buhay ko. Sagwa nun. Ito na mismo ang hinahanap kong meaning. I will laugh in times of darkness in my journey. Gaano man kadilim ang buhay ko, gumagaan pa rin dahil mayroon akong na-imbak na sense of humor, actually kagabi ko lang naitabi. Ang gusto ko, matitigok ako sa gusto ko. Sa mga oras na to, hindi biro tong ginagawa ko dahil di na ako natatawa sa kalagayan ko. Nakakapikon, pero dapat akong tumawa. Nakakaasar pero dapat tawanan ko lang. Irony ba tawag dun? haha

Habang tumatakbo ang bus, sumagi na naman sa isip ko ang kotse. Upang mabura ko na sa imagination ko ang dream na dream kong kotse, sinulat ko nalang sa notebook ko ang target na amount na gusto kong kitain upang sa gayon, alam ko kung magkano ang dapat kong pagtrabahuhan para makabili ako ng sarili kong kotse, nakakatawa dahil yung number sa plate number ng kotseng nakita ko kanina, parehas sa amount na dapat kong ma-achieve. May coincidence. Secret lang muna ang amount. haha Syempre dadagdagan ko nalang ng tatlong zero yun sa dulo. Wala naman plate number na maraming digits eh. hahaha Ano to phone number?)

Tas dun naman sa mismong problema ko. Dapat siguro bitawan ko na ang mga bagay na nagpapahina sa akin. Ayoko na talaga. 

Magsisimula ako muli. Bagong version ng buhay ko. 

Bagong Ben na ngayon. Mas in-improve na “Ako” na ang gumaganap ngayon. I will seize this moment. I will choose now.

Nandito ako sa empiyerno ngayon, ine-expect ko na ang next nito ay langit na. Lugar na kung saan masaya ako sa gagawin kong trabaho. Dun na ako papunta. Hindi kamatayan heaven. 

Di ko pala nabanggit. Nitong dumaang holyweek. Wala akong ginawang kakaiba. Puro parehas ulit. Dahil sa sobrang init ng panahon, naging antukin ako sa loob ng bahay. Ang init na tumutunaw ng itlog ko na parang gusto na nilang magdivorce.  Pero wala akong magawa, kapag nauuhaw, bababa pa ako sa ground floor para uminom ng malamig na tubig dahil wala naman akong sariling ref sa kwarto ko. Sobrang init. Nakakatuyo ng lalamunan. Imagine na nasa third floor ako at yero lang ang bubong namen, para akong piniprito sa init. Ganun kainit. Ganun din kainit ang pag iisip ko sa nagpapatakbo ako ng sarili kong kotse. Ang saya palang imagining habang nagda-drive ako, na yung asawa ko at at baby ko ay nasa likod ko at nagkukulitan, tinitignan ko sila sa mirror, nakakatuwa silang dalawa tignan, ano ba yan, di na ako nakawala sa kotse thoughts.

Balik tayo sa holyweek. Magbasa man ako ng libro, ang matatapos ko lang siguro ay nasa 50pages lang tapos aantukin na ako kagad. Pag na tulog naman ako, kala mo ginulpi ako sa sobrang lagatak ng pawis ko paggising. In short, walang reflection na nangyari sa holyweek ko. Nagsacrifice ako ng walang kwentang oras. hahaha Di ko alam kung bat di ko sinanay ang sarili ko humilata palagi. Kaya ako naiinis ng walang ginagawa.

Minsan na nga lang to (tong holyweek), di ko pa nagawa ng tama. hahaha

Masaya naman ako sa buhay ko ngayon. Matibay naman ang pananampalataya ko sa sarili ko kahit wala akong nagawang makabuluhan nung holyweek. hahaha

Tutal tapos na yan, move on. Harapin ang ngayon. 

Baguhin ang sarili. hahaha

Siguro dapat kong gawin. Ganito. Ahhmm.

Mauubos ang oras ko kung di ko ie-execute ang mga naging plano ko. Para saken, bumabaha ang ulo ko ng kaalaman ngayon. (Ginusto ko yan eh haha).  Alam ko sa sarili ko yan. Bilib na bilib ako sa sarili ko. 

Tingnan niyo, sarili ko lang talaga ang pinapayuhan ko eh. 

Kapag hawak ko ang lapis at papel at wala akong maisip masulat? Okay lang, atlis iniisip ko parin kung ano ang isusulat ko.  hahaha 

Hahayaan ko nalang bang palaging ganito ako. Syempre hinde. May paraan pa.  Kahit ayokong ganito ako, at ganitong trabaho pero gusto ng puso ko magsulat. Itutuloy ko to. Ilalaban ko to. Maliit palang akong bata, ito na ang gusto ko, ang maging mahusay na writer. Maisasakatuparan lahat. Naniniwala ako.  

Change everything. 

Mali na to. Maghapon hahawakan ko ang cellphone ko para sa facebook. At para sa social life. Pucha, ayoko na ng ganito. Buong linggo na naman akong ganito. Nakakasawa na, baguhin na, parang gago na talaga tong buhay ko. Pero okay lang, mas nacha-challenge ako ngayon. Ang dami kong gustong gawin, at ang daming naiisip. Di ko pa natatapos ang simulang plano. 

(What!!!! Pota. nakita ko na naman yung kotse na kanina ko pa binabanggit. Shet, babae pala yung driver. At infairness, ambilis niya palang magpatakbo. Halos kasabay lang naming siya ng bus.)

Di ako magpapatalo sa sarili ko. Taena. haha

At syempre sa kabila ng lahat, may dahilan upang tawanan ang problema sa gitna ng darkness. 

Dapat akong tumawa kasi ang pagtawa ang gagamot sa kalungkutan ko. Kaya, HAHAHAHAHA!

Sabayan niyo ako. Please. 

Sa tuwing tumatawa ako, gumagaan ang lumbay at lumiliwanag ang paligid ko. Kaya, HAHAHAHAHA!

Dapat akong maging masaya kasi malapit na ako sa pupuntahan ko. Kaya, HAHAHAHAHA!

Mura lang naman ang tumawa. Bat di ko gawin. Kaya, HAHAHAHAHA!

Paraan upang makalimot, pipiliin kong tumawa pa. Kaya, HAHAHAHAHA!

Lahat naman may mahirap na nilalakaran. Ako, iba nga lang yung saken, natatawa pa rin ako. Kaya, HAHAHAHAHA!

Kahit saan lupalop ng mundo, may nakakatawang bagay. Kaya, HAHAHAHAHA!

Sakit ba sa pangan ang pagtawa. Okay alng yan. hahaha

Pati nga ang Diyos masaya ngayon, sa dami ng ginagawa niya sa bawat araw eh. Kaya, HAHAHAHAHA!

Parang baliw. pero HAHAHAHA. 

Matagal ang buhay ng taong laging tumatawa. Alams niyo yan. Kaya, HAHAHAHAHA!

Kung naiinis ka sa kakatawa ko, baka mauna ka sa hukay. Kaya tumawa ka. HAHAHAHAHA

Wala pa akong nakitang namatay dahil sa kakatawa, pero alam kong maraming namatay dahil di tumatawa. Kaya, HAHAHAHAHA!

Kung di ko kayang tawanan lahat ng nangyayari ngayon, malamang pagtanda ko, mas lalong di ko na kaya. Kaya, HAHAHAHAHA!

Buhay ako at wala akong sakit. Walang dahilan para hindi magsaya. Kaya, HAHAHAHAHA!

Parang baliw ba? Tang ina mo ah. HAHAHAHHAHA

Sayang ang buhay kung di ako magpapakasaya. Kaya, HAHAHAHAHA!

Nakikita ko ang pangarap ko in the future, nakakapag isip ako ng maayos, nakakakilos ng maayos. Maraming dahilan upang magsaya. Kaya, HAHAHAHAHA

Tumawa tayo na parang ito na yung huli. Kaya, HAHAHAHAHA!

Kung ayaw mong makijoin, edi wag. HAHAHAAHAHA

Ang daming dahilan para magsaya. Kulang pa yan. HAHAHAHAHHAHAHA

Yung kasabay kong kotse. Na kanina ko pa binabanggit. Di pala siya babae. Mukhang babae lang. Potek.  Tang ina, Bakla pala siya.  Anubayan.