KWENTO NG ISANG CAREER CHANGER WITH JESSICA SOHO

Jessica: Kamusta ka na, Ben?

Ako: I’m fine. Okay naman po, Ms. Jessica. hehe

Jessica: May napansin akong kakaiba sayo, di ko sure kung napansin din nila iyon. (Malagkit ang ngiti saken ni Madam, Sagad. Sukdulan. Intense).

(At ang reply ko sa kanya, Sasabihin ko in a way “Eto po ba yun?”  Ipapasilip ko ng konti yung abs ko kay Mam Jessica para kunwari nahihiya ako sa katawan ko. hahaha)

Jessica: Hahaha pilyo ka talaga Ben. Ayoko niyan. haha Palagi ka bang nag-eexercise or gym? Ako kasi palagi din eh.

Ako: Naks naman po. Good for you po, mam. Yes po. Daily po ako. Takbo. Exercise. Gym. Palagi po yan.

Jessica: Eh ano motivation mo sa exercise? Kung tatanungin mo ko, parang ayaw ng gym saken. huhuhu Kaynes.

Ako: Oy hindi naman po. Nag-iingat lang po siguro yung mga may ari ng gym. hahaha

haha Siguro po yung pagiging sakitin ko last last year ang naging motivation ko. Kaya palagi kong mindset sa sarili ko “Dapat mas lumakas ako ngayon”. Ganun lang po. Pabaya po kasi ako noon sa katawan ko eh. Kadalasan, di na napapansin ang katawan ko. Puro mukha nalang po. Bastusan na talaga sila.

Jessica: Hahaha Palabiro ka talaga Ben. Tinignan namen yung mga dati mong pictures. Nakakadiri este sobrang payat mo dun ano. hahaha

Ako: Galit po ba kayo sa mga payat Ms. Jessica? De joke lang po. Opo, yun po yung sobra akong sakitin. Ang daming dumadapong sakit sa akin, buti nalang hindi severe. Dala po iyon ng stress. Pero wag ka.  Sobra po akong thankful dahil nakakapag exercise ako ng todo todo everyday. Hmmm. Sobrang saya ko po.

Jessica: Nice. Pero atlis okay ka na. Yun ang mahalaga. Kala namen cancer survivor ka eh. Joooooke.

Ako: Ay ang hard niyo po. hahahaha

Yah. Super po. Sobrang okay po ko ngayon kesa dati.

Jessica: Maiba naman tayo. Alam naman nila na writer ka diba. Pero anong work mo noon?

Ako: Well, dati po akong Cad Operator. Ako yung nagdo-drawing ng mga plans ng mga details in construction. Bali, nasa field ako ng Electrical and Mechanical Engineering construction.

Jessica: Aah ganda pala. Eh ano na ginagawa mo ngayon? (Yung di pa nila alam na activity mo)

Ako: Now, nagsusulat ako sa isang TV Network para sa gag writing. Gumagawa din ako ng sarili kong books. Actually, I have three books. Tapos sa gabi naman, kumakayod ako bilang isang stand comedian. Ganun po.

Jessica: Wow. Ang dami mo palang work noh. Ang galing mo.

AKo: Hindi naman po. Idol ko nga po kayo eh. Kayo po ang pinaka-kilalang news anchor sa balat ng lupa.

Jessica: Thanks.

Ako: Bali po, ang secret lang naman po. Balance lang po sa work and exercise.

Jessica: Gagawin ko yan, Ben. Hu u ka saken pag pumayat ako. haha  So, dati kang draftsman at ngayon ay writer na. So, bakit ka nagbago ng work?

Ako: Namindfuck po ako. De joke. Kasi noon, di ako masaya sa ginagawa ko. I felt no passion for the job and couldn't envision myself as a draftsman. College palang ako, brokenhearted na ako dahil mali ako ng piniling kurso pero ipinagpatuloy ko nalang para masabi lang na nakatapos ako. haha Kaya nung nabigyan ng opportunity, kinagat ko na. Di ko na binitawan ang work ko sa writing and comedy.

Jessica: Nakakahanga naman.

Ako: Salamat po.

Jessica: Kelan yung moment na naisip mong kailangan mo na ng changes sa buhay mo?

Ako: There was a day when a few things happened na wala akong naiipon. Mga times din na ang dami kong nasasayang na oras dahil naubos na sa 8-5 hours of work. Dun din yung panahon na ang dami ng dumating na responsibilidad sa buhay ko. Naiinggit na ako sa mga kasabayan ko. May mga bahay na sila at nakakapagpundar na dinsila. Ako wala pa. hahaha Kaya yan yung ginamit kong inspirasyon para umunlad.

Jessica: (Smile si Ms Jessica) Eh ano naman yung mga namiss mo sa work noon at mga di mo na-miss?

Ako: Namiss ko siyempre yung mga katrabaho ko. Palagi ko kaya silang pinapasaya eh. haha Saka nagkukulitan kame lagi. Mamimiss ko talaga sila ng sobra. Di ko mamimiss kyung mga sermon sa akin ng boss ko sa tuwing ako ay nagkakamali. hahaha Ako na ngayon ang magpapatakbo ng buhay ko. But after all. Masaya pa din ako.

Jessica:  Are you happy with the change?

Ako: Gaya nga po ng sabi ko kanina. Super duper happy po. Natatawa na nga lang ako eh. I can't imagine my life before! iiiw. Di ko na maimagine yung sarili ko kung babalik pa ako dun. Ayoko na.  Sobrang saya ko ngayon. The lesson for me was that if you don't like something, you change it. It's not that complicated.

Jessica: Paanong process mo napalitan ang career mo?

Ako: Hay Jusqqq. Habang nagwowork ako sa Engineering construction, pinilit kong mag apply apply sa ibang kumpanya. Hindi pwedeng huminto eh. Marami akong obligasyon sa buhay na dapat gampanan. Abante lang ako sa paghahanap ng bagong work environment. Kailangan tuwing morning, nakamindset na ang isipan ko na hahanap ako ng bagong trabaho na gusto ko. Lagi kong sinasabi sa sarili ko na “Hindi habang buhay, nandito ako, gagawa ako ng paraan upang makapunta ako sa work na gusto ko.”

Jessica; Maganda yang sinabi mo Ben. So, hindi din talaga naging madali ang pagpapalit ng bagong work, ano?

Ako: Napakahirap. Dumaan ako sa matinding frustrations halos araw-araw sa loob ng 5 years.

Jessica: Grabe pala. Ano yung mga steps na di umaayon sa mga goals mo noon? mga wrong turns?

Ako:  Syempre, nandyan na yung ayaw akong paalisin ng boss ko. May mga application na hindi umubra ang skills ko kaya hanap ulit ng iba. Sa sobrang desperado ko kasi, bahala na kung magkamali. Yun nalang ang inisip ko.

Jessica: Naapektuhan ba ang financial mo? Paano mo na ihandle ang pera mo sa pag alis sa bagong work?

Ako: Gusto ko talaga bago ako umalis sa work ko noon, dapat may back up akong money. Dapat nakapaghanap na ako ng bagong work na sure na sure na ako dun tapos saka na ako magpapasa ng resignation letter.

Jessica: Dapat lang yan. Ano ang pinakamahirap kapag magpapalit ng trabaho o karera?

Ako: Patience. Gusto ko noon mangyari kagad eh. haha Kaya ngayon natuto ako na lahat ng isipin naten ay darating pero may right time talaga eh. Ang mahirap lang ay yung hindi ko na iisipin. Wala talagang mangyayari nun sa sakin. Kailangan didiktahan ko ang sarili ko parati, “Kaya ko pa, kaya ko pa”.  At yung pinakamahirap ngayon yung uncertainty of whether the change would ultimately be successful or not.

Jessica: May hiningi ka bang tulong sa iba?
Ako: Kinausap ko yung mga kaibigan ko nung college. Mahirap sarilihin ang problema ko noon. Mga taong nakakakilala ng lubos sa akin, kinausap ko. Malaking tulong din ang support na binigay sa akin ng family ko. Napakasupportive nila na alam nilang naghahanap ako ng bagong work.

Jessica: Nice naman Ben.

Ako: hehe
Jessica: Last, ano ang natutunan mo sa lahat ng ginawa mong pagbabago?

Ako: Take risk talaga. Kung di ko gagawin. Walang mangyayari. Kung di ko bibitawan ang ibang activity na dapat kong gawin. Mawawalan ng saysay ang main goal ko. I’ve learned so much in the faith. Kailangan tiwala ako palagi sa sarili kong makakamit ko ang goal ko. Makakapunta ako sa gusto kong puntahan. I visualized everything and I believe in myself.  Di ko binitawan ang tiwala ko sa sarili ko. Dumating din sa point na dapat kong i-let go ang expectations at i-enjoy lang ang journey. That’s as much about that as it is about the destination. Saka dapat  always stay open to opportunities kapag magpapalit ng bagong work.

Jessica: Wow. Ano sana ang wish mo noon bago ang lahat ng ito?

Ako: Sana mas inagahan ko pa. Sana noon palang ginawa ko na. I wish I'd had more faith and stopped to smell the roses along the way.

Jessica: haha Tama ka dyan Ben. Maraming scenario na ganyan na hindi sinimulan noon palang. Ano ang mairerecomenda mong tools para makatulong sa kanila na gusto ring magpalit at naguguluhan din sa work nila?

Ako: Sabi niyo po kanina last na yung tanong niyo. hahaha Kung ano ang meron po sila ngayon. Sapat na yun para makapunta sa paroroonan. Taray paroroonan. Gamitin lang naten ng tama ang internet at smartphones para sa job hunting. Always open the door. Di naman naten alam kung ano ang nasa loob ng papasukin naten eh. Laging may supresa sa loob nito.

Jessica: Clap. Clap. Ano ang maipapayo mo sa mga taong nanonood sayo? Lalo na sa mga fans mo.

Ako: Simple lang po. Sa lahat ng nagmamahal saken. Eto po ang maipapayo ko. Get out of your comfort zone . Yun lang po.

Jessica: Palakpakan natin muli. Mr Ben Estrella.
Ako: I love you all.


Yes. Oo. Pinangunahan ko na ang future. hahahahaa

DI KA PAYAG? IKAW PA LUGI?

Bakit ka pumapayag na ganunin ka lang ng ibang tao?

Dahil ba may utang na loob ka sa kanya? Dahil ba mas matagal na siya sa larangan na yon?

Dahil ba nasindak ka noon sa kanya? Dahil ba mas popular siya kaysa sayo?

Bakit ka pumapayag na sirain niya ang buhay mo?

Dahil ba mahal mo siya kaya ganun ganun nalang? Dahil ba siya lang ang kaligayahan mo?

Bakit ka pumapayag na limitahan ka ng ibang tao?

Dahil ba mas mataas ang posisyon niya sayo? Dahil ba siya ang mas nakakaalam? At wala ka ng nagagawa pa? Dahil ba sa buong buhay mo natatakot ka namang mamuno?

Bakit ka pumapayag na ganoon lang ang sinasahod mo?

Dahil ba kuntento ka nalang sa ganun? Dahil ba nabibili mo naman ang gusto mo sa sahod na yon?

Dahil ba kahit papaano nairaraos naman ang pamilya sa ganoon at maghihintay nalang ulit?

Bakit ka pumapayag na nakawin ng iba ang pangarap mo?

Dahil ba sila may pera ikaw wala? Dahil ba magkaibigan naman ang turingan niyong dalawa kaya sa kanya na yong bagay na yun?

Bakit ka pumapayag na ang laki ng binayad mo, wala kang napala?

Dahil ba nangyari na, di na maibabalik pang muli? Dahil ba nag-enjoy ka naman kahit papaano kaya okay na rin?

Bakit ka pumapayag na masayang ang oras mo ngayon?

Dahil ba nasanay ka na magwaldas ng oras araw araw? Dahil ba okay lang atlis di nagalaw pera mo?

Bakit ka pumapayag na kainin ka ng takot?

Dahil ba normal lang naman na matakot minsan? Dahil ba wala kang kalaban laban sa iyong katunggali?

Bakit ka pumapayag na hanggang dyan ka nalang?

Dahil ba nagsimula kayo sa mahirap, matatapos kayo sa mahirap? Ganoon nalang talaga ang kalakaran?

Bakit ka pumapayag na maghintay ng mahabang panahon para sa magandang pagkakataon?

Dahil ba lagi ka nalang nagpapaubaya sa tadhana? Dahil siya ang mas nakakaalam ng lahat?

Bakit ka pumapayag na lokohin ka niya?

Dahil ba immune ka na sa sakit? Dahil ba mahal mo siya at wala ng mahahanap pang iba?

Bakit ka pumapayag na laitin ka niya?

Dahil ba nakakatawa naman yun? Dahil ba ugali na niya talaga yon?

Bakit ka pumapayag na mababa ang halaga mo sa sarili?

Dahil ba nagkamali ka kahapon? Di na ba mababago yon? Iyon ka talaga?

Bakit ka pumapayag na magsasayang ka lang ng oras palagi?

Dahil ba masaya naman kapag walang ginagawa?

Bakit ka pumapayag sa kasinungalingan ng iba?

Dahil ba magbabago naman yong tao na yon? kaya papatawarin mo nalang?

Bakit ka pumapayag na huminto sa bagay na gusto mo?

Dahil ba kaya mo naman yon kaya bukas mo nalang gagawin?

Bakit ka pumapayag na hindi ka handa parati?

Dahil ba meron namang salitang “bahala na si batman” at swerte paminsan minsan? kaya dun ka na kumakapit?

Kaya ang tanong ko ulit, bakit ka pumapayag?

LOVE BEGINS WITH ONE, TWO, THREE "BAKIT"

Di naman ho ako nagtatanong kung bakit nangyayari sa akin lahat ng ito. Clear!? Nagtatanong lang naman ako sa sarili ko kung bakit ginagawa ko pa ang lahat ng ito? Siguro tatanungin nila ako kung bakit nga ba? Oh bakit nga ba Tohl?  Bakit ko pa ba dapat itanong sa sarili ko ang mga tanong na ito? May halaga ba to? Sayo, sa kanila o sa akin? Bakit kailangan ko pang isulat? Bakit di ko nalang isipin at itago sa sarili ko ano nga ba ang lahat ng ito? But needless to say kung “bakit ko pa ipapaalam sa iyo tong tanong ko.” Ang mahalaga naiparamdam ko sa inyo.

 Bago pa lang kasi ako matulog kagabi. Pinikit ko ang aking mga mata ng nakaupo. Inilabas ang mala-dyablong awra sa katawan ko at pinapapasok  sa katawan ko ang hinahanap kong glorya. Ang hirap pala, hindi ganun kadali huminga ng tama ng paulit ulit. Ang pakikinig sa sariling hininga is so hard. At doon na nga nagsimulang magtanong ako sa sarili kung bakit ko pa kailangang i-alarm tong clock ko sa phone para gumising bukas. At take note, 5 na alarm pa to para sure talaga na magising tomorrow. Para ba kumita ng pera o para gumawa ng paraan para maisakatuparan ko naman ang mga pangarap ko? Alin man sa dalawa. Inuna ko muna ang necessary tapos ginawa ang posible. Oks na ko dun. Ngunit di pa rin ako pinatigil ng isipan ko. Nagtanong pa rin ang isip ko kung dapat ba akong matulog kagabi dahil halos puro tanong lang ako kahapon o ipagpabukas ko nalang baka sakaling magbago o di naman kaya sadya lang na adik ako sa pag iisip kaya di ako makatulog. Fuck. Pagmulat pa lang ng mata ko kanina. Tinanong ko na ang sarili ko . Eto na naman ba ako? Bakit kailangan kong manalangin,mag ayos ng gamit sa pagpasok sa trabaho, maligo, magsuot ng uniporme at ayusin ang bahay sa pag-alis kung di naman lahat ng to ang paraan sa inaaasam ko. Bakit di ko man lang ginagala o iligaw ang sarili ko para mahanap ko ang sarili ko.  Oh nagbabaka sakali na naman muli ako na ang araw na ito ay isinilang ng may kapiranggot na milagro. Bakit pa ako magmamadali kung late na ako sa opisina? Wala ring saysay diba. Bakit di nako nagta-try ng bagong gawain? Anyare na. Natataranta na ata ako. Bakit di nako excited sa buhay? Bakit di ko na ginagawa ang mga bagay na alam kong sa mga susunod pang mga araw. Makikinabang din ako. Bakit di ko na ginagawa ang mga bagay na alam kong di ko na pwedeng magawa sa mga susunod pang mga taon? Bakit di ko magawang umiyak ngayon? Bakit di ko na ginagawa ang mga bagay na nakakapagpasaya sa akin sa maliit na bagay? Bakit nagagawa kong magsinungaling kahit di ako nagsasalita? Bakit kahit alam kong ang lifespan ng tunay na tao ay 50-60-70 ang age pero parang petiks pa ko ngayon. Noon ay joyful simpleton lang ako. Ngayon feel na feel ko maging worried genius. Tang ina this. Di to totoo.  Bakit ba mas mahalagang mahalin o magmahal. O magmahal kaysa sa mahalin. Ano ba yan. Bakit sa tuwing pinipikit ko ang aking mga mata. Puro entertainment ang umiimbak. Music. WA wentang words. Parang ebak.

 Bakit ba naguguluhan ako sa mga tanong ko ngayon. Medyo malabo ng araw na to. But somewhere along the way, ang alam kong buhay ay sa pananaw na kapag nasira ang bumbilya ng bahay namen. Hindi bahay ang pinapalitan namen kundi bumbilya lang gaya ng mga tanong ko. Ang tanong ko kung “bakit ko to ginagawa” ay di para baguhin ang buong mundo kundi para lang sa sarili kong pananaw sa buhay. Bakit di ko magawang tumawa o ngumiti sa mga oras na to? Dahil ba madidismaya na naman ako mamaya o kailangan ko lang pag isipan ng mabuti ang mga ikikilos ko ngayon kaya medyo serious ako? Dapat ba akong magpaapekto? Diba hindi. Pero bakit ang hirap ng kalagayan ko ngayon. Nahihirapan ba ako ngayon dahil nagbabago na ang lahat? Tanong ko sagot ko. Gago lang talaga. Marahil napaka-magical din talaga ng writing. Kung di ko to isususulat. Kung hindi ilalapag sa mesa ang mga tanong . Wala talang mangyayari. Sa tingin ko nga daig ko pa ang mga superhero. We? As in, kontrolado ko ang sarili ko. Oh diba. Praning ning lang ang peg. Ang alam ko sa sarili ko kasi. Hindi man ako makagawa ng kabutihan sa maraming tao atlis di ako nakapanakit. Okay ba tayo dun mga tsong!?. Ngayon. Bakit ako sasakay sa bus? Siguro umaasa na naman akong baka madaanan ko ang hinahanap ko bago ako magtungo sa pupuntahan ko. Hopia man ako now pero nakakabusog din. Not everytime. But most of the time, sinasabi ko sa sarili ko na makakagawa ako ng paraan para mabuild-up ko ang sarili ko. Mapalago ko ang sarili ko. At ngayon yung araw na yun.

Nilinis ko ang aking tenga. Bakit ganun? Ang daling magselos ng kanang tenga ko kapag nililinisan ko ang kaliwang tenga ko. Ang atat niya masyado. Di niya pa turn. Bakit kaya?

Bakit sa dinami daming lalaki. Ako pa? Wow. Ampogi.

Alam ko para sa iba. It’s no biggie.

Isa lang ang alam ko. Bakit ko ginagawa ang lahat ng ito. Upang matabunan ang lumang nakaugalian ko na bumalot sa akin ng maling dahilan kung bakit ko ginagawa ang lahat ng iyon. Kaya. I wonder why. Bakit ko ginagawa ang lahat ng ito. Para habang pinagmamasdan ko ang kalungkutan, ang tanong ko na “Bakit”ang magsisilbing dahilan na may pag asa pa akong sumaya. May paraan para magtagumpay. Para mailakad ko pa ng isang hakbang kahit papaano ang aking mga paa sa lugar na nais ko habang under maintenance pa ang lahat. Isang hakbang sa buhay na gusto ko. Yan ang dahilan kung bakit ko tinatanong ang lahat ng ito. Marahil baka naliligaw na ako. Nagsimula sa “bakit” to at matatapos ng may “kahulugan at dahilan”. Dahil ang salitang “bakit ko to ginagawa” ay nanganganak pa at manganganak pa hanggang sa maging pagkatao ko na. At kailan yon. Bakit hindi ngayon?

GOT ME, GOT ME, QUESTIONIN', WHERE IS THE FIRE?

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Minsan mas okay din yung hindi ako isan-daang porsyentong sigurado sa mga stride ko sa buhay. May kapiranggot na doubt ako sa espiritong goals ko. Konting push pa siguro. Hindi tiyak ang mga hakbang na gusto kong gawin kasi nga may konting kaba at duda. Pero para sa akin, mas okay na yung di ako totally sure. Hindi syento porsyento clear sa akin. Ang ginagawa ko lang, as long as sumakay lang ako sa bisikleta. Little by little, kapag naipadjak ko na ang mga paa ko at nakaandar nako, may chansa nakong makapunta anywhere. Maligaw man ako. Abutan man ako ng ulan. Makakagawa  pa rin ako ng way para magpatuloy sa journey ko. Kesa naman sa tititigan ko lang ang bisikleta kung may pupuntahan ako. Patiently stupid waiting ba tawag dun?

At di ko kalilimutan ang  tunay na teaching ng dagat, bago ako magmalalim, matuto munang  akong lumangoy. Bago ako magyabang, patunayan ko munang handa na akong makipagtagisan ng tibay ng loob.

Ang tanong ko lang naman, bakit ba ako susuko sa mga pagsubok na dinaranas ko ngayon eh hindi ko naman ‘to ikamamatay ? Diba!? Oo, madaling sabihin, kapag wala na ako sa mainstream ng pagsubok ngunit lagi na lamang bang ganun sa gitna ng problema nakakalimutan ko ang formula o ang life experiences ko. Offtrack na walang bitbit na aral sa utak ko. Diba dapat mas lumaban kasi dito rin naman ako tumitibay? Sa bawat pihit ng tadhana. Nakatawa pa rin ako.

Nasan na ba yung naglalagablab na pagnanasa ko o ang tinatawag nilang “burning desire”? Where na you?

Nawala na kagad yung pagnanais kong maka-hakbang. Sumubok at tumapang. Nagkaroon lang ng konting tuwa. Konting pagpapala. Absence of mind na.

Kapag gusto kong sumubok. Natataranta kagad ako. Parang napaka incompetent kong species dito sa world. hahaha

Nasan na ba yung nailagay kong pang-gatong at gasolina at sisindihan ko na ulit. Nasan na? Nabasa ba ng tubig?

Saan na ba nakalagay ang care ko? Lumilipad ba o naiwan ko sa chateau namen?

Nasan na ang buong atensyon ko?

Kanino ko hahanapin, sayo, sa kanya o sa akin?

May iha-Hot pa ba ang apoy na nasa dibdib ko? o todo na?

Nang dahil ba sa internet sa opisina? Sahod na okay na sa kin kaya ayaw ko pang umalis dito. At kumilos na.

I felt like I don’t embrace the growing pains of living. Really.

Nandahil ba sa mga latest chismis ngayon na hindi ko mabitawan sa internet. Kakacomment. Malamang may internet den naman ang pupuntahan ko. At napakababaw kung ang internet lang ang di ko mabitawan. Dafuq. Ako ang batang laki sa internet.

Nang dahil ba nagkamali ang mga dating sumubok  na umalis, ganun din ako?Hindi naman siguro.

Pwede naman akong matuto sa kanila at ako na ang magtatama ng naging maling desisyon nila. Posible diba.

Dapat ko bang tanungin kung ano ang tunay na kahulugan ng buhay? Eh parang ako rin naman ang gumagawa ng kahulugan neto. Iaasa ko nalang ba sa mga nababasa ko o pakikinggan ko nalang ang sarili ko?

Nasan na yung sobrang paghahanda ko? Nasan na yung inihanda ko para sa battle na pupuntahan ko?

Kailan ko mare-realize ang tama, I’m blowing things out of proportion na eh. Ano ba ang mas masakit?

Ang mag-stay sa di ko gustong trabaho o umalis na handang harapin ang bagong challenge ng buhay.

Ang dami pa kayang future kapag umalis na ako at nagsimula muli ng panibago.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Nasan na ang Apoy sa dagat? Nabasa kagad ng tubig? Inihip ng hangin? O tamad lang paapuyin ulit.

Kala ko ba nandito ako sa 2015 para sumubok. Diba yan ang sinabi ko bago pumasok ang taon, “Ang sumubok”. Ang magkamali sa tamang paraan. Fail wisely.

Bakit parang may takot na magkamali ako ngayon? Dahil ba medyo hindi maganda naging resulta ng una?

Nawawalan kagad ng pag –asa? Ganun nalang yun?

Mahirap maghanap ng trabaho. At mahirap maghanap ng trabaho ng wala pang trabahong lilipatan. Correct.

Sa bawat attempt ko. Mapapaso mismo ang makakatabi ko sa init ng desire ko.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Sige, bigyan mo ako ng rason kung bakit ka namen dapat tanggapin sa company na to?

Me in a gago mood: Eh syempre wala akong trabaho kaya ako nag aapply senyo. Tanga neto.

Kung tapang lang din ang pag uusapan, wala na akong kahit konting kaba. Simula ngayon. Peksman.

Mas malupit pa sa bawat suntok at sipa ng IP man.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Babalikan ko lagi kung saan ako nagsimula. Kung ano ang una kong reason kung bakit ko ginagawa ito.

Nasan ang nagbabagang "baket"?Baket! Baket! Baket! Ibalik ko kung baket.

Ang biyahe ng buhay ay parang bus. Pipiliin ko ng mabuti ang sasakyan ko. Isang biyahe lang. Kapag nakasakay na kasi ako, hindi ko na tatangkaing lumipat sa kabilang bus kapag natakbo na dahil sa terminal pa ang babaan nito. Walang kaakibat na magic kapag reality na. Maghintay nalang sa susunod na terminal saka lang ako makakalipat ng ibang ruta.

Hindi ako papayag na huminto. Basta tuloy tuloy kahit anong mangyari.

Kahit na minsan ay buhay ay gusto ko nalang i CTRL+ALT+DELETE. Tanggapin ko nalang ang reality.

Alab alab pa. Apoy pa

.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Nasan na ang hinahanap kong result? Ito na ba yun o hindi pa?

Ito na ba ang tamang direksyon o maghanap pa.

Kaya palaging manatiling akong mata-TAG. Maging batang Lactum. Para laging panatag. Maging mapagpasalamat. Kung ang Diyos nga ginawa ang mundo within 7 days, eh ako 9 months sa tiyan ng nanay ko, Sumatutal, mas mahalaga ako.

Lagi ko ring iisiping may parating na problema. Humanda ako lagi.

Malalagpasan ko ang magiging problema sa paghahanap ko ng bagong mundo.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Ang Diyos ang naglagay ng lesson pala sa buhay ko. Mag-aaral ako ng husto dahil pagsusulit lamang ito ng faith ko.

Magsiga pa ko ng apoy.

Kasama ko kayo, Kumapit rin tayo ng mahigpit, mga kapatid.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Saan parte ng buhay ko gagamitin ang isang butil ng pananampalataya.

Tandaan: bawat desisyon ay may kalakip na price tag. Halaga.

Alalahanin ko yung mga panahong gumigising ako sa umaga dahil tuyot ako sa pag-asa. Panahong sinasabi ko nalang sa sarili ko “magiging maayos din ang lahat”. Mga panahong binubwisit ako ng boss ko at nadidisapoint ako sa mga nangyayare. Pero ito ang tamang panahon upang iremind ko ang sarili sa tunay na nangyayare. Magtiwala rin ako sa sarili.

Mas maniwala sa sarili kong kakayahan.

Kahit na, hindi pa ito ang right time. Mga tanong na, “Bakit pa ako nandito kung halos lahat gustong umalis dito.” Mga kaworkmate ko na parang suko na.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Wala na siguro akong iwo-worry kung mapupunta ako sa impyerno sa gagawin ko. Kapag na-overcome ko to, impyerno na to eh. Ano ibig sabihin nun, meron pang isa? Lugi naman.

Ang pag-asa ang paniniwalang magiging maayos ang lahat pero ang pananampalataya ay naniniwalang magiging maganda ang kalalabasang resulta.

Lalagyan ko pa ng spark ang bawat gawa ko.

Ang buhay ay puno ng misteryo. Walang makasisigurado Ang tadhana madalas mapagbiro, Dahil sa sugal ng buhay  hindi ko malalaman kung ako ay talo o panalo, kung ako ay agad agad na lamang susuko.

Hanggat wala naman akong tinatapakang ibang tao, itutuloy ko tong paniniwala ko sa buhay.

Alalahanin ko yung mga panahong gustong gusto ko ng umalis sa masalimuot na mundong ito.

Kung maaari kiskisan ko pa ang dalawang bato para makagawa ako ng apoy.

Lumiliyab ako sa sariling kong apoy dahil narito ang aking pangarap.

Lagyan ko pa ng gasolina, magpatulong sa pang-gatong.

Sindihan ko pa ng tuluyan hanggang sa magliyab. Panatilihin ko lang ang apoy.

Kumikilos ako ng may apoy sa damdamin. Ang Puso sa ilalim ng nagbabagang apoy.

Bawal ang magduda pa. Itutuloy ko na ng todo. Pagsubok ko to.

Hinding hindi ako sasandal kung ano lang ang nangyayare. Pag-aaralan ko pa.

Pakinggan ang sinasabi ng puso ko. Ang sigaw ng paglaban ko.

Mananalo ako sa unang laro na ko na ‘to.

Gagawin ko ito para sa tagumpay ko.

Hindi masamang mag-expect ng lahat ng mangyayare ay milagro para sa akin. Hindi masama.

Kung noon ay sumasakay palang ako sa biyahe ng buhay.

Ngayon ay tatakbuhin ko na ng mabilis.

Mas malaki ako kesa sa problema ko,

Dalawang bagay lang ang ipapanalo ko ngayon.

Ang umalis ng maayos at magsimula ng maganda.

Mahahanap ko ang trabaho na kung saan mahalaga na magsayang ng oras dun. Sulit magsayang ng oras. May direksyon kung magsasayang ng oras. May sukli kapag nagsayang ng oras.

Parang dragon kung bumubuga ng apoy sa iwinewelga ko. Pilitin huwag bumitaw.

Hahayaan ko nalang bang tubig lang ang magpatigil ng apoy ko. Opkors nat.

Ano mang laro ng buhay. Makipagpatintero man kay kamatayan. Laro pa rin yan. Minsan may dugaan o sakitan. Ngunit may laro na possible ako manalo. Hindi palaging talo.
Huwag kayong magalit sa akin, isa lang akong manlalaro sa buhay na to, magalit kayo sa laro. Wag din sa referee.

At sino naman ang nagsabi na ang demonyo ang leader ng impyerno,sa bibliya, mismo rin siya, nasusunog din dun. walang masama sumugal kung mapupunta ka sa impyerno. Basta alam kong mananalo ako.

Ito ang apoy ng aking pagnanasa sa bagong mundong haharapin ko.

WALANG NAKAKATUWA SA PAGIGING NORMAL

Eh papaano kaya kung araw-araw bago ako gumising may auto-motibo nako para sa panibagong mundo, I mean wala akong pake sa gagawin kong trabaho today basta gagawin ko lang ang gusto ko. Posible kaya ito sa mga katulad kong tamad.Tapos nabigyan ako ng pagkakataong masagot at tignan ang bawat anggulo ng buhay dito sa lupang ating kinalalagyan na parang isang panaginip na kahit gabi gabi mong kasama sa pagtulog pero wala pa ring sagot. At ako ang makakasagot. Saket sa ulo diba ng panaginip. Mas masaket pa sa jejemon text.  

Para sa mundong hindi nila makita.  Paano kung may kakayahan akong iinterpret ang panaginip. Yung tipong hahaluan ko ng kalandian ang mga bawat sagot ko sa magpapa-interpret sa akin. "Kuya Ben, nanaginip po ako na may pako sa tabi ng kama ko, ano po ibig sabihin neto” Tapos ang sagot ko: “Simple lang, may balak tumusok sayo. Bumira sayo. Ginawa lang simbolo ang pako para medyo hindi hurtful ang istorya ng panaginip mo pero meron talagang gustong buntisin ka. Lerv et sis. Kaya magpa-inject ka na ng contraceptives saken..Meron ako dito. Good for 3 months. P300. Pwede ka deng mabaog dito.” Yung mga ganun. Ang saya nun grabe.

Ang mundong takot silang hanapin dahil wala naman mapapala kung pipilitin pa nilang hanapin ang sagot dito. Malamang kung nabubuhay pa si Einstein ngayon. Marami pang madidiscover yung matandang yun eh. Pero hindi sapat siguro. Parte lang talga siya ng pioneer ng pagdiscover ng creation. Parang hugot lang yan eh. Ang tanong ko lang, paano mo makikita ang ginto kung hindi mo pa lalaliman ng husto ang paghukay sa bagay na gusto mo pang malaman.Oh diba. Atlis may sense yung sinabi ko kahit slight lang. Hindi ko naman po sinasabing magpakahenyo, magpabibo at magpaka intelente ng husto. Ang nais ko lang. Paano kung ang bawat indibidwal na tao sa mundo ay nabubuhay sa walang halagang pera. Ang punyetang pera nawala ang headset ko. Sayang lang ang pinambili ko dun. Hindi naten iniisip ang pagyaman at mga material na bagay o ang makabagong career ngayon na “Ano kaya ang ipopost ko ngayon para naman mapansin ako ng mga tao. Para naman maupdate ko yung timeline ko sa facebook” Paano kung walang ganito ano?. Paano kaya kung ang bawat isa may kakayahang lumipad. Hindi literal kundi lumipad at abutin ang mga ulap. Kung lahat ay nakakalipad gamit ang kanilang pag-iisip. Sa ngayon wala pa akong ideya kung ano ang magiging resulta. Paano kaya kung lahat tayo ay gumigising sa oras na gusto lang naten. Ang cherep nun bro. Alam ko naman iba-iba ang routine ng bawat nilalang ng tao. Masaket lang isipin kung tuluyan na tayong magpapalamon sa sistema ng ating nakamulatan. Pamumuhay na “bahala na si Batman bukas”.  Magmimistulan nalang bang para tayong nakapila sa mrt. Yun nga lang, papuntang hukay nga lang. naghihintay nalang tayo ng last destination na naten. Hindi katipunan kundi kabilang buhay. Maisingkit ko lang. Mayaman kaya ang mga taong may sariling mundo. Hahahahah anyway, walang kinalaman yan sa pinupunto ko. Nakakatakot at ang panget lang pakinggan. Paano kung ang bawat isa haharapin ang problema kasama ng lahat. Ibligadong magtulungan. Walang tamad. Walang mahirap. Tulungan ba. Paano kaya kung walang kinsenas at katapusan. Basta tuloy tuloy lang. Paano kung walang kalendaryo. May sari-sarili tayong oras at timeline.  Sariling relos na gagamitin. Medyo may pagka alien lang ang topic ko ngayon. Pero patawarin nyo ako. Wala naman kasing eskwelahan na magtuturo na boring ang normal na buhay. Namulat ang bawat isa sa pagnanasang magkaroon ng malaking maiaambag sa planetang ito. Or di kaya, paunlarin nalang ang sarili kasabay ang ibang tao. Sa paglikha ko nga konseptong ito. Nais ko lang naman na magingextra ordinary ang bawat tao. Paano kung ang bawat isa, handing harapin ang buhay ng hindi natutong magsisi. Wala ang konsepto ng pagkakamali. Walang konsepto ng pagsisisi. Mayroong rules na “Masyadong kang judgemental, hindi ako nagkamali, hindi palang ako nagtatampay, okay na po ba tayo dun?, may angal pa”. Nakakalungkot lang talagang pagmasdan na ang bawat tao, kung siguro nasa taas ka ng building malapit sa edsa at makikita mo silang isa isang lalabas para pumasok tapos maya mayang alas singko uuwi nalang. Buti pa ang mga ibon, lipad lang ng lipad.Sana naging ipon naalng ako. Joke. Buti pa ang mga langgam nag iimbak ng mga makakaen. Minsan nga nangangagat pa yan ng mga romantikong tao. Bwenas sila dun sa balat na yun. Yung makasipsip sila ng balat ng dugo ng malandi. Isa yung malaking award. Paano kung ang bawat doctor nagtatrabaho ng hindi galing sa gamut, ipapalaklak saten ang mga herbal lang. Hindi yung mga nakakasukang gamut. Eerrgh. Mga doctor na sa pagpapasaya lang ng pasyente nakatuon bonus na ang mga pagpapagaling. Paano kung ang bawat inhinyero may nais na magawan ng bahay ang mahihirap. Para lang sa mga mahihirap. Kung iisip ng maigi. Waalng pinagkaiba ito sa mga abogadong nais lang ipagtanggol ang may pera. Paano kung ang bawat Piloto, nais na isama ang mga taong may saket or mga mahihirap. Paano kaya kung ang bawat abogado nais magtulungan hanapin kung sino ang tama hindi yung magtatalo talo sila kung paano matatabunan ang kasingalingan ng cliente. Paano kung ang bawat teacher nais na ituro ang katotohanan ng buhay. Yung tipong walang bahid ng relihiyon. Kundi pagmamahal. PAgmamahal sa sarili. Pagmamahal sa ibang tao at nature.Oo lakas utos na kung lakas utos ako. Pero ibahin moko. Joke. Pero kung paano isang araw magkatotoo diba. Paano kung magawa ko ito. NAbigay sa akin ang genuine diba. At maraming kabataan ang sumunod sa akin. Wala ka naman kasing makikita sa edukasyon na pinapairal sa isang paaralan na kung paano mo titignan ang buhay diba. Basta mag-exam kal lang. Ipasa mo. Mag-aral ka ng mabuti para may maganda kang kinabukasan. Kung di ka pa magkakaron ng matalik na kaibigan. Wala pang magtitiwala sa sarili mong kakayahan. Tama? Tama! Pero may mangilan ngilan naman na naniniwala ng husto sa isang estudyante, yun nga lang, kung magaling ang batang iyon. Paano kung hindi. Edi nga-nga.

Ngayon taon, tinatak ko sa isipan ko na sa bawat pagmulat ng mata ko galing sa aking malambot kong kama, sinasabi ko lang sa sarili ko. “Pipiliin ko ang buhay na gusto. Pipiliin ko ang buhay na gusto. Pipiliin ko ang buhay na gusto”. Ganun lang. ganun lang kasimple. Hindi ko na iniisip kung ano ba ang bagong selfie ko ngayong araw. Mahalaga pa rin ang naiambag.

At sisimulan ko sa sarili ko ito. Asahan niyo.