ANG BIYAYANG BINIBIYAYAANG PA NA MAGBIBIYAYA PA SA IBA

Pambiyaya naman oh.

Halimbawa ika’y isang bulag. As in, dalawang mata. Sobrang dilim ng nasa paningin mo. Para bang may nakataling bandana. Siguro mga limang ikot ang pagkakatali sa mata mo. Atat na atat ka ng makita ang ganda ng buhay. Ang totoong mundo. Gusto mo ng idilat ang mga mata mo. Yung tipo ba na atat na atat ka ng masilayan ang liwanag ng araw. Kaya kahit papaano, iniimagine mo nalang muna sa isip mo ang mundo na naririnig ng iyong mga tenga. Ganyan ang pakiramdam ko sa tuwing gusto ko ng maramdaman ang pinapangarap ko.

Hindi ko alam kung mayroon pang itinuturo sa akin ang nakaraan. Ayoko na sanang balikan ang mga ito. Pero parang may kahulugan kasi. Kung babalikan ko lang ang nakalipas. Ang mundo ko noon ay punong puno ng pag-aalinlangan. Lagi akong nagdududa. Marami akong gusto. Minsan ang nangyayari ay kabaliktaran ng gusto ko. Lagi akong naguguluhan. Laging may mabigat na tanong sa bawat yugto ng buhay ko.

Sa bawat yugto ng buhay ko. Lagi akong nagpapasalamat. Sobrang pasasalamat. Ayoko man isumbat sa aking malupit na ama. My biological father. Nagpapasalamat pa rin ako. Laging may problema. Kahit na halang ang bituka ko minsan. Laging kasama ko ang Panginoon. Laging may Jugjug.

Way back from elementary

Ayoko man sanang ipagyabang. Pero sobrang galing ko ng elementary ko. Pati ako napapahanga pa rin. Ang dami kong medalya na natanggap nun noon. Seryoso ako sa pag aaral nun. Ito ay dahil sa sobrang focus ko sa pag aaral at konting palakas sa MayKapal. Ngunit sa kabila neto, pinalaki ako ng magulang ko sa paninigaw, pananakot at maling pananaw sa pagkakamali sa buhay. Nada-down ako nun talaga. Ito rin ang mga panahong kapag nagkajowa ako. Tanging kilig lang na walang attachments. Ang saya nun diba. Isang text lang ng girlfriend parang buong baon mo na sa maghapon sa school yun diba. Tapos dito na umusbong ang pagsasayaw. Nauso siya ng hindi ko namamalayan. Nakahiligan ko ang pagbe-breakdance. Doon palang sa pagsasayaw ko. Nauso na sa akin ang forever. Sinabi ko sa sarili ko. Ang pagsasayaw na talaga ang gusto kong direksyon sa buhay ko. Kakagatin ko na ang break na to. Ito na yung gusto kong maging profession ko sa buhay. Masaya ako. Ngunit bumagsak ang mundo ko nung bumagsak ang mga grades ko pagtungtong ko sa highschool. Saklap.

Noon malakas ang pananampalataya ko. Nawala ng husto ang pananampalataya ko.

Way back from high school,

Sa maniwala kayo at sa hindi. Edi wag maniwala. Mantakin mo ba naman na umiyak ako sa nanay ko dahil 1st year high school palang ako, gusto ko ng sumuko sa pag-aaral. Naalog ata ng husto ang utak ko sa pagsasayaw. Alam mo naman ang brain ko. Parang temperature sa kili kili. Nagbabago kapag naaalog.

Ito'y dahil sa simpleng math na naiinis ako kung baket hindi ko maget-gets. Fuck shet. Algebra pa lang yun.  Sobrang maluha luha ako sa nanay ko nun. Mukha akong tanga. Sabi ko sa nanay ko. Itutuloy ko na ang pagsasayaw. Ayun, buti nalang, sa kakaunting dasal ko at pagluhod noon sa mga poon. Naipagpatuloy ko ang high school ng maayos. Ngunit,pinalaki naman ako ng magulang sa pananakot na wag muna akong mag-aasawa. Pamilya daw kasi namen lahi ng pikutin. Ako yung lolokohin ng babae lagi. Baby lang ang habol sa akin ng lahat ng babae. Hinde! Tapusin ko muna daw ang kolehiyo ko bago ako pumasok sa buhay “bagito”. Ito ang stage na natututo na ako sa Jugjug. Wag niyo ng tanungin yung jugjug. Baka masira ang mga endorsement deals ko. Masisira mga commercials ko. Charot. Kaya tuluyan ng hindi ako tumaba. Adik na ata ako nun dun. Napakarelihiyoso kong tao  nun ngunit nakakagawa ako nun. Napaka impokrito ko. Pero may puso naman ako nun. Mapagmahal ako sa kapwa.  Kaya ako nagpupunta sa simbahan ay para humingi ng tawad. Laging ganun. Tingin ko, kinukuhanan ata ako ng laman ng sa itaas sa mga kasalanang nagagawa ko noon. Kaya nung papasok na ako sa college. Gulong gulo naman ako. Hindi ko alam ang papasukan ko. Ano ang gusto ko. Sabi ko noon,hindi ko pwedeng ipriority ang showbiz. Magulo ang profession na yun. Hinde! Praning praning ata ako nun. Sabi ko noon, wag muna kaya akong magcollege. Hindi pa ako handa. Talagang kumpiyansa akong magkakaron ako ng maayos na buhay noon dahil sa meron akong jowa matalino PERO panget. Naglagay ako ng “pero” kasi nakakainis.  Well, ganun talaga, ang gwapo madaling maloko kasi mahina sa math. Marupok. Kaya ang intro ng college ko, isang hindi napaghandaang senaryo ng buhay ko.  Para akong tumalon sa isang dagat na punong puno ng pating. Anak ng pating naman oh. Nagkagulo gulo ang mundo ko.Walang direksyon.  Basta pili nalang kung ano ang kurso.

Kaya nawala na naman ang pananampalataya ko.

Way back from college,

Nagkaroon ako ng emo na girlfriend. Ang babaeng makapal kung mag eye-liner at may Barbie pa sa neck lace. iiiw.. ang bitter ko. Siya yung binanggit ko nung high school ako .Ex ko na siya ngayon. Nakakadiri nga eh. Nakashabu lang talaga ako nun. Nagdecide akong mag-arkitekture. Kasi nga sumunod lang ako sa kanya dahil siya ay magcicivil engineering. So, dapat partner in business kame. Sabi ko naman sa sarili ko. mahina ako sa Math, pwede ba yung medyo wag muna dadaan kagad ng arki, pwede ba yung mababa muna.

So, ang kinuha ko ay Graphics Technology na pwede ko pa ring ituloy ng arki. So, nagGo ako kahit maraming tutol. Maraming tutol kasi magulo daw ang kurso na yun sabi ng mga napagtanungan kong hindi mapagkakatiwalaang tao. Kaya habang tinatrabaho ko ang  kurso ko sa unibersidad namen. Hindi ako masaya. Nalulusaw ako sa tuwing ginagawa ko yun. Wala lang, masabi lang na nakapag college ako nun.

Ito rin ang panahong naghahanap ako ng tamang religion o totoong Diyos. Nakikipagdebate minsan sa inuman tungkol sa Diyos. Nakakatawa. Anghel na ulol.

Nagtuloy tuloy na ang buhay ko na magulo. Kasabay ng sermon sa akin ng aking ina na huwag muna akong mag aasawa. Ayun, para tuloy mas sinubukan ko ang ganun pamumuhay. Wala pa akong baby ah. Mas lalo lang akong nag experiment. Ang gulo rin eh noh. Parang pinaglalaruan talaga ako ng tadhana. Natututo rin akong makapanakit ng damdamin ng ibang tao. Manloko sa isang relasyon.

Kaya nawala na naman ang pananampalataya ko.

Way back from college after graduation,

Nakagawa ako ng kagimbal gimbal na kasalanan. Nangaliwa ako. Nasira ang buhay ko. Napalitan ang kasiyahan. At ito ang tunay na katotohanan sa arki, para lang masabing nakapag arki ako. Pinilit kong pumasok ulit sa pag-aaral. Gusto ko ang arki pero gusto ko munang magstop. Kaya ko naman ang arki kaso nga lang ako yung tipo ng tao na bumabalik sa akin ng mabilis ang kasalanan na nagawa ko. Ayun, ang naging resulta, bagsak ako sa exam ng arki. Walang plano sa buhay. Puro katarantaduhan. Walang direksyon. Walang ambisyon. Pero dahil sa pagmamakaawa ko. Kinausap ko ang prof. Medyo naglabas ako ng 2 abs lang para tapos na ang usapan. Nakapasok din naman ako. Kaso nga lang, parang hindi pa rin ako satisfied sa ginawa. Parang hindi worth it.

Way back from arki semester,

Maganda mag aral ng arki. Medyo mahirap. Hindi pala medyo. Talagang mahirap pala. Duguan kamo. Puyatan. Hindi parin ako naging masaya. Kaya pinili ko nalang idrop ang mga subject ko. Sumuko na talaga ako.

Kaya nawala na naman ang pananampalataya ko.

Way back naghahanap na ng work,

Sobrang hirap mghanap ng work noon, Taena, binabasa ko palang yung requirement ng company na gusto kong pasukan. Kinikilabutan na ako. Ganun talaga ako. Hindi kasi ako aabot sa qualification nila.

Eh no choice naman talaga ako. Ganyan nalang kahit ano nalang. Bahala na.

Kaya ngayon, bumalik na ang pananampalataya ko.

Sabi ko, ito nalang, pilitin ko munang makapasok kahit di ko gusto. Magugustuhan ko din siguro ito.

Nakapasok ako. This year ay mag tattling taon na ako dun.

Kaya ngayon, lumakas ang pananampalataya ko.

Ngayon naman, nasa work na ako. Meron akong nirereglang boss na parang nanay ko. Feel na feel niya ang propaganda niyang busy. Puro skyflakes naman ang pinapakain sa amin tuwing merienda. Busy is another term for “asshole”. Ang isang minute kong nabubwisit sa amo kong kupal ay katumbas ng isang oras kong kaligayahan.

 Kaya ganito ito. Kung babalikan ang mga naging chapter ng buhay ko. Para may meaning sa mga nakaraan.

Ngayon naman, lumalaban akong mabalik ang pananampalataya ko.

Naguguluhan na naman ako sa work ko . Kahit planuhin kong maigi.

Lumalaban pa rin mabalik ang pananampalataya ko.

Ang buod ng lahat ng ito ay connecting the dots ng buhay ko. Kung hindi ko naman kasi pagdudugtungin ang bawat chapter ng buhay ko, hindi ko mata-track kung may patutunguhan pinapangarap ko o hinde. Noo’y wala talaga akong goals sa buhay.

Nabasa niyo naman na ang buhay ko ay punong puno ng Jugjug. Jugjug nga ba ang dahilan ng lahat ito kaya ako naguguluhan o kung paano ako pinalaki. Hindi ko mapigilan ang JugJug. Lagi kong kinakaen lahat ng putahe. If you know what I mean. Masarap magpakatotoo. Ganunpaman, nadedepress ako. Di nako fresh. Biglang nawala alindog ko. Wala na yung dati kong vigor, vibrance and vitality. Atar! :) Dapat ko rin bang bitawan ang pang-aasar ko o Jugjug? Kung hindi jugjug o kaya jakol.

Kagustuhan ko naman ito.  May choice ako. Maaring mali ako ng pananaw sa pagkakamali. Inimprove ang ko lahat ng kahinaan ko.

Kung magtitiwala ako sa Diyos at sa sarili ko? Tig ilang porsyento ba ang ibibigay ko saken at sa Diyos. Pwede bang 50-50 percent kame. Ang gulo nun diba.

Sa tuwing sinasabi kong kaya ko ang lahat. Bahala na bukas. Nagiging miserable ang buhay ko sa tuwing sinasabi kong walang Diyos. So, the devil is  the lie, make a better choice.

Kaya pasalamat ako sa problema na ito. Ang problemang paano ako makakamove forward. Salamat pa rin dahil may nilu-look forward ako ngayong taon. Dahil kung hindi naman ito mangyayare. Hindi ako uunlad ng ganito. Kapag may problema lang naman ako kumikilos eh. Diyan ko nakilala ang sarili ko eh.

Impokrito ba ako kung matatawag dahil sobrang dami ng mga mali kong nagawa o tama pa rin ako dahil hindi ako bumitaw sa Diyos. Kung babayaran ko mga utang ko sa buhay dahil sa mga nagawa kong mali. Kulang pa ang buhay ko.  

Lahat ng nakikita ko ay patunay lamang na taasan ko pa ng spiritual na buhay ko at magtiwala sa hindi ko nakikita. Ano mang biyaya ay okay sa akin. Ang biyaya naman hindi naman ineearned yan eh, isang regalo yan, hindi yan kapag kung sino lang ang nagsisimba siya lang ang pagpapalain. WRONG. Hindi ito palakasan sa Diyos. Kapag dumating ang pagpapala. For sure, hindi magtatagal to. Minsan nga, kapalit neto, lungkot. Bakit kaya. Eh hanggang kailan ang faith ko? Tuwing magulo lang ba ang paligid? Sa tuwing madilim lang ba ako ganito. Hindi ko magawa ito sa tapat ng sinag ng araw kung saan ang biyaya ay bumubuhos. Siguro nga’y ibon lang ang malakas ang faith kaya’y sila lang ang nakakalipad ng tuluyan.

Kung hindi ako susugal, hanggang saan lang ako. Sinong tao ba naman ang mag eexpect ng iba kung wala naming ginagawang kakaiba. DIBA?

Dati kapag may mabigat na problema mas mabigat pa sa balikbayan box, lagi kong tinatanong, Lord, bakit ako? Pero kapag ang blessings ang dumating, hindi ko matanong sa sarili ko, Lord, bakit ako?

Sa sobrang bilis ng pagbabago ng mundo. Ang kahapon ay ibang iba sa ngayon. Ang nakaraang taon ay ibang iba sa ngayong taon. Kung hindi ako tataya, kung hindi ko ipupush ang sarili ko. Kung hindi ako susugal. Maiiwanan ako. Ang “wala” akong gawin ay ang pinakamasaklap na taya na ginawa ko sa buhay ko. Diba, hindi naman basta basta iniimagine ang pagkuha ng perla sa dagat. Matuto kang lumangoy. Pag-aralan lumangoy. Sisirin ng malalim.

Gusto kong pasalamatan ng husto ang mga taong nagmotivate sa akin. Na kailangan ko pa palang magpursige pa. Bawal ang tatamad tamad. Hindi ko naman maililipat sa isang lugar ang isang puno. Kaya kailangan kong magtanim ng sarili ko. Walang dapat sisihin. Darating din ang panahon, sa akin din ang oras. Oras ko naman ang gagamitin. Makakabawi din ako sa kupal ko na boss. Matuto akong magtiwala sa sarili. Ako ang nagddrive neto. Wala ng iba.

Iba pa rin ang kumakanta habang nasasaktan.

Iba pa rin ang kumakanta habang nalulungkot.

Iba pa rin ang kumakanta habang may mabigat ng problema.

Parang pagtanggap kay Hesukristo at sa lotto. Kung hindi ka tataya. Hindi ka mananalo.

Walang sikreto sa buhay. Tanging ang goals at isipin mo lang ang dapat magtulungan para magtagumpay. Wag kalimutan ang Diyos. Siya na ang bahala sa ibang bagay. Bgsta go lang ako. Idederecho ko kahit sino sagasaan.

Paano nalang ako. Limitado lang ang buhay na binigay sa akin. Kailangan ko pa ba talagang sayangin ang oraas ko sa kumpanya na hindi ko naman gusto.

Napakahalaga sa buhay ng pagkakamali at pagtatagumpay. Wala silang pinagkaibang dalawa sa pula at sa puti. Parehas pinagtatalunan pero parehas lamang.

I will make the most out of almost

Ito lahat ng plano ko. Ginagawa ko lahat ng ito dahil para sa next generation. Sa mga susunod pang mga kabataan sa akin. Sa mga magiging anak ko. At sa mga gustong sumunod sa mithiin ko.

Ano ang next na dapat kong gawin?

Atat lang ba ako?

Or paranoid o sobrang nagpapanic?

O dapat akong magpakalma at pag aralan ng mabuti ang lalakaran ko.

Kahit anong mangyari, kahit gaano kahirap... Hinding hndi ako susuko sa pangarap hanggang sa mapagod ang tadhana at hayaan na lang akong sumaya.

Ambition with a clear vision..

Remember...

Always Look on the Bright Side of Life

Magpasalamat pa. Mainam yan.

HEAT OF A BLESSED MOMENT

Wala akong ibang bukambibig kundi pagpapasalamat. Angal ka? Pake mo. Buhay ko to. haha  Joke lang dahil kasi sa nanggaling ang buhay ko sa magulo, sakit, pasakit, pagpapaasa at hirap. Sumatutal, puno ng paghihinagpis. Pero lover boy pa rin. Ayiie. Noo’y umaasa sa himala na baka bukas makisama saken ang magandang tadhana.Kaso As of now,di pa nagbibigay ng feedback si tadhana. kaya ayoko na. Medyo tamad din ako eh. Pero ngayon ay no more lonely night na. hihi Kaya ganito nalang ako kung magpasalamat ng very very hard sa itaas. Hindi sa ceiling. Sobrang daming reason para magpasalamat diba. Hanggat may buhay. Makakasurvive ako. Kaya ito. Isang mabilisang pagpapasalamat sa mga biyaya. Hallelujah! Prase tha Lord. Eto na Kuya boy. Ikaw naaah!

1. Ang iba may dinadalang sakit pero ako wala. Ilang milyong tao ang nagpupunta sa ospital para magpagamot. Blessed na yan kung tatawagin.

2. Saktong saktong ang laman ng ATM ko. Walang labis. Walang "cool lang". Kung may sobra man. Naitatabi ko pa rin ito. Swak na swak.

3. Nandito ako sa earth hindi para sa mahabang panahon kundi para sa masasayang moment ng buhay ko. Senyo na ang til70 ni ed sheeran. Okay na ko sa buhay kahit maikli pero nailaan ko sa mga oras na gustong gusto ko. Sa ganun, pinagpala na ako ng lubos.

4. Nakakakasmile ako dahil feeling ko at ramdam na ramdam kong hindi malayo ang mga pangarap ko. Isang bisikleta lang ang distansya namen. haha

5. Binili ako ng girlfriend ko ng hopia. Nakakaen pa ako ng almusal. Tapos kakaen ulit ako ngayong tanghalian tapos mamayang gabi. Sobrang blessed. Pwera usog sa busog. burf!

6. Pag-upo na pag upo ko sa chair syempre ng opisina namen. Nadala ko ng maayos ang DSLR camera. Hindi pa milyones tong dala dala ko. Ang hirap magdala ng cam eh. Bigat den. Eh naulan pa. Nagpasalamat at nakahinga na ako ng malalim nun. Eh paano pa yung manong na nagbebenta ng taho diba. Kabigat nun. Whole day din yun.

7. Ang makapagshower nang napapaJamesReid dahil Goodvides. Huwag ka nang humirit! No! No!

8. Ang kasing liit ng tutuli ang pananampalataya kong makakaalis ako sa una kong trabaho. Blessed na ko niyan. Malaking hampas na sa mga goals ko to.

9. Hindi ako umaasa sa" covered ng Philhealth'. Inaalagaan ko ang sarili ko. Thanks to my body.

10. Nagsosorry man ako sa mga bagay na hindi ko magets talaga. talagang talaga. Hanggang ngayon nagtataka pa rin ako sa mga bagay-bagay na di ko matanggap. Salamat parin dahil sa utak na binigay saken. Sana manganak tong utak ko. Sana magsex sila sa loob.

11. May naiitatabi ako sa maliit na alkansya ko sa bahay. Yan ang turo saken ni mareng Miriam Quiambao. Jas System. Kasi closed kame. Pero medyo may uwang ng konti. Wag lang na may Kawatan na papasok sa kwarto ko kundi maglulupasay ako kahit pa sa loob ng starbucks.

12.  Ang Ariel nga 7.50 na lang e. So malakas ang faith ko. Lahat ng bagay pwedeng magbago. Lahat ng tao handang magbago. Matuto lang akong magpatawad. At natututo na akong magpatawad. I feel so blessed.

13. Naprotektahan ko kung ano ang meron ako ngayon. Hindi lang tite ko kung pag-aari. hihi

14. Pinagpala ako dahil nakapagbibigay ako ng pera sa tiyo kong may cancer. Seryoso po ito. Sa mga gustong tumulong. Dasal ay malaking bagay na. But we need cash in advance.

15. Nakakapag "I love you" pa rin ako. Sa taong mahal na mahal ko. Malamang Santo na ako kung harap harap mamahalin ko ang kaaway. Pwedeng nextime nalang kung ganun. Haha

16. Hindi pa ba ako matutuwa kung meron akong ambisyon ngunit di pa clear ang vision. Weeeh Ayos na rin dahil unti-unti napipinturahan ang utak ko ng mga pinapangarap ko for my entire future. #GalawangEinstein.

17. Ang mahawakan ko ang katawan ng ibang tao. Yung tipong biruan lang na magmumuka siyang beki. Hinihimas ko ung suso ng lalaki kong kaworkmate. Ang point dito. Nagkaron ng sense of touch. Malay mo may healing touch akong taglay. Gusto ko gumaling kayo. 

18. Ang mapagtanto kong ang lahat ay magiging okay. Gumagaan ang usapan. Pang emperador light. Gawin mong lights. Yeah!

19. Masaya na kong kahit saglit makita ko sa papel yung mga goals ko. At kahit 1min man lang. Nakapagsulat ako. Mapuntahan ang gusto kong lugar. Masaya na ko dun. Beach Please!

20. Gumagaan ang buhay ko kapag ginagamitan ko ng Sense of humor. It make cents. hahaha

21. Ano pa ba ang maituturing ko sa bahay namen. Kuryente. Platito. Timba. Drawer. Hindi pa ba sapat to. Okay na ko dito eh. Hacienda na ito para sa akin. Overwhelm.

22. Ang “gandang gusto ko pang anakan” ay yung mga moment na napakaproductive ng sabado ko. Sabado lang talaga. Kasi sa linggo, petiks. Linggong upong Henry Sy ako.

23. Kung nakakaen ako ng prutas na mayaman sa protina. Edi mayaman na rin ako. Make sense.

24. May mga “sanang” nagkakatotoo”. ATLIT. 

25. Nabigyan ako ng panahon para magfocus. Mailaan ang attention ko sa binubull’s eye ko.

26. Sobrang mahal na mahal ko ang sarili ko. Parang hindi ako nag-iisa.

27. Headset para pasayahin ako. Ang musikang galing heaven ang mensahe.

28. Nagmamahal pa rin kahit nasa backpack ko yung masasamang kahapon. Maitatapon ko din to. Mapapalitan ng Louis Vuitton.

29. Nasanay na akong maging aware. Masyado pa kasi akong bata para magwalang bahala. Ano daw?

30. Na-eexcise ko yung faith ko. Hanep. Sa tuwing nakakakita ako ng taong nagsswimming. Take note. Sa youtube. Nasasabi ko sa sarili ko. Paano siya nakakalangoy kung aasa siya sa tubig. Noh? So, siguro I need to trust myself more.

31. Walang permanente sa mundo. Pero ang makita ko ang pamilya kong buhay at masasaya. Forever na saken yun. Lovelife na yan kung mamarapatin.

32. Nakapgblog pa rin ako kahit na busy sa career. Naks

TINIMBANG KA NGUNIT COOL LANG!

Mauuna nakong bumati ha AtekupongSingSing! (yes, ikakagwapo ko ‘to)

Happy Birthday!

Once and for all. Ngayon ko palang gagawin ‘to sayo. Naalala ko kasi noon Sis. Elem me yen. Bihira lang naman kasi ako magbasa ng libro noon diba. At si Jolina pa ang sikat. Puro pellet gun lang ang hawak ko noon. 

May isang araw nga nagpapamiss ako sayo Ate eh. Nagpapabasa ako sayo ng “nakakatawang  komiks” bago matulog, syempre ginagawa mo naman kahit parang napipikon ka na saken. Kasi nga hindi maluwag sa kalooban mo. Sinasadya mong bilisan ang pagbabasa kaya wala tuloy akong maintindihan sa sinasabi mo tapos bigla mo nalang sasabihin saken “Oh yun na yun. Namatay na yung bida. The end na. Matulog ka na, okay!?’. 

Natakot din ako nun dati nung nadisgrasya ka sa pagmomotorsiklo. Yung lumipad yung motor na sinasakyan mo. Jusmiyoooo..The where-do-broken-hearts-go-ang lipad mo sa motor. Alam ko magagalit si Madam Bertud (mama)  kapag nalaman niya yun dahil makakasira ka na naman ng kalye. Balita kasi namen nagbitak bitak yung lupa nung sumubsob ka sa kalye. BwakanangS*#$.

Sa sobrang damot mo saken noon. Nagtry lang naman ako sayo manghingi, bigla mong nilunok yung Judge na bubble gam hindi pako nanghihingi, sabi mo “wala na ubos na”. 

Ikaw yung babaeng pinapahiran mo ng kulangot yung pagkaen ko. Pinagdasal ko nga noon na mahampas kita ng walis tambo kahit matanda ka saken eh. Joke. Rude ka den e noh. Achihihihihi

Madalas kang magpaBABOY  I mean mag-palitson. Manlibre ng mga makakarneng pagkaen. Pero kame hindi nataba talaga eh. Ikaw lang talaga sa pamilya naten ang sobrang bagal ng metabolism.

Nakakatuwa ka. As in. Nakakahype ang personality mo. Halos wala ka ngang mintis sa lahat ng okasyon sa pamilya naten. Pati pa ang  pinakaimportanteng araw ng buhay ko. Hindi ko tinutukoy ang araw ng tuli ah. Kundi yung graduation ko. Sumipot ka. Asteeeeg.

Pero ngayon napakasexy mo parin. Kahit na hindi na dumadaloy ang dugo sa mga binti mo, OO makapagskinny jeans ka lang. Makarampa ka lang talaga eh. Toroy ni ate! .Haba ng bangs Oy. Bang bang into the room~ ANOYUWAMETt!

I remember. Ibinenta kita kay mama noon, sabi ko naninigarilyo ka. Halos mapatay mo na ko noon. Ginawa ko yun kasi nilalanse ko lang talang si Mama para makagala ako. Hahahahha Ikaw yung ate kong kapag may gala ako. Kapag ayaw ni mama. Sayo pwede. Naaaaks

Wala kang inaatrasang tao. Napaka tapang mo Ate. Ikaw yung pumupunta kapag pinapatawag ako sa Barangay. Partner in crime tayo eh. WHAAAAT!

Ikaw ang nakilala kong pinakamatapang na babae talaga sa Balat ng Pasay. Walang echos. Nanuntok ka ng suso ng babae dati eh. Ewan ko kung sino kaaway mo nun. Yan ang ate ko. Hindi lang siya dapat nanganganak kundi naipaglalaban niya rin ang sarili niya pati ang anak niya. Kaya niyang pumatay para sa anak niya. Hahaha (over na ko!)

Kahit asarin mo ko ng panget. Alam ko ibig sabihin nun. Panget lang talaga ang girlfriend ko. Sa kanya lang talaga ang patama nun. Hindi saken.. That thing called praning hahhhaaha

Pati pa sa bahay di ka namin inuutusan, Kasi nga Apol of the eye ka naming lahat. Dahil sa katamaran mo sa paghuhugas. Saken mo iniuutos. Alam mo yan diba! Kaya parang napapagaya ako kay  si Jennylyne Mercado. "OO NA! AKO NA! AKO NA.. huhugasan ko na ang pinggan!!" “For godsake, Ate! Magkaroon ka nga ng sarili mong hiya sa pag-utos!” Pokpok nga nagrerestday den eh.

Ikaw naman ang ipagtatanggol ko ngayon. Kahit kanino. Handa ko silang harapin. "My sister is not a Pig! Ang kapatid ko ay tao, hindi baboy damo! hindi baboy damo! hindi baboy damo!"

Sa telenobela ng pamilya naten. Minsan di ka maka-get over sa iyak kapag bumanat na si Mama. Alam mo naman yan, Vilmanian yan eh. Sasabihin niya:

“Alam mo ba kung gaano kasakit iyon sa isang ina? Alam mo bang gaano kasakit iyon? Kung hindi mo ako kayang ituring bilang isang ina. Respetuhin mo man lang ako bilang isang tao. Yung lang Jorice…yun man lang.” hahahaha

Kaya dapat pinapaputol na yung cable naten eh. Ang drama masyado ng nanay naten eh. (And the best actress goes to.....! Ding! ding! ding! ding!!!)

Kaya Ate Jorice!

Kapit lang saken at Kay Papa God. Malalagpasan naten ang malading problema na to. Saka lang darating ang milagro kapag gumugulo na yung buhay mo. Malay mo ngayon na yun. Okay lang na wala kang love ngayon, hindi naman nakakain yan ate eh.  Ang ganda ng mundo!…ang sarap mabuhay!” Kumaen ka!

Isang araw, yan ang araw naten.Mahal na mahal kita atekopongSingsing.