NEGA siya. TIBO siya!

Kani-kanila lang. Pagkalambing-lambing.

May nakasabay akong babaeng tomboy sa bus. Gwapo siya na maganda kapag sa side view. Maganda naman siya tignan. Maayos manamit. Kaso ang problema nga lang. Parang sinasapian siya ng masamang espirito. Hindi siya mapakali.

Sobra.

Naaantala ang “Gwapo Tulog” ko knina sa bus. Kung pu-pwede lang talagang sakluban ko ng garbage bag yung ulo niya para lang manahimik siya, eh matagal ko ng ginawa.

Para Flawless Victory, Fatality na. Mortal Kombat lang ang peg. haha

Kala ko nga nung una, naiihi lang siya o naghahanda lang sa nalalapit na undas. Mga ritwal. Hindi pala ganun ang eksena niya. Naririnig ko sa mga boses niya.

 "Naku, patay na naman ako sa boss ko neto, trapik na naman"

Naisip ko tuloy: “Ang OA naman neto, yun lang eh”.

Buti nalang tumahimik na siya at pwede na rin akong bumalik sa pag idlip.

Maya maya naman. Pagbaba ko na ng bus at sasakay na ako ng jeep. Ang tagal naman ng jeep maghintay ng pasahero sa sinasakyan ko.

At ang end. Late din ako katulad ni Ateng boyish.

Hawa-hawa lang eh. Domino effect ata to eh.

Di ko naman siya hinusgahan base sa gender niya. Nirerespeto ko ang mga katulad niya. Maganda nga siya eh. Nega lang talaga.

Sa mundong ating ginagalawan, napatunayan kong punong puno ng negatibo ang ating paligid.

Minsan ang kaibigan natin. Minsan ang pamilya mo. Minsan ang boss ko. Minsan ang driver na sinasakyan ko. Minsan ang kapitbahay mo naman. Minsan ang equation sa math. Ang gulo gulo na talaga. Hindi natin alam ang takbo ng isipan nila araw-araw. Sila lang ang nakakacontrol nun.

Hindi natin alam kung ano ang pinagdadasal nila araw araw. Hindi natin alam ang tunay na nararamdaman o pinagdadaanan nila kung bakit ganuon nalang ang nangyayari sa kanila. Ang alam lang natin, mag sstatus muna ang iba bago mag duck walk kapag may earthquake. Urgh

Maraming nagtatanong kung bakit nangyayari ang hindi magandang bagay sa mga mabubuting tao. Maraming nagtataka kung bakit nag iba ang ihip ng hangin sa mga kaganapan noong masaya pa ako. Maraming nagtatanong kung bakit nandito pa rin ako sa aking kinalalagyan ngayon. Maraming nagtatanong kung bakit naglagay ng sabitan sa jeep pero ayaw magpasabit ng driver. Maraming gumagamit ng internet pero karamihan sa facebook lang. Maraming tanong. Maraming nagtataka. Ngunit ganunpaman, ang sarap pa rin mabuhay, diba!?

Ang hirap lang talagang ipaliwanag lahat ng nangyayari. Minsan kung ano ang gusto natin ay kabaliktaran ang mga nangyayari.

However, isa lang din naman ang puno’t dulo ng lahat. Kung paano tayo nagrereact sa lahat ng bagay ay yun ang nagiging resulta nito.

Kaya siguro para sa akin. Nagbibigay ng magandang meaning ang bigat ng eroplano sa paglipad lipad niya, hindi yung pakpak niya. Ang itinuturo nito. Ang problema o bigat  ang nagbigay ng kahulugan sa paglipad naten. Hindi ang mga pakpak.

Minsan iniisip ko na lamang, dapat ba kong magsasalita o hindi nalang makiaalam sa mga negatibong tao?

Ang chika nga ni Mark twain “Never tell the truth to people who are not worthy of it.”

Baka nga siguro. Tamang timing lang ang natatanging paraan sa pakikipag usap sa mga negatibong tao.

Ako ay nananiniwala sa salitang “Ang lahat ng tao ay lumilipad”.

Madalas lang natin tong naririnig ngunit para sa akin ay mayroong malalim na kahulugan ito. Wala pa akong nakitang tao na ayaw maging matagumpay sa buhay. Ayaw ng pagbabago. Ayaw ng pag asenso. Lahat ng tao ay may inaasam sa buhay. Kahit nga pulubi, mas ninanais din niyang mapadpad sa iba’t ibang lugar kung gugustuhin niya eh. Ang mga preso o bilanggo nga naghahangad pa rin makalaya kahit papaano. Kaya kung ang lahat ay may kagustuhan at ang lahat ng bagay ay nagbabago. Tila isa tayong dagat na iba-iba ang direksyon ng hampas ng alon na kawangis ng ating mga kaisipan.

Maraming nagsasabi na para daw akong nagsesermon sa blog.

Hindi po. Mali po your honor. Kung ano ang sinasabi ko sa inyo ay mas kailangan ko rin sa sarili ko.

Siguro minsan natatawanan ko lang ang problema dahil sa mga karanasan, saka sinabi ko rin  sa sarili ko na dapat hindi dinadamdam ang lahat ng bagay. Tawanan kung kina-kailangan. Bawal seryosohin.

*************

Marami akong napansin na mga negatibong tao kamakailan lang. Katulad nalang na, sila yung laging nag aalala imbes na humanap ng solusyon, sila yung hindi aware sa mga sinasabi niya sa ibang tao, sila yung masayang masaya sa salitang “pero” at sila din yung di man lang excited sa susunod na opportunity at marami pang iba pa.

Ilan lang to sa mga halimbawa ko. Marami pa. Sa pagkatao ko din minsan. Meron din naman.

Aaminin kong isa rin ako minsan sa mga negative na nilalang pero ginagawa ko ang aking mga makakaya para magawan ng paraan at maitama. Hindi ako nagpapalusot oy.

Maikwento ko lang. Namaga ang almoranas ko sa pwet ng 3 days. Seryoso to. Imbes na sabihin ko sa sarili kong “sinusumpa ako ng mga taong inisulto ko last week”. Sinasabi ko nalang sa sarili ko na “pino-force talaga ako na maging heathy ng mundong ito. Mapalad pa rin talaga ako. “

Kaya ako. Palagi kong dinidiligan ang aking huge brain  ng “binhi ng positibo”. By focusing more and more and more on the things I love.

Di nawawala sa akin yung appreciate lang ng appreciate sa lahat ng bagay-bagay. Hinahanapan ko lagi ng positibong pananaw lahat ng bagay. As in lahat. Nag upgrade na talaga ako.

Kapag dumating ang mga negatibong tao. Tina-try kong maging busy sa ibang bagay. Ishini-shift ko kagad ang focus ko sa mga positive vibes.

Ganyan kasi thinking ko. Simple lang yan po. Katulad lang yan kapag malandi ka. Malandi din lalapit sayo. Kapag negative ka. Negative din ang lalapit sayo. Like attract like ikanga. Hanggang sa maubos sila.

I own my thoughts,  I own my emotions, I own my greatful life!

I just  learn to go with the flow. And resist nothing.

At lahat ng tao gustong maging masaya.

Natuto akong tanggapin ang katotohanan na ang mundo ay binubuo ng negatibo at positibo na bagay. Nasa sa akin nalang talaga. Kung malulungkot nalang ako bigla o magtatampo. Or haharapin para sumaya.

Kaya dapat. Imbes na ako ang iligaw nila, ako ang sirain nila, ako ang itumba nila. Itinatago ko nalang ang intensyon ko sa totoong buhay. Para naman di nila alam kung saan ako tutungo.

“Hindi pa po lahat nasabi ko sa blog. Siguro mga 8% palang ang nasasabi ko tungkol sa pagkatao ko dito.”

Ang salitang “Positibo” naman. Sa unang salita niya ay may katunog na “Pusit” kapag nirambol ay “Tipus”. Kailangan nateng pudpudin hanggang sa magkatipus sa utak natin ang mga negatibong pag iisip upang makapasok naman ang positibong visitor.

 Sana malapit pa rin ako sa topic noh. haha

Kung negative tayo mag isip. Negative tayo kumilos ang bagsak Negative din ang magiging resulta ng ginagawa naten.

Ang salitang “Nega” pa naman ay kapag hindi mo sinusolusyunan. At binaliktad mo ito, ang lalabas ay “agen”, again ulit. Try again. Ulit ulit lang sa ganun. Walang katapusan.

Kailangan kong i-monitor palagi ang aking pag iisip at pag uugali until I catch myself thinking or reacting negatively. Binabantayan ko palagi. Muka nakong adik pero go lang.

Ang pagiging positibo ay kailangan hawakan ng husto at isapuso. Hindi siya basta bastang pagkaen na kapag isinubo naten ay kusa nalang siya matutunaw sa mga tiyan natin. Minsan kasi nawawala ang positive thoughts.

Kaya ako.

Tinigilan ko na ang manisi sa iba. Sinimulan kong  gumawa.

Tinigilan ko na ang mentalidad na parang lagi akong aping-api. Na parang lagi akong biktima palagi. Kumikilos na ako.

Tinigilan ko na ang parekla-reklamo. Humahanap na ako ng paraan.

Hindi na rin ako nagpapa-apekto basta basta sa mga sinasabi ng iba. Words lang yun. Tandaan. Ilagay kagad sa recycle bin tapos i-empty na kung kinakailangan.

Isa pa palang negative belief na natutunan ko. Lately ko lang narealize. Di ko pala kailangan pa ng back up plan. Diyan lang ako nagiging negative eh. Sa pag-asang

“atlis kapag sumablay ako. May panoporta pa rin.”

 I’ve learned that “I don’t need to choose mistakes  as an option.”

Okay na rin yung  ini-improve ko ang sarili ko araw araw. Ano ba naman yung 1% sa isang araw. Edi sa isang taong naka 3,778%.  Di din biro yun ah. Atlis na-reach ko rin ang 100%. Di na masama pakinggan. Magsulat ng 10minute a day. Pwede na diba.

Minsan din natitisod ako dahil humuhingi ako ng payo sa maling tao.

Therefore, kinaugalian ko na ang  mag siyasat palagi.

Iniisip ko na kung yung goals ko ay na-achieve niya o may kakayahan siyang payuhan ako sa ganung bagay. So I choose mentor wisely.

Hindi kasi ako basta basta kumikuha ng payo sa ibang tao. Natuto na ako dati.  Ako lang din ang nasisira. At nasasaktan.

Maikli lang ang buhay. Gagamitin ko ng tama ‘to.

I just enjoy these moment now, because I know it dont last forever.

Ang dami kong sinabi noh? Kasalanan ’to ng ate sa bus eh. hahahaha

PAHIMAS ka na!

ALL WE NEED IS DISKARTE" EP1 BKA

“Iyakin man tayo, ngunit mayroon naman tayong pusong palaban” sambit ni Kapitan Diskarte sabay hithit ng yosing tobacco.

Sa isang lugar ng Probinsya Estrella. Ang probinsyang nakatala sa libro ng Pilipinas na sobrang napaka malas dahil sunod-sunod na giyera at delubyo ang mga nangyayari dito. At ito’y mayroong isang barangay na pinaninirahan ng mga taong kuwago. Ang kanilang pamumuhay roon ay halos katulad din ng pamumuhay ng pangkaraniwang tao. Ngunit mayroon silang tulungan sa kanilang bawat pangarap sa buhay. Lalo na sa barangay na kanilang tinitirhan.

Mababait ang mga taong kuwago na ito ngunit may pagkapilyo. Minsan mga bastos. Ngunit nagkakaisa sila.

Tuwing mag-gagabi sila lumalabas sa kanilang mga Pugad. Mas sanay kasi nilang idilat ang kanilang mga mata sa gabi. Kung saan man sila mapadpad sa iba’t ibang lugar, ang mas pinipili nilang kumilos na oras ay sa gabi.

Higit na makapangyarihan ang kanilang mga mata na kayang matanaw ang pinakamalayong bundok. Pati na rin ang loob ng suot ng tao. Nakikita rin nila.

Hindi nakapag aral ng elementarya sina Mel, gas at Bal. Si Mel ang panganay. Si Bal ang sumunod. At si gas naman ang bunso sa magkakapatid. Yan ang mga anak ni kapitan Diskarte. Binansagan sila ng kanila ama na “The Magi Brothers”. Walang malalim na kahulugan. Mukha lang daw silang Magi Noodles. Pero sabi ng iba, para din daw silang mga wise man. Mga wais na mga bata. Mautak. Si Kapitan Diskarte ang namumuno sa “Barangay Kuwago Ambisyoso”. Ang natatanging barangay sa siyudad na iyon na sobrang linis at ganda kahit mapadpad ka sa lugar na iyon ng gabi.

Ano mang gawin mong pag gulong-gulong sa kalsada ay sobrang linis ng kapaligiran. Walang alikabok. Walang kalat. Disiplinado ang lahat. Pu-pwede ka ngang pumasok sa trabaho ng gumugulong pero malinis pa rin ang uniforme mo pag pasok.

Ang lugar na kung saan mahina man ang ekonomiya nila ngunit kumpleto naman sila sa binibigay ng kalikasan.

Si kapitan Diskarte ay naging bihasa sa pamumuno sa barangay. Bumaba ang bilang ng krimen dahil sa pagiging mahigpit niya sa mga patakaran. Siya ang pinakamadiskarteng taong kuwago na kayang solusyonan ang anumang problema. Lalo na noong nadatnan niya ang lugar na puno ng karumal dumal na pangyayari. Hinahangaan siya ng lahat sa kaniyang napakagandang personalidad sa pamumuno. Maraming nagsasabi na malakas siya sa barangay ngunit mahina siya sa pamilya lalo na sa kaniyang mga anak.

Ang pinagtataka ng ilang residente doon kung bakit hindi niya napag-aral ang kaniyang mga anak ngunit magaling siyang mamuno sa barangay.

Kinapos man sa pera ang kapitan para pag aralin ang kaniyang tatlong batang kuwago. Pinalaki niya naman ito ng may mataas na ambisyon sa buhay. Ipinaramdam ng kapitan sa kaniyang mga anak kung gaano kasarap mabuhay ng hindi sumusunod sa kung ano ang iniuutos ng ibang tao. Ibigay ng kapitan ang klase ng buhay sa mga anak sa pagpapamalas ng galing sa pamumuno. Kasama rin ang kanilang asawa na si Nanay Erna. Ang selosang asawa ni kapitan.

Buntis ito ngayong magpapasko. At  nagkaroon siya ng hika noong nakipag usapan siya ng matagal sa mga pusa sa kabilang barangay.

Sa tagal ng pamumuhay ng mga anak ni kapitan sa barangay na iyon. Namulat sila na kailangan na nilang mabuhay mag isa ng hindi umaasa sa tulong ng kanilang mga magulang.

Oras ng hapunan. Habang kumakain ang kanilang ama. Ipinahayag ng mga anak ang kanilang tinatagong saloobin.

“Ama, kailangan na po namin maghanap ng trabaho. Gusto na po namin makatulong sa inyo at kay ina” sabi ni Mel.

Sumagot ang ama “Hindi maaari. Masyado pa kayong bata para mag hanapbuhay, dito na lamang kayo sa barangay at tumulong sa inyong ina.”

“Ngunit dumadami na po ang ating pamilya at may sakit pa si ina” Hinaing ni Mel.

“Hindi kayo ang masusunod. Ako ang ama ninyo. Kaya hindi pu-pwede ang gusto niyo” ulit ni Kapitan.

“Hahayaan nalang po ba namin ang sarili nameng ganito? Wala na po ba kaming mga pangarap na gustong maabot? Marami pa po kaming gustong gawin kaso pinipigilan niyo kame. Kailangan kami magiging malaya? Kailangan?“ Ang sagot ni Bal sa kaniyang ama ng malumanay. Malumanay pa yun.

Nag-isip ng malalim ang ama. Sumindi muli ng sigarilyo. Bumuga ng usok papalayo. Ipinikit ang kaniyang mga mata dahil alam niyang sa sarili niya, may pagkakamali rin siya noon sa kaniyang mga anak. At nagdesisyon siyang,

“Sige. Pumapayag na ako. Pinapayagan ko na kayong mag hanapbuhay. Pero siguraduhin niyo sa akin. Ipangako niyo sa akin na mag iingat kayo palagi. Tutal naturuan ko naman kayo kung paano mamuno sa sarili at maging madiskarte sa buhay“ Maluha luha ang ama.

“Alam niyo namang gusto ko din kayong protektahan baka maisahan kayo ng mga taong daga at mga insekto sa paligid”

Sumagot ang dalawang bata na napakasaya “Opo ama, mag-iingat po kami. Kayang kaya po namin yan. Yahoooo. Sa susunod na araw po, sisimulan na namen. Tay penge pera”

Kamot ulo ang Ama at bumunot ng pera.

Nagtaka si Kapitan kung bakit walang imik ang batang si Gas. Samantalang ito pa naman ang pinaka masipag at madiskarte pagdating sa mapagkakakitaan kaysa sa ibang magkakapatid.

Tanong ng ama : Oh my Gas, Bakit hindi ka nagsasalita diyan? Wala ka bang gustong sabihin samin?

“Mayroon po. Mas malupit pa po  kaysa sa mga pangarap ng mga kapatid ko.” Sagot ni Gas.

“Aba Wow. Ano yun, sabihin mo sakin, baka matulungan kita” ulit ni Kapitan. At tumingin sa ibang mga mga anak. “Yan si Gas. Mataas ang ambisyon sa buhay”.

Hirit ni Gas “Gusto ko rin pong maging katulad ninyo, gusto ko rin ng pamamahala. Ang mamuno. Gusto ko ring makatulong sa ibang tao”

Natuwa ang kapitan sa sinabi ni gas. Mga salita na ngayon lang narinig ng kaniyang ama”

Ang sabi ni Gas “Gusto ko pong maglagay ng Videokehan Competition sa barangay, kung pu-pwede lang po. Malaking kita rin po yun”

Biglang nalunok ng ama ang sigarilyong kaniyang hinihithit.

Nagtawanan sina Mel at Bal. Ngunit biglang huminhin ang tawa nung napatingin sa kanila ang kanilang ama.  

Wala ng naisagot ang ama ng mahaba pa. Kaya napa-oo nalang. “Sige okay yan..Pwede yan.” Lumingon sa malayo at napamura ng walang tunog.

Nang mawawala na ang sinag ng araw. Dumating naman si Mang Ping Guerero. Ang taga-linis ng barangay. Ang sabi ng iba galing siya sa mayamang pamilya ngunit nawalay sa kaniyang mga mahal sa buhay. Sinunod ang mga kagustuhan sa buhay.  Kaya ayun. Ang pangarap lang naman daw niya ay maging malinis ang kalye.

Ang sabi ni Mang Ping “Narinig ko yung mga pinag uusapan niyong mag aama ah. Nakakatawa kayong apat ah. Ang tataas ng mga pangarap niyo ah” Tawang tawa siya

“Sa malayo palang dinig ko na ang mga boses niyo. Ang iingay niyo, mga boss. At ano ba yang mga pangarap niyo. Wala ba sa inyo nagbabalak na maging katulad ko. Ha! Ha! Kung hindi niyo naitatanong. Naisusulat sa Manila Bulletin ang pangalan ko. Isang magaling na sweeper sa pilipinas noong panahong di pa uso ang mga teknolohiyang yan. ganyan ako kagaling. Yon ang naging award ko. Kaya kayo!? kung gusto niyo talaga yan….eeeeh diiii sige..Pero magsitabi kayo diyan. Maglilinis nako”

Winawalis ang mga kalat papunta sa mga tao.

Nagtawanan ang mga “The Magi Brothers.” Pati si Kapitan. Si Mang Ping kasi ang pinaka siraulo sa kalyeng iyon.

Umuwi na ang mga bata at si Kapitan at Mang Ping ay kumaen muna saglit sa tindahan ni Nakanam.

***********

Kinabukasan, gumising na ang tatlo para gawin na ang kanilang mga balak sa araw na din na yun. Isa lang ang CR ng kanilang tahanan kaya nanguna na kagad si Mel at pumila muna ang dalawa sa harap ng pinto. Nakaugalian na ng dalawa ang magkamot ng bayag pagkatapos gumising. Humihikab habang kumakamot. Nagtatanggal ng muta habang kumakamot.

Sabay naamoy nila ang niluluto ng kanilang ina. Amoy usok ng isda na tilapia.

Habang nanonood ng balita si Nanay Erna ay inihain nito ang masarap na breakfast ng tatlo. Napalingon ang ina. Sabi ni Nanay. “Oh kayo, Gas at Bal, kumaen na kayo, gising na ba ang kapatid niyo na si Mel?”

Sagot nila “Nasa CR ho, dinudukot pa po ang mabigat na granada este nauna na po sa CR, Nay”

Nakangiti sila habang pinapakinggan si Mel sa loob ng banyo.

Napansin ng ina “Ano bang makati diyan sa bayag niyo at kamot kayo ng kamot”

“Wala po, Nay. sobrang lamig lang po kasi ng kwarto kaya nilalabas namin ang lamig ” Sagot ng dalawa.

Ulit ni Nanay Erna “Kala ko kung ano nilalabas niyo eh. Magkapatid nga talaga kayo”

At kumaen muna ang dalawa. Pagtapos kumaen ni Gas. Inayos na niya ang kanyang mga gagamiting damit mamaya. Sumunod naman si Bal sa pag aayos.

Nagtanong ang katulong na si Aling Gina Jaculo. Ang anim na taon nilang naging katulong. Mula sanggol palang ang mga bata ay nasilayan na niya ang mga ito. Tanong nito “Sino ang tao sa CR? Bakit parang mabibiyak ang bowl ng CR. Ang mapagbirong babae ay nang alaska na naman.

Sumagot ang ina “Si Mel yun, umiire ng malakas? constipated kasi yun”

Gina Jaculo: “Ah ganun ba, Kala ko nabibiyak na yung mga tiles dun eh. hahaha Kakalinis ko pa naman nun. “

Tawanan ang lahat.

Nakita nilang lumabas na ng CR si Mel na namumula.

Sabi ni Gina “Oh Mel tapos ka na pala, push pa more hahaha “

At tinuro naman si Gas at bal. “Kayo naman dalawa, sumunod na kayo!”

Naligo na si Gas at sumunod naman si Bal.

Nang tapos ng magbihis ang tatlo. Sabay na silang tatlong nagmano sa kanilang nanay.

Ngayon palang nagtanong ang ina “Saan ba ang mga lakad niyo at bihis na bihis kayong tatlo. Gabi tayo lagi lumalabas diba!?”

Sagot ng tatlo

Mel: Maghahanap po ako ng trabaho.Nay.

Bal: Ako din po,Nay.

Gas: Tutulong naman po ako sa barangay Nanay Erna. Magdedecorate.

Sagot ng Ina “Totoo? Alam ba to ng ama niyo?”

Sabay sabay na sagot ng tatlo “Opo, nakapagpaalam na po kame kahapon.”

Tumango ang ina at sinabing

“Oh sige. Mag iingat kayo ah. Laging mag iingat” Ang huling sabi ng Ina.

Lumabas ng bahay.

Pumara na sila ng Jeep at sumakay sila doon. Sa mabilis na takbo ng sinasakyan nila. Tila tuwang tuwa sila sa pag uusap. Binanggit naman ni Mel na nangangamba siya sa sakit ng kanilang ina. Kaya mas kailangan niya daw ng malaking sahod. At gusto niya daw mapasaya niya ng husto ang kanyang mga magulang. Napahanga ng husto si Gas at Bal sa tapang ng kanilang kuya sa paghahanap ng trabaho at pag asenso sa buhay. Napasagot naman din si Bal, “Ako din naman, gusto ko namang guminhawa na ang buhay ng ating mga magulang” Kaya naghawak kamay ang dalawa na parang magtropa at tinuro ang tumingin sa kanilang bunso. Nangako sila na mas magpupursigi pa sa buhay at aalagaan ang kanilang bunsong kapatid.

Sambit ni Bal: “kaya kahit anumang mangyari Sige lang tayo ng sige sa lahat ah”

Sa kalagitnaan ng biyahe. Nakasabay nila si Ms. Everloo. Ang babaeng pinagpapantasyahan ng lahat. Minamanyak ng ilang lalaki. Ang babaeng birhen. Nagkawentuhan sila sa loob ng jeep.

“Ms. Everloo, sobra pong ganda ng suot niyo ngayon. Shet. Lalo po kayong gumanda. Nahulog na ata ang loob ko sa inyo” sabi ni Mel.

Napangiti na lamang ang dalaga.

“Ms. Everloo, talagang hindi ako makatulog, kayo po lagi kong iniisip. Punong puno na po ng tigyawat ang mga mukha ko. Full Pores na po sila” sabi ni Bal.

Hinampas na si Bal sa sinabi nitong biro. Tawang tawa sa mga sinasabi nito

“Ms. Everloo, isa lang po ang masasabi ko senyo, mahal ko na po ata kayo”

Niyakap nalang ng babae ang batang si gas. At kinurot kurot sa tuwa.

Pumasok na naman si Mel. “Kame din Ms. Everloo. Kurutin mo rin kame. Saktan mo kame“

Ang tatlong pilyo ay hindi maawat sa kalokohan. Todo pambobola sa magandang dalaga.

Ms. Everloo “Ang kukulit niyong tatlo, pupunta ako sa Gym. Kasama ko si Crayola. Gusto niyong sumama?”

“Gusto sana nga namen kaso, Naku si Crayola? delikado yun, wag ka masyadong magtitiwala dun,nanunuklaw yun.” Natatawang sabi ni Bal.

Sagot ni Ms. Everloo. “Hindi naman siguro, kayo talaga. Mabait kaya si Crayola. Sige na..dito na ako bababa. Ba-bye na”

Bumaba na si Ms. Everloo. At nag flying kiss ang tatlong pilyo. Nakangiti na lamang ang babae sa mga pinag-gagagawa nila.

Sumabat na ang driver

“Hoy kayo mgachikiting , Bayad na ba kayo? Nilalanse niyo na naman ako ah.” Nakatingin sa taas na mirror ang lalaki,

“Ay oo nga po pala, eto na po”

Bumaba na rin ang tatlo at sinamahan muna si Gas sa Barangay Hall. Pupuntahan ang kanilang tatay para humingi ng pamasahe. At para banggitin ang  videokehan competition.

ITUTULOY…..

THE RIGHTEOUS IN WRITE N’ SHOES

Simula nung tinubuan ako ng kasing laki ng butil ng trigo na tigyawat (medyo dikit dikit kasi siya) noong high school ako. Pinangarap ko ang magkaroon ng collection ng sapatos. Ang gusto ko, ako ang lalaking version ni Madam Imelda Marcos with matching salagubang ang hair style tapos sasayaw ako ng si Felimon, si Felimon, namasol sa kadagatan.Nakakuha, nakakuha ug isdang Tambasakan.

Ayun. Hehe. Pun Intended.

Ngunit sa kasamaang palad, palagi lagi, buwan buwan, walang tumatagal na sapatos sa akin. Hindi ko alam kung mabaho lang talaga ang paa ko kaya nagdi-divorce ang sapatos ko or pike ang paa ko sa paglalakad sa mga kalye. Ambilis masira kasi. Mas matagal pa ata ang headset na binibili ko ng mabilasan sa CD-R King eh. Joke lang ho. Hindi naman dahil fake or branded ang tatak ng sapatos kaya nawawasak kundi sa paggamit ko lang talaga siguro.

 OO, sige na, aaminin ko na.

Dahil ngayong may pera ako, ang ganda pa naman ng pagkaka-print ng payslip ko ngayong buwan. Kumikinang na siya eh. Ang lakas ng loob kong bumisita sa pinaka-kilalang Mall sa Lungsod ng Pasay. Pakay ko talaga makipag-transaksyon kay Mr. Henry Sy at Mr. Gokongwei.  Mag iinquire lang sana ako kung paano mag-invest ng pera. Kaso di ko sila makontak. Charot. 

Yung una talaga, nagdadalawang isip ako kung bibili ako ng bagong sapatos o kotse, or bahay nalang sa tagaytay. Charot ulit. “Sapatos nalang talaga para wala ng mahabang paliwanagan.”

Kasi naman kaseee, kapag wala akong pera, gusto kong  bumili ng bumili. Kapag may pera, tipid na tipid gumastos. Nagwe-wet dreams na nga yung wallet ko sa bulsa eh. Umiiyak na sa sobrang higpit ng pagkaka-ipit ko.

Kung hindi niyo naitatanong, Pinalaki ako ng magulang ko na hindi ako humahawak ng maruruming barya nagulat na nga lang ako nung biglang tipid na tipid ako ngayon sa pera!. Charot na naman ulit. Hahahahaha last na talaga yun.

Every time na naghahanap ako ng may lalandiing sapatos.  Palagi nalang nangyayari na ang tagal ng titig ko sa isang bagay lalo na sa sapatos na gustong gusto kong bilhin. Inaamoy ko pa. Alam mo yun!? Halos ingudngud ko yung mukha ko sa sapatos sa sobrang ganda ng hawak ko. (Di ko pa sinosuot yan, groggy na yung itchura ko). Minolestiya ko yung sapatos. I leave the shoes an awe-gasm. hahahahaha

Tinanong ko nga yung ale kung yung mothballs sa loob ng box of shoes ba ay binebenta nila. Bigla ba naman akong pinandilatan ng mata. Syempre di ako nagpatalo. Pinakita ko ang gums ko. Maine Mendoza lang?

Hindi dahil sa itchura ko. Hindi naman siguro dahil mukha akong walang pera  para makabili ng mothballs kundi ang shunga ko lang talaga magtanong.

Ang totoo niyan, nagtatalo sa isipan ko ang “wala ba akong sapat na pera sa mamahaling sapatos o baka masayang lang talaga?

Sinabi ko sa sarili ko na. Ngayon ko lang naman re-regaluhan ang sarili ko. Puro nalang, siomai ang nireregalo ko sa sarili ko tuwing saturday. Its time to make it change naman.

Pero Anong klase ang bibilhin kong sapatos.

Pang opisina ba? Pang basketball? Pang gala? Pang porma? Ano?

Basta mimili nalang muna ako. Wait lang.

When I’m in the midst of it all, nakakita ako ng baby at tatay sa store na rin na yun. Hawak ng ama ang kamay at paa ng baby. Kinikiskis ng lalaki ang baba niya sa mukha ng baby. Tuwang tuwa naman ang baby sa kaharutan ng tatay niya.

Kaya naisip ko, paano naman kung paghambingin ko ang kamay at paa kung paano sila nagpa-function. Kuha? Ang writing at ang sapatos . Kasi naisip ko. Kung isusulat ko ito ng wala man lang katorya torya, so ano yun? Nagsayang lang ako ng internet.

Oooh Sige try ko.

(Habang tumitingin ako ng sapatos, sunod din ng sunod ang sales lady sa akin, kung ano ang hahawakan ko. Pepresyuhan niya kagad ako sa item na yun. Sabi niya pa nga “Best seller yan sir” and my reply is “So what?” Joke. Di kaya bugaw to!?. Binitawan ko ang bag ko saglet sa upuan ng mga customer at kinilatis ko ng mabuti ang sapatos. Hindi ko siya ipo-foreplay)

Ako pa naman kapag bibili ako ng sapatos. Gusto ko laging palaging perfect at maganda ang pagkakatabas ng sapatos . Diba!? Diba!? Diba!? Yung walang sira. Sobrang linis kung titignan.

Yan, ganyan. Ganyan din ang pagsusulat ko eh. Gusto ko pulido palagi ang pagkakayari. Maganda. Walang sabit. Kaya ang resulta. Nai-stuck ako sa paniniwalang dapat malupit ang malilikha ko. Im stuck on stupidity. Incorrect Boy!

(Ambabango talaga ng amoy ng sapatos. Goodluck nalang talaga sa kanya kapag pagmamay ari ko na siya at magsasama sila nang habang buhay ng mala imburnal na paa ko. hahahaha)

Tapos naman. Swak din sa panlasa ko yung may dating kahit tignan mo sa malayo ang sapatos . Yung tipong maka-masa ang design, ayoko ng simple ang pinapahiwatig na desenyo. Dapat parang painting lang sa museum. Ayoko yung tahimik ang art ng shoes.

Oh diba. Gaya din ng pagsusulat ko. Kaya wala akong nasisimulan kasi gusto ko lagi yung may angas. May sampal sa maraming tao. Kala ko kasi kapag simple lang, walang makakaintindi. (Ang yabang eh noh) Mali pala ako. Ito ang malaking temptation ko sa pagbblog.

(Susuotin ko ang sapatos, ititingkayad ko. Titignan ang likod ng sapatos sa mababang salamin)

Komportable akong suotin ang sapatos kapag  sabay sa uso. Mabenta sa mata ko. Malapit sa kabataan ang puso ng sapatos,(may ganun!?) tapos  sobrang bigat ng timbang, ibang iba ang dating. Talagang nakakalunod ang tama. Kapag wala pang nakakasuot nung ganung sapatos, parang boring bilhin. Diba!?

Ganyan din ng pagsusulat ko. Pramis. Ayokong simulan kapag medyo makaluma na ang impact nito. Kaya ang suma, maraming nasasayang na ideya na naisip ko. Ive learned that I don’t  have to know the ending of a story when i start. Kapag sinimulan ko na ang gawa saka ko ine explore more creative possibilities and it will make my story stronger.

(Sabi ko kay ate: Te, pahawak muna saglet nito? Okay lang?) Kung tutuusin nga, magdadala pa nga dapat ako ng push cart eh. Para talagakunyareng marami akong bibilhin kaso wag nalang. Nawalan na ako ng gana.

Ang gusto kong sapatos ay yung makakasabay lang sa marami, seriously medyo bida bida din talaga ako sa totoo lang dahil kala ko kapag patok, ayos para sa mga pinag uusapan ngayon, dahil “in na in” ang style.

Ayun. Gaya din ng pagsusulat ko, minsan inaamin kong alipin na ako ng mainstream. Nagsusulat nalang dahil sumasabay sa nakararami. Nakalimutan ko na ang sarili ko. Kala ko kapag mabenta. Tatagal ng pangmatagalan. Hindi pala. Parang loombands lang.

(Naalala ko noon, kapag nasa loob ako ng National Library sa Kalaw,Ermita laging may misteryong bumabalot sa tiyan ko, natatae ako ng severe, ngayon naman, hawak ko ang sapatos pero parang ganun din. Premonition ba ito? Pero pipigilan ko to for the sake of shoes.)

Ituloy naten ang istorya. Kung palupitan lang. Ang trip kong shoes ay Black talaga noon pa man. Matapang ang postura ng sapatos kapag ganun. Gusto ko yung  mapapa-wow kayo sa ganda. Elegante tignan. Yung talagang pinaka. May tapang. Nandidibdib.

Gaya din ng pagsusulat ko, feeling ko ambabaw ng mga sulat ko kapag medyo malambot ang istorya, Noon gusto ko walang makaka-abot. Sobrang maling mali pala. Gusto ko rin yung ibang atake kapag inilakad ko ang takbo ng mga character sa ikinukwento ko. Napapa-moon walk pa ako. At Chris Brown moves kapag ganun. Mamahalin ang piyesa. Kaya kapag ganun, nalulunod ako sa ginagawa kong kalokohan. Mas maganda na yung madadampian ko ng kaunti ang puso ng ibang tao sa istorya ko. Kahit ganun nalang talaga.  

(Kapag maganda ang sapatos, ang kasunod naman nito, maganda ba ang presyo? Kapag dehado, bitawan kagad sa paa ng sales lady sabay walk out) Joke

Pili ako ng pili ng sapatos. Kala mo ko babae eh.  Suot dito. Suot doon. Naiirita na ata sa akin ang sales lady. Balik dito balik doon. “May stuck po ba kayo neto?”  hahaah malaman niyang Isa lang naman ang bibilhin ko. haha Ang nais ko na sapatos ay tugma sa mga pananamit ko. Yun lang ang hinahanap ko. Hindi po advantage card, ate! haha

Nung isinoot ko na.  At yun na yung pinaka gusto ko.  Di pa rin ako komportable. Bakit kaya?

Gaya din siguro ng pagsusulat ko, napakasigurista ko. Walang tiwala sa sarili minsan. Ayaw kong tapusin ang nasimulan. Nagtatanong pa sa iba bago magdesisyon, titignan pa sa iba kung ano ang mas maganda.

(Naalala ko yung mothballs, nakakita kasi ulit ako. pero ayoko ng ulitin, di na masaya eh)

At eto na. Kapag napili ko na ang gusto ko. Excited na kagad ipakita sa iba – ipagyabang sa iba ang sapatos ko, kasi bago ito at wala ang iba. Ay wow. haha

Gaya din ng pagsusulat ko sa totoo lang, kapag sa gitna palang ng pagsusulat ko. Alam kong maganda ang ending ng sinusulat ko. Parang gusto ko ng ipakita at ipublish kagad sa internet. Diba parang sapatos lang din talaga. Atat lungs ipangsimba kagad.

Pwede naman magyabang, basta ba bangku ko ang inaangat ko.

(Nagtanong ulit ako kay ate, bakit kapag Jordan ang shoes, walang nakalabas na dila ni Jordan. Charot lang.

(De joke, ito na po ang bibilhin ko. Pupunta na po ako sa cashier, sambit ko sa ate)

At nang makauwi na.

Ang then ,kapag ginagamit ko na siya kasi nabili ko na.

Di ko alam kung paano gagamitin o sisimulan. Tingin ako ng tingin ulit sa sapatos. Iwas na iwas sa putik kapag naglalakad. Because I walk my shoes with endearment. Tinatamad ata akong humakbang, natatakot, kapag may baha, ayaw kong isulong ang bago kong sapatos. Baka di tumagal.

Gaya din ng pagsusulat ko, hindi ko masimulan ang maayos dahil ayaw kong magsimula sa draft.

Ito talaga yung pagsusulat ko eh. Ayaw kong harapin ang problema at challenge.

Kaya minsan naman biglang nawawala  ang sapatos–minsan nahuhulog, minsan tinatangay ng alon,minsan nag iba ng daan. Posibleng mangyari diba.

Gaya din ng pagsusulat ko, dahil nga, bagsak ideya ang nasa utak ko. Minsan name-mental block ako. Pramis. Sapatos na nawawala. Utak na nawawala. Or lack of focus ito.

Sa lugar na kinalakihan ko, hindi ko maiwasang maikumpara ang sapatos ko sa iba. Minsan kapag napunta sa ibang places, iba na ang naging gusto ko, iniwan ko na ang sinimulan ko. Nagulo na.

Yan na yan diba. Gaya din ang pagsusulat ko, di mapigilan tignan ko ang sulat ng iba. Naiiba na kagagustuhan ko.  Nalilito na tuloy ako. Nahihilo. Nasan na ba ako?

Mga ilang araw,

Makikita ko nalang na kung saan-saan nakatambak ang sapatos na ginamit ko. Burara talaga ako eh. Walang pagmamahal sa gamit.  

Gaya din ng pagsusulat ko . Ang gulo gulo ng topic. Kung ano ang pumasok, yun na yun, maipasok lang ang magkatugma na naisip, sala-sabat, nakalagay sa maling direksyon, Kaya ang ending, walang content.

Kaya ngayon.

Halos sarili ko lang talaga ang kalaban ko sa pagsusulat  at sa sapatos na gusto kong bilhin. Ang disiplina na kailangan ko ay kailangan din ng ilang manunulat. (Wag na kayong magkaila) Mga katamaran, ayaw lumikha, walang gasolina na pampa-apoy, hindi maitama ang pag aayos. Parang magkapatid na magkapatid talaga ang sapatos at kung paano ako magsulat.

Kaya tignan niyo, pagtapos naman gamitin ang sapatos.

Tinatamad ng ayusin. Ang akala ko wala ng mali sa mga itinatype ko, ayaw ng ulitin, ayaw ng remedyohan. Ang wakas, ipinagpapabukas nalang ang unang gawa.

Ganyan ako magsulat. Kaya wala minsan natatapos.

So, to make amends, hindi ko na hahayaan ibalewala nalang ang dream ko. Di ko na bibitawan ito. Gagamitin ko ng tama para magamit muli ang lahat ng ito. I-aallow ko na rin ang sarili kong magkamali pa ng magkamali.

Sumulat.

Hayaan mo lang tumakbo ang istorya.

Tapusin.

Saka pagandahin.

MAGPAKALALAKI EPISODE: NOON, BUKAS, GANERN

One Sunday night. Mayroong pagsubok na nagbabadya sa aming pamilya.

Negosyo o kalayaan? Bayan o sarili? mamimili ako, saglet!

Ang problema ng pamilya ay problema ng lahat ng miyembro.

Naglabas ng hinanakit ang aking kapatid tungkol sa kanyang butihing anak. Malumanay ang pag-uusap namen ni Ate Jorice sa Third Floor ng mansyon namen. Tila isang makabagdamdaming istorya na nag-uukit sa aming isip ng malaking tanong. “Ano ba talaga ang nangyayari? Saan tayo nagkulang? ” dandandaaaan! Nasabi kong nag-uukit sa aming isip para medyo may sense ang usapan namen.

Nakaupo sa tabi ni Ate si Benny. Ang batang wala pang kamuang muang sa walang hanggang havoc ng buhay. Nais kasi niya akong tulungan mag-ayos ng bahay kaya tumambay muna siya sa amin. Bigla namang kumatok si Benz. (Ang taong kupal,ay mali. Tao lang pala) . Takte kasi. Kala mo may kaaway kung kumatok yan. Talagang lagabog. Tatadyakan ko na sana siya palabas sa sobrang banas ko. Siya ang pinakamatanda sa amin. Ang ahead sa pamilya. Siya ang mas nakakaintindi ng mga life lessons. Bihasa sa lahat ng bagay. Siya talaga kasi ang takbuhan namen. Ang pinakamagaling.

Tuloy tuloy lang si ate sa kanyang pagku-kwento tungkol sa kanyang anak na nawawala ng landas. Naliligaw sa makamundong kalye. Sa pagpapatuloy ng salaysay ni ate. Sobra siyang nasasaktan sa mga ginagawa ng kanyang mga mahal sa buhay.

(Napakasakit kasing isipin na kung sino pa ang minahal natin ng sobra ay sila pa ang mas mananakit sa atin. Paminsan minsan.)

Ngayon, hawak ko naman ang Christmas light para ilagay sa Christmas Tree. Kanina ko pa balak gawin to, tinatamad lang talaga ako. Kasi October palang naman. Taeng tae na ko maglagay ng abubot.

Sa tuwing naglalagay naman ako ng Christmas balls doon, ang sarap magbigay ng hugotlines. Ang sarap magbigay ng payo sa ibang tao. Ewan ko kung bakit. Ganito ang  mga katagang  ang sarap bitawan eh

“Di niyo na kailangan magthank you, sinumbatan ko na kayo ng pagmamahal.”

Sa matagal na pagtunganga, sa wakas ,naisipan din ni Benz na tulungan ako sa pag-aabot at paglalagay ng Christmas light. Hinayupak to, puro kaen lang kasi inaatupag for the rest of his life.

Hindi naman ganun kahirap ang magdecorate kung tutuusin. Hindi na kailangan pa ng mahabang choreography para gumanda ang Christmas tree. Mas malaki pa ang drum namen dyan eh. Wala lang. Para lang masabi kong makabuluhan ang pagtambay nila sa amin. Pinatulong ko na rin sila. We are making a huge history. WHAT?

Malupit yang si Benz. Sobrang tahimik lang niyan kung bumanat. Yung tipong kapag kailangan lang humirit saka papasok. Sumasagot lang kapag tatanungin mo.Yung mga ganun tipo ng tao. Asteg mga repa! Ganyan na talaga si Benz, noon pa lamang. May pagka mysterious effect. Ibibigay niya ang mga impormasyon kung alam niya lang at naranasan niya ito. Minsan pa nga, kung hindi ka talaga deserve kausap, dedma ka dyan eh.

Sa matang namumugto at namumula dahil sa pag-iyak ng aking kapatid. Pati na tono ng pananalita ni ate ay hindi maikakaila ang sakit na nararamdaman niya kahit na tatlong lalaki kameng nakikinig sa kanya. Walang hiya siya magkwento. Kame lang naman ang walang ka-kwenta kwentang kausap niya buong gabi. Marahil ang sakit na nararamdaman niya, ay parang bulkang walang hinto sa pagputok. Mainit na. Masakit pa. Sino ba naman kasi ang hindi masasaktan kapag sinaktan ka ng dati mong asawa na pang iiwan at malaman mong napupunta lang sa katarantaduhan ang pinagpapagurang pera na ibinibigay mo sa iyong anak.

Sobrang sakit. Ang sakit sakit. Nagpe-penetrate talaga sa puso ko. Harinawa makayanan ko to. Ang OA ko!

Hindi na nga nameng magawang ngumiti o mag-joke dahil talagang seryoso na ang mga sumusunod na kwento ni Ate. Ang palabiro kong ate ay ngayon naman dumadanas ng malubhang pagsubok. Kung titignan mo siya sa kanyang mukha. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig dulot ng kanyang nalaman galing sa ibang tao tungkol sa kanyang anak.

Mahirap sabihing binata na ang kanyang anak/pamangkin ko para saktan pa. Yan ang tanong ng lahat. Pramis.

Naitanong ko naman kay ate. “Bakit naman po bumagsak si rj?

Ang sabi niya “Tinanong ko naman si rj ng personal, baka nga talaga meron siyang problemang kinakaharap kaya ayaw niyang sabihin. Nagtatanong tanong nga ako sa mga kaibigan niya, ano bang nangyayari kay rj?” Bihira lang umiyak ang ate ko. Kapag umiyak yan. Sobrang panget. Kadiri.

(Siya ang isang ina na gagawin ang lahat malaman lang ang tunay na dahilan ng pagkadapa ng kanyang anak.)

Marami palang naibagsak na mga subject si rj sa kanyang pagsisimula ng pag aaral sa kolehiyo. Ang balitang iyon ay ikinalungkot ng buong pamilya. Si mama, si kuya , ate mean at ako. Siguro nawala ang pag-asa nameng makakatapos pa siya. Dahil narin meron siyang ugali na parang siya lang ang dapat na nasusunod. Nasayang ang pera. Nasayang ang panahon. Ngunit kaming mga kapamilya niya ang tutulong upang matadyakan siya papalayo sa tamang daan sa tamang panahon.

Kailan kaya magbubukas sa kamalayan ang batang iyon?

Look back on my life, dati kapag nagkamali ako o natisod sa mga desisyon, hirap na hirap akong magsorry sa nagawa kong kasalanan, kaya ngayon sa mga susunod pa sa aking yapak. Ayokong turuan sila ng pagkamataas ng walang pagpapakumbaba. Lagi dapat nakaapak sa lupa at nakatingala.

Ang tunay na Estrella, mag pag galang sa kapwa na may konting kabastusan.

Malungkot. Sobra.

Itinuloy pa ni Ate: “Gusto ko ngang ipa-consellling si rj baka kako dun, mailabas niya ang tunay niyang nararamdaman doon .”

Gusto ko sanang isuggest ipadala nalang ang bata sa military. Para magtino. Naisip ko lang naman.

Wala akong maisagot kay ate tungkol doon.

Kasi kung babalikan ko ang aking nakaraan. Walang nagsabi sa akin kung paano ako lalakad. Ginabayan nalang ako ng mga aral ng pagkakamali ko. Ito ang naging compass ko para magbago. At ang mga sugat ko ang nagsilbing patunay na kailangan kong mas maging matibay sa pagharap sa bawat hamon ng buhay.

Hindi na napigilan ni Benny na ngumiti at sumabat sa usapan: “First and foremost..(ngiting demonyo) Halos ganyan din ako dati, Ang akala ko noon, kapag pumapasok ako sa isang unibersidad ay safe na ako, may maganda na akong kinabukasan, nagkamali nga ako noon. Sobrang sobra, hayuuuuup”

Nagulat kame na pumapasok pala siya sa eskwelahan. hahahaha

Sabay sambit ni Benz ng “Buti alam mo, ngayon,ano ka ngayon?”

Uminit ang butchi ni Benny sa nadinig na salita.

Siguro’y hindi nagets ni Benny ang pabirong bwelta ni Benz. Naunawaan ko siya, ang ibig sabihin niya lang naman, “ano ka na ngayon? Ay nangangahulugang malaki ang naitulungan sayo ng kahapon.

Getching mo na neng?

Minsan talaga kung hindi natin uunawain ang tanong at mapipikon na lamang. Talagang walang patutunguhan ang mensaheng ibinabato sa atin.

Noon pa man ay galit na sa isat isa ang dalawa. Ewan ko ba kung bakit hanggang ngayon sobrang lalim pa rin ang alitan nila. Pero parang magkapatid na ang turing nila sa isat isa. ANG GULO.

Ngumiti na lamang si Benny at naghugas ng hamay para basain ang mukha. Baka sa sobrang init ng panahon ngayon kaya ganun.

At eto na, di na nag paawat si Benz at nagsabing “ Ang hirap kasi sayo, kala mo alam mo na lahat. Ang yabang mo, Wala ka pa ngang napapatunayan eh” Patungkol kay Benny.

Saisip ko “nako, magkakagulo to”

Buti tumahimik na ang bata.

Pinatigil na ni ate ang dalawa sa kanilang pagbabangayan. Siguro dahil nga nasa murang edad pa si Benny kaya hindi nalang pumalag sa paghahamon ni Benz.

Ang babaw lang naman ng pinag aawayan nila. ADIK!

Nakakatawa talaga tong dalawa mag away. Parehas lang naman sila.

“Ano ba? Kayo ba ang may problema dito? Parang kayo yung nasasaktan ah!? Pwede ba, patapusin niyo muna ako sa pagku-kwento ko at kayo naman, okay!? Pasigaw na pag awat ni ate sa dalawa.

Napailing nalang ako sa gulo ng dalawang iyon. Para nga talagang silang aso’t pusa kapag nagkalmutan. Anghel at demonyo kapag nagkasakitan.

Sa pagpapatuloy ng kwento ni ate, ang sabi niya ay “Sa mga sumunod pang mga araw, may nalaman pa ako tungkol kay rj. Sobra akong nasaktan.” Kung nakikita niyo lang itchura ni Ate, parang naninikip ang dibdib na biik. haha

Nalaman pala ni ate ang buong katotohanan. The whole truth but not a good excuse. Hindi lang pala grado sa pagaaral ang bagsak ang kanyang anak. Kundi sa tunay na kasarian. Awts

Lahat kami’y nagulat at nagtaka. Animoy’ sinasabi namin sa aming isipan na

 “Ha, seryoso ka ba, ate?

Kaming tatlo ay huminga ng malalim. Nagtinginan sa mga mata. Ang noon na biro ay nagkatotoo pala sa bata.

Nasabi ko rin “Ah, alam ko na to, ang pagiging badaf ng pamangkin ko” Ito na yun.

Sa pagkakaalam ko. Ang pinakadelikadong tao ay yung mga taong nagpapanggap na bakla. Like Joey De Leon, Janno Gibbs, Anjo Yllana, at Wally Bayola. Mga malupit sa scandal.

Noong una, parang ayokong magsalita. Ayokong umimik. BInalak ko na wag nalang magsalita pero hindi na ako pinigilan ng konsensya ko para magsalita.

Ito ang mga napapanood ko sa pelikula na nagiging totoo na sa realidad.

Naalala ko ang pelikula ni Dolphy at Roderick paulate na “MGA ANAK NI FACI-FICA FALAYFAY” na kung saan tawa ako ng tawa sa tuwing napapanood ko ito sa Cinema One dahil pinipilit ni mang Dolphy na maging tunay na lalaki ang kanyang anak na si Roderick habang nagkekendeng kendeng ito pageensayo sa pagpupulis.

Bagay na tinatawanan lang ng lahat. Pero idol ko pa din si Panchito. Buuuuseeeet!

Sa pagtutuloy ng kwento ko slash ate Charo.

Nagsalita ng malumanay si Benny. Siguro’y naisip niya na mayroon naman siyang karanasan na pwedeng ibahagi sa amin.

“Dati ang biro daw sa asawa mo ay bading ate jorice, eh tignan mo naman ngayon, gagong sanggano na. Paano magiging bading ang anak mo.” Ang ibig sabihin pala niya. Ikinukumpara niya ang asawa ni ate jorice sa kanyang anak. Na noong parehas ang tukso ng pagka-alanganin. Maaaring maging ganun din si rj kung gugugustuhin niya.ng magbago.

Maaaring kung ano ang tinuran natin sa bata ay mag ugat ito sa kanya. May posibilidad.

Kaya mga kids. Wag nating hayaan tinutukso tayo ng di maganda. Lumaban tayo sa bullying. Amen? Amen!

Ngunit di kame magsasawa ng wantusa magpangaral sa kanya. Patigasan ng ulo na ituuh.

Binanggit ko naman na “Siguro nga, Benny, bata ka pa, hindi mo pa naiintindihan ang nangyayaring ito.Hindi lahat ay pare parehas ng kwento”

Kahit alam ko sa sarili ko na may pinupunto siya. Ginulo ko nalang siya ng konti.

Ako ang tito ng pamangkin ko. Dapat akong magpakatito. Ang rule ay rule. Walang babale.

Bumanat na naman si Benz na nakaupo na lamang at nakatingin sa malayo, sa kwadradong bintana.

Parang si Jose Manalo kung gumanap talaga to eh.

Benz: “Wala pa yan,ako nga eh. When I was a young kitten (hahaha) joke, Dati nga ako, biniro din ako ng ganyan, pero hindi ako naging ganyan. Hindi ko sineryoso. pwede pang mabago yang batang yan.Wala naman dapat patunayan sa kasarian. Kung paano tayo nagsikap, yun ang pinakamahalaga.” Sabay tingin sa akin. “tama ba?”

Sabi ko” Ay wow, sabay tingin sa akin, parang alam ko na yung kasunod eh, ako ba tinutukoy mo? Ha? Ha? Hahaha Parang hindi ako nagsikap ah.

Nagtawanan ang lahat. Dahil nga sa katarantaduhan niyang tanong, So epic. No substance.

Tumayo na si Benz para sa lahat. Kapag umasta kala mo may dating.

Ang sabi niya “Kung ako tatanungin niyo, malaki pa ang pag-asa ng batang yan. Madadaanan din ng bata ang napagdaanan namen. Naging matibay din kame noon. “

Pinilit nalang namen na umoo at inudyukan ko si Benny na sumangayon nalang. Kaya umoo nalang kameng lahat. Para siguro matapos na ang lahat sa mga pinagsasasabi ni Benz. Matapos na ang walang kwentang kwento niya. Joke.

Pero may point naman siya. Ang panget niya lang talaga magdeliver ng lines. Lines? Movie?

Ang pa-pilosopong tanong ni Benny” Weh, totoo, bakit? Paano ka ba naging ganyan? Wala naman nabago sayo ah” hahaha

Natatawa sa pagsagot si Benz.

Benz: “Hinde seryoso. noon na gaya mo, punong puno rin ng basura tong isipan ko. Pinilit kong linisin at itapon ang nakalagay na basura sa aking isip at pinalitan ko ng bagong pananaw. Parang baso. “

Benny: Weh, Ganun lang yun? Walang ka-effort effort.

Benz: Oo, ganun lang, bakit gusto mo pa ng formula, para idiscuss naten? Tado ka pala eh. Pinag iinit mo ulo ko ah.

Tawanan ang lahat.

Pagtapos nitong magsalita. Inalok niya naman si ate ng isang sigarilyo. Hindi tumanggi si ate. At sumindi na silang dalawa. Sabay din ng pagsindi ng ilaw ng Christmas light.

Napakanta nalang ako ng

 “You just gotta igniiiiiiiite the liiiiiight and let it shiiiiiiine. Just own the niiiiight like the 4th of Julaaaaaaaaay. 'Cause, baby, you're a firewooooooork”

Lumayo at bumuga ng usok nalang sila.

Nagbigay ng katahimikan.

Ate: “Ngayon hindi ko alam ang gagawin ko sa kanya, kung palalayasin ko ba yang batang yan? Naguguluhan ako. Baka hindi na pag aralin siya ng tatay niya kung malamang bumagsak siya at naging alanganin.”

So naisip ko naman, diba gusto mong makita ang magaling mong asawa. Edi sabihin mong naging ganyan ang bata para makita mo siya. (Sa isip ko lang naman yun. )

Humihikab na si Benny. Kala ko may umutot. Hikab pala.

Dahil nga siguro anong oras na rin at wala ring tubig sa itaas puro lang hampas ng hangin na talagang nakakahalele sa tenga.

Kaya para hindi siya umalis sa usapan. Inalok namen siya kung may maisa-suggest ba siya.

Ang eksena parang sa inuman. Ayaw paalisin ang tao para uminom muli. HOY SHOT PA! HOOY!

Benny: Ayoko na, baka naman kapag nagkwento ako mabalewala lang. Saka kung nandyan yang si Benz. Nakakailang lang magkwento ng opinyon ko,” Nakangiti na pa-nguso kay Benz. hahaha

Di kame nagpatinag. Pinilit pa rin namen siya na magkwento nalang. Hahah

Kasi nga, nga-nga narin kame sa topic talaga.

Benny: Kung ako tatanungin,

Yaaaan nagkwento rin siya.

Patuloy niya “Ang nakikita ko kay ate jorice ay hopeless na siya. Kinakaen na siya ng sitwasyon. Kailangan siya ang kumontrol sa sitwasyon. Noon nga eh, kung hindi niyo naitatanong , kung saan saan din napupunta ang pera ko kapag nakakatanggap ako ng sahod sa tatay ko. Napupunta lamang doon sa lugar na kung saan walang kusina. Lahat ng lumalabas dun pawis na pawis. Pero kami hindi. Sa madaling salita, kahit saan man ako pumunta. Kung ano ang itinanim naten. May balik. May kabayaran. Masama man o mabuti.  Mali ang ibinigay ni ama”

Ha? Ang lalim nun ah. Pwede bang bagalan mo? At mas maiintindihan namen.

Ang ibig niya daw sabihin “Okay na nangyari ang lahat. Maaari pang itama ang kaganapan. Palitan ang itinanim sa bata. Maaari pang solusyunan. Maari pang gawan ng paraan. Kung gugustuhin lamang. Hindi pa huli ang lahat. SIMULAN NG TAMA”

Benz: Natuwa naman ako dun. Dati hugot ka lang ngayon kumo-quote na mga linya mo.

Sagot niya : YES OF COURSE.

Tawanan muli ang lahat.

“Ikaw Benz, paano mo natatawanan ang isang sitwasyon o problema.’ Ang sagot naman ni Benz kay Benny “Matuto ka kagad magpatawad para mahanapan mo kagad ng nakakatawang bagay. Ano mang bagay. Subok yan”

YAH I SEE! Sagot ko.

At ang sabi ko naman ulit “Siguro tama kayo. Tama kayo sa opinyon. Pero syempre. Ano pa rin ang mahalaga ay kung ano ang desisyon ni ate. Siya pa rin ang masusunod.”

Anyway, para naman makasingit ako sa usapan nila. Syempre magbida sa ulo ng balita.

“Siguro nga tama ka Benz. May punto ang mga sinabi mo. Kay Benny  ang daan palang ng mga karanasan natin ngunit si Benz ay bihasa at natuto na sa pagkakamali. Tama kayong parehas. “

Magkamukha pa naman kayo. Bagay kayo.

Wala ng natawa dahil korny na talaga.

Ang dito na natapos ang kwento ng katotohanan.

Kaya kung babalikan mo ang buong istorya: Kaming dalawa lang talaga ni ate ang nag-uusap dito sa bahay. Walang tao na “Benny at Benz”. Sila lang dalawa ang parte ng mga kasagutan. Si Benny ang Past. Ako naman ang kasalukuyan. At si Benz ang sasagot  sa future.

 Kung inyong napansin. Sobrang ginagabayan ako ng kahapon para sa bukas.  Ibinuod ko ang issue gamit ang noon at ang hinaharap.

So, Let’s be real for a sec, ang Problema ang nagbibigay meaning sa atin buhay. Kung wala neto. Malamang pare-parehas tayong sira ang ulo. Sino ba pa ang magtutulungan diba ang magpapamilya din, in the long run. Mahirap hulaan ang mangyayari bukas. Pero pwedeng kontrolin dahil sa ginawa naten ngayon.

Meaning is the new luxury. What matters most is how well we walk through the fire.

Salamat mga kapatid.

PAPARATING NA ANG BAGONG SILANG

Makinig mga Ladies and Gents. “Narito ako ngayon. Upang sabihin sa inyo. Tinatanggap ko ang hamon bilang isang president ng pilipinas. “Charot lang

Alam niyo ba!? Yung bulinggit pa lang ako noon, takot akong makakita ng batang isinilang. Takot talaga ako. Sa totoo lang.

Nasa loob ako ngayon ng sinapupunan. At alam kong yung iba din. Ramdam ko rin kayo Guys. Kayo yung mga taong nag-aasam din na makalipad at damhin ang tunay na pangarap. But first of all, I want to thank, hmm gusto kong pasalamatan ahm tenkyuLerd sa kasalukuyang pagpe-preserve ni Mother Earth para makalabas na ako sa tiyan ng mundong to at makalipad na din pero po Jeskelerd, Tulong. Hindi pa po ako makakilos ng maayos. Hindi ko nga lang po talaga kayang mailapat ng maayos ang mga kamay at mga paa ko. Hindi ko pa kayang lumakad o tumakbo man lang. Kasi nga po, nasa sinapupunan pa ko ngayon. Sana’y may magturo sa akin ng daan patungong kabihasnan. O patungong kaligayahan. Nakasabit pa rin sa dingding ng isipan ko ang mga nais ko. So, help me, Plith.

Ang sinapupunang binabanggit ko ay ang mundong ito.

Ang dami kong natutunan sa loob ng sinapupunan ngayon.

-Ayokong sumabay sa agos ng buhay ng iba. Kasi feeling ko tulad nalang ng  pag-uso ngayon ng pagta-travel or vacation chu chu, umaasa nalang ang ibang tao sa himalang magbabago ang kapalaran nila sa pagta-travel. Very Very Wrong. Napagtanto ko. Kung di ako kikilos. Walang mangyayari sa mga kagustuhan ko. Ang iba nga kapag kumita ng malaking salapi,bwenasin minsan, ang unang nasa isipan kagad nila, “Paano ko palalaguin ang datong ko? Saan ako raraket” at iba naman ay ang sinasabi “Saan tayo magbabakasyon?” Ayoko lang talagang karirir ng maigi ang lakwatsa, gusto ko every now and then lang. hihihi

Gaya rin sa social media ba to?

-Yes, we are so connected to the internet but we are so disconnected from our hearts. Ganyan nalang tayo ngayon mga kapatid. Sobrang malayo na.

-At isa pa. Kailangan ko din bawas bawasan ang mga Yeses ko sa iba. Ako din ang napapahamak eh. Gago din ako. Kala ko savior ako sa lahat ng bagay kapag tumulong sa nangangailangan. Hindi pala palagi.

-Hindi na rin ako sumusunod sa colonyal na talino. Kahit minsan parang malungkot na parang ewan. Tuloy pa rin. Keri yan. Pati na ang relihionalismo sa bansa ko, itinigil ko na rin. hahaha

-Matagal ko ng kasing itinigil ang pagtsamba. Oo, ang salitang “tsamba” katunog ng samba”. Walang letrang “T”. Walang sign na “Cross”. Parang parehas lang sila diba? Naisip ko rin kasi. Kahit naman ang lahat ng tao sa mundo ay magbasa at sumunod sa nakasulat sa itinuturo ng ating bibliya, magmimistulang magulo pa rin talaga tayo. Yung mismong nasa loob nga ng templo, magulo pa rin eh. Kayo bahala. Nasa tama ba akong pag iisip o kinukutuban lang ako na parang ewan ulit. Sige, bahala na kayo ulit.

Minsan nagfe-fret ako sa mga nangangako sa akin. Hindi maiwasan talaga yun. Kaya natuto akong magdesisyon mag isa. Ang laki ng naitulong sa akin. So far.

Marami akong dapat pakisamahan kahit without rhyme and reason.  Wala eh. Hangga’t wala pang katotohanan sa mga bagay bagay na alam ko. Gagawin ko muna ang mga kalakaran na to.  

Sa ngayon.

Ang nais ko lang ngayon ay mabuksan ang mga mata ng iba sa sulat ko. Simple. No Big deal. Pulutin mo  ang sasabihin ko o dadaanan mo lang. Nasa sayo. Leche ka eh.

At kasabay nito, hinahasa ko rin ng maigi ang talim ko.( Sasaksakin ko kasi kayong lahat. hahaha ) Charot. Puputulin ko lang naman ang sanga ng bawat bunga ko. Yun lang yun.

At minsan nawawala ako sa dakong salasalabat ang landas. Pero matalas pa rin ang mga mata ko sa mga dinadaanan ko. Pusong panthera pa rin na gumagala sa kagubatan o sa sinapupunan na ito.

Sa loob ng sinapupunan na to. Nakayuko ako na parang batang di mapakali. Fetus palang.

Pinilit kong ako na mismo ang nagpupush ng lahat. Hindi ko na kailangan ng ire ng earth. Kasi nga life is changing diba. Hindi ko na hihintayin ang bagay na yun na itulak ako para bumago. Ako ang babago sa mundo.

Marahil natataranta pa talaga ako dahil maraming pang naka-lapag na junk sa utak ko. Tambak. Tambak. Kalat. Kalat. In no particular order.

Kung gaano ako katapang umire sa pagtae. Ganun din akong katapang lumabas sa pagkakakulong ko dito sa mundo. I just take a deep breath tapos hold ko in a second then i focus all my effort on pushing forward. Iiiiiiieeeeee (ire). Saraaaaaaap.

Wala akong paki kahit di pa sinasabi ng doctor/professionals  na lumabas ako. Gaya nga ng buntis. Pinag aralan niya lang naman lahat tungkol sa hospital pero ako pa rin ang kikilos. Tama ho ba?

Kapag pinapanood ko ang mga magulang na nagsisilang na bata sa sinapupunan. Sinasara din nila ang kanilang bibig sa pag ire. Tama ba ako dun? Paano ko nalaman, napanood ko lang. At tulad din yan ng mundo na to. Tahimik ang earth sa pagkilos ng pagbabago sa lupa. Nai-imagine niyo na ba!? Kaya ang aking pakay ay lalabas nalang ako pataas. Wala ng go signal go signal pa nila. Lipad! Parang ibon lang.

Hindi ako titigil. Hindi ako mapapagod. Hindi ako magsasawa.

Sa bawat desisyon at bagay na sinusubukan ko. Nabubuksan ang mga mata ko. Ooh diba. May metaphor ang sinabi ko. Finally. haha

It’s the little step in my life that often have the biggest impact in the long run. Oh well.

Kahit magkamali ako ng magkamali. Hindi mawawala ang gutom ko sa paghahangad. Sinanay ko na ang sarili ko sa ganung ugali.

Masaya din yung sine-celebrate ko ang malilit kong panalo. Sa paraang pag inom ng alak nga lang paminsan minsan. Eh kesa naman gumala pa ako at tumambay sa kanto.( palusot). Ganito lang naman yun.  Iba rin kasi yung bawat hakbang ko, ine-embrace ko na kagad ang near win. Yeeees!

Sa nilalakaran ko.

Hindi maiiwasan minsan na may may drug-sniffing dogs na didikit at lalapit sa akin. Sila yung mga aso slash taong hahanapan ako ng mali. Mag iinvestiga. Bawat tamang ginagawa ko ay may kaakibat na reaksyon ng inggit nila. Pusang gala talaga yang mga yan.

Palagi yan. Ang daming problemang bumabalot sa buto ko.  Ito pa rin ako kaya ko pa ring sakyan ang ebbs and flows ng karera ng buhay ko.

Wala eh. Ganun talaga. Kailangan kong magsimula muli sa square one.

Parang gusto ko ng tumakbo para mabutas na ang nakaharang sa dadaanan ko. Tulad ng tiyan ng ina.

Bubuksan ang bawat pintong madadaanan ko. Idea is so powerful.  Kaya i just focus on one idea per week rather than one idea per day. Masakit kasi sa ulo kapag dagsaan masyado ang ideya. Kapag madaming plano sa utak ko. If my certain things really won’t work, I’ll be really certain. Handa akong maglaan ng oras to estimate ang bawat rules & regulations na madadaanan ng biyahe. Tulad ng mga signs sa daan. Konting talas pa at dagdag ng laser like focus. Ito na siguro yung masasabi kong road less traveled ng journey ko.

At heto na nga,

Siguro’y di ko na kailangan ng direksyon sa buhay. Itinutok ko nalang sarili ko paitaas. At itinuloy ko lang. Go! Push!

Bibitawan ko ang nagpapabigat sa paglipad ko kasi “I’m afraid to fly but I don’t know why”. Sabi nga ni Lea Salonga. Ngunit lahat gagawin ko pa rin. Guluhin man ako ng mga professional works na nag ooffer sa tagumpay ko daw. Wala na akong pake sa resume ko. Because at the end, end kasi deads nako nun, they don’t read my resume at my funeral ikanga.  Bibitawan ko na ang buhay opisina. Gustong gusto ko na talaga. Umay na umay na ako sa pagsuot ng uniforme. Sinusukat pa rin ang timbang kung paano ko inilapat ang mga pakpak ko sa paglipad. Walang bagay na hindi nadadaan sa sipag at tiyaga. Ito yung gusto ko. Namimiss ko na yung dating halos ayaw kong matulog. Makamit ko lang ang gusto ko. Ayokong sayangin ang mga oras na ibibigay sa akin ang opportunity kung tulog ako. Excellence is my presence never tense never hesitant. Sawang sawa na ako sa bawat pagpalakpak ko sa iba. Hinati ang mundo na to sa dalawa eh. Those who are amazed and those who are amazing. Gusto kong maging amazing naman. The only thing i can do is to negotiate on a case-by-case basis.

Tulad ako ng mga password na ginawa ko sa social media. Iisa lang. Ganyan ako. Iisa lang ang identity ko. Hindi magbabago.

Hindi ako, know it all na tao. Kung ano lang ang kailangan kong malaman. Okay na ako dun. Gaya din ako ni John LLyod may pusong handang masaktan.

So without further ado.

Sisiguraduhin kong sa lahat ng lumipad na tao kaya kong bumalik pababa. Walang akong pake kahit may jet lag pa ko. Ano to eroplano? Hahaha pero sisiguraduhin kong sa paglabas ko sa pagkakahimlay ko sa mga ulap, mababago ko ang mundo ko. To fill the void of this bitch world.

At muli pa rin akong isisilang.

Ikaw gusto mo rin bang lumipad?

Ang Nanay Kong Tatay : The Thy Womb Story

Sumulat ako upang malaman mo ako’y tapat pa rin sayooooo! Kanta yan ni Rey Valera na walang kinalaman.

Ang totoo niyan.

Sumulat ako sayo dahil gusto kong ipaalam na isa na akong miyembro ng LGBT? Sana matanggap mo po ang naging desisyon ko. Hahaha joke lang.

Uunahan na po kita. Siguro sasabihin mo po na naman na parehas lang to ng ginawa kong sulat sayo noon. Yung puro kwela lang walang halong serious things. Ito halo-halo na. Karambola na to. Marahil marami akong magiging kaparehas ng sulat tungkol sa mga ina nilang lahat. Ang masasabi ko lang sa kanila “NEW’ng lahat”. Haha Orig ang gagawin ko.

Ngunit ipinapangako ko na sasabihin ko lahat ng ito dahil binabagabag na ako ng konsensya ko. Pasulong kong aayusin ang lahat. Ang dami kong pagkakamali sayo, Mama. Ang dami kong pagkukulang sayo. Kasing dami ng tao sa edsa na nagrally kamakailan lang. Kulang ang salitang sorry sa mga nagawa kong kasalanan sayo. Dahil minsan din,naguguluhan na ako kung sino ang dapat magparaya. Minsan ako’y naguguluhan na nasasaktan pa. Im just flat out tired of having to drag myself along when Im  even sure its worth it. Alam kong dapat ako ang maunang gumawa ng kaayusan sa gusot pero hindi ko magawa yun.  Kaya nagdadahan dahan ako ngayon. Kailangan ko lang siguro ng kaunting pahinga. A time  to catch my breath and recharge my batteries. Kasi hindi maiwasang tangayin ako ng galit at init ng ulo. Nakakapagsalita ng hindi maganda tungkol sayo. Pagpasensyahan mo na ang amo ko. Nahawa lang po talaga ako sa kups na ugali niya. Bitch yun eh.

Gusto kong lumuhod sana sa harapan mo. Medyo exagge pero wala na akong maisip na paraan para magsorry. Gusto kong magsumamo sa harapan mo. Pero kinakain ako ng pride ko. Nilalamon ako ng yabang o di ko alam kung takot ba ito. Alam kong magkakamali pa ako sa mga susunod na araw. Sa mga susunod na buwan. Sa mga susunod na taon. Pero hindi pa to ang huling pagkakataon para itama ko ang mga baluktot na pananaw ko. Hindi pa tama ang landas ko pero bawat hakbang ko ay pinag iisipan kong maigi. Sorry po kung ako ang nanakit ng damdamin mo sa mga pagkakamali mo sa buhay. Na minsan feeling ko mas magaling pa ako sayo. Kahit na minsan mukha akong demonyo sa paningin mo. Lahat na yata ng alyas ng demonyo ipinangalan mo na sa akin. Gusto ko sanang maghain ng petisyon sa korte upang ipawalang bisa ang pagsasalita ng masama sa anak. Joke lang. Tatanggapin ko nalang po lahat ng iyon. Aminado akong minsan natitiis ko tanggapin. Minsan hindi ang mga ganung pagkakataon. Ngunit kakayanin ko hanggat kapiling pa kita. Nasasaktan din ako dahil noon binubugaw mo ako sa mga foreigner. (Charot. Joke lang may maisingit lang) . Alam kong alam mo rin na noon naisip kong bumitaw sayo. Lumayas at magpakalayo. Nagdedesisyon pa nga ko kung kelan ba dapat bumitaw? Kapag kaya ko na ba o kapag hindi ko na kaya? Parehas palang mali. Medyo humuhgot lang po ako. Sa totoo lang. haha

Gampanin mo na gawing manhimasok sa pamamagitan ng pangingialam sa pag aaway ng magkakapatid. Naiinis ako sa ganung bagay. Sorry kung noon hindi ko iniintindi ang ganun bagay. Patawad kung nirerecord ko pa sa cellphone ko na N70 yung mga sermon mo noon. Hihihi Pangmotivate ko din po yun, Mama. Sarap din kasi sa tenga. Ngayon naniniwala na akong walang kwarto sayo para sabihing mali ka sa ginagawa mo.

Mas mahalaga pa ang relasyon ko sayo kesa sa trabaho ko ngayon. Paano ko nasabi? Ngayon may trabaho ako. Wallet ko lang ang mayabang hindi ang pagkatao ko. No sense of fulfillment. Kumbaga.

Ilang oras ba meron sa isang linggo? Nakakalimutan ko ng makipag usap sayo. Natatakot kasi akong magkamali muli eh sa tuwing nag uusap tayo eh. Nagtataasan ng boses. Umiinit ang mga sentido natin. Gusto kong mabalik ang simpleng usapan naten. Simpleng relasyon. Maging payapa at tama. Mag usap tayo tulad ng simple things like funny memories kahapon kanina at ngayon, mga mutual friendships mo, personal success stories ko, and other kinds of happy news make for light conversation. I want to tell you that i were thinking about you and that I love you and appreciate you. So muuuuch.

Alam ko na single mom ka. Wala kang asawa noon pa man nung mga bata pa kame. Parang hindi ko pa yata nababayaran lahat ng ibinigay mo sa amin dahil minsan ay kinakapos talaga ako. Nagigipit sa mga gastusin. Sa sarili ko palang. Naiisip ko nalangminsan na paano kaya kung ako ang nasa posisyon mo? Ipinikit ko ang aking mga mata at nilawakan ko ang aking imahinasyon. Inimagine ko na ikaw ay ako. Ang sagwa palang ng malaki ang tiyan Mama. Joke. Hahaha Pinagsisihan ko ang mga bagay na sana naisip ko bago ako nagbitiw ng masasakit na salita laban sayo noon. Napakasuwail kong anak at lapastangan. Ganunpaman, gwapo pa rin naman ako sa paningin mo. Doon nalang ako nakabawi. Kahit na ang relasyon natin ay parang MMK episode na super heavy drama pero marami akong natututunan hanggang sa tumatagal. Narealize ko na there’s a fine line between lending a compassionate ear and getting sucked into our negative emotional drama. Nagpapasalamat ako sayo. Alam ko kung paano mo ginawang araw ang gabi para sa aming magkakapatid. Para sa mga anak mo.At para sa mga pamangkin mo. Para lang mabigyan kame ng magandang buhay. Ang turing mo sa amin ay paring ihi, hindi mo kame kayang matiis. Ikaw ang inang minsan nabibigyan namin ng sama ng loob. Pinapaiyak. Pinapaalala. Sometimes, I judge you harshly. Sorry po. Wala kang katulad talaga. Sobrang lakas ng tama mo sa amin. Ikaw ang guro ko sa buhay. Ikaw ang gabay ko sa buhay. Good model ka ng isang matalino at matapang na ina. Namomotivate ako sa tuwing sinasabi mong “ano ka Jr after 5 years? Ang bigat ng impact sa akin nun Inay. Ikaw ang nagluto at naghain sa hapagkainan ng karunungan at aral para sa amin. Ikaw ang tagaagapay sa pamamagitan nang pagbibigay ng payo at babala. Lumalaban ka pa rin kahit butas ang bulsa mo. Sobrang laki ng impluwensya mo sa amin. Napakahalaga ng pagmamahal mo sa amin.Nahihiya akong sabihin na mama's boy ako sa iba kasi lagi tayong nag aaway. Gusto ko sanang tawaging ganun talaga.

SECOND CHANCE

Sana po bigyan mo po ako ng second chance. Isa pang pagkakataon na baguhin ang mga pagkakamali ko.

Binigay mo sa akin ang mga bagay na nagpapasaya sa akin para wag ko lang hanapin ang kupal kong ama. Wala na akong hihilingin pa kundi mahalin mo nalang ako sa gusto kong tahakin. Sana sa muli nating pagdadaupang palad. Maitama ko talaga. Nakalimutan kong yakapin ang pagkakaiba nating mag ina. Nakalimutan kong irespeto ang bawat point of view naten sa buhay. Nakalimutan kong tawanan ang mga sandaling pag uusapan naten. Ginamitan ko ng init ng ulo. Ang oa ko minsan magreact. Imbes na magrespond mindfully. Karugtong ng kinabukasan ko ang relasyon ko sayo. Inaamin ko nagtatalo minsan ang obligation ko at ang kagustuhan ko sa buhay. Damay minsan ang girlfriend ko. Natatalo din minsan ang takot at pagsasabi ko ng totoo. Ayoko kasi minsang madisappoint ka eh. Namimiss ko na kagad ang tawanan natin. Huhuhu (ang arte)

Kapag sinasabi mong panget ako, hindi ako tinatablan. Yan ang namimiss kong joke mo.

Bago ako magsettle down sa kasal. Aayusin ko muna ang mga pagkakamali ko. Bago ko pa i-combine ng simbahan ang pangalan namen ni angeline.

Bago ako mangrape este mambuntis. Aayusin ko lahat ng ito, paisa-isa.

Walang perpektong magulang pero makikipagtulungan ako sayo. Walang halong acheng acheng.

Tinuturing kita bilang isang ginto. Ikaw ang salamin ko. Maghahalo ang langit lupa impyerno. In in impyerno kapag tayo ang nagsama.

Hiling ko lang sa mga tala na mabuksan ang pinto ng maayos na relasyon naten. Mabalik ang pagmamahalan at matuto tayong magpakumbaba.

Sana matuto ka ka ding magpatawad, at habaan mo pa ang pasensya mo sa akin. Sana hindi na big deal sayo magsorry. Oh sorry!

Here’s the catch: I need hundreds of wins to get our family a champion, my ultimate goal. But, as i work my way through the bracket, I can celebrate each one of those wins, making the journey fun, instead of such a huge chore.  So hep hel. Hurray!

Ito ang babasahin ko sa tuwing mag aaway tayo. Marami pa akong dapat isulat tungkol sayo kaya gagawan ko pa to ng part 2 dahil masaya ang journey na to.

Your turn Mom, sayaw lang tayo ng sayaw sa buhay.