SAVING IS THE NEW SEXY

Pasensya na ha! Masyado pa po akong totoy sa issue ng investments. Aminado naman po. Lalo na sa pera. Dagsaan ang mga babasahin kung saan ipinaparating ang pagiging matagumpay at magkaroon ng pusong kampeon. Ang dame ko ngnababasang mga article na mag invest ka sa ganito, mag invest ka sa ganyan.  Pero wala pa akong nababasa na mag invest sa sarili ko. Or baka di pa lumalabas sa news feed ko ang mga ganung balita. Or late boomer lang talaga ako.

Isa lamang ang tiyak dito sa mundo, yun ay yung buhay na mayroon tayo. Wala ng iba dude. Yan lang.

Siguro. Hindi naman pagiging sakim ang maglaan ako sa sarili ko kahit katiting man lamang miski isang araw lang.

Naisip ko tong katha marahil dahil ito lang ang tangi kong naiisip na makakabago ng aking future. Naks! Seryoso.

Paunti unti sinanay kong umuusad ako.

Ang magtabi ng pabarya-barya para kahit papaano eh makapagtravel naman ako paminsan minsan ay napakahalagang bagay na mailalaan ko.

Ang magtabi ng alak (totoo po to) sa bahay para di na ako makikipag inuman pa sa labas ay dagdag happiness na para sa akin para mapasaya ko ang gabi ko.

Naging habit ko na ang pagpapagpag ng etis pagkatapos umihi na baka sakaling humaba ito. Seryoso to.

Ang maglaan ng 2 oras na tulog sa loob ng araw ng linggo ay sobrang halaga kung maituturing. Ang maglaan ng ngiti sa salamin ay patunay lamang na naglalaan ako para sa sarili kong future.

Kayo rin. Maari rin kayong mag invest sa sarili niyo. Tulad ng:

-Maglaan ng pag-ibig hindi lang sa minamahal kundi sa ibang tao.

-Mag aral ng bagong talent, magtwerking, magpatawa, magpaaliw at kung ano ano pang alam niyong makakatulong sa pagdevelop ng potential niyo.

-Maglaan sa pamilya ng oras at pera. Makipagtawanan sa oras ng kainan at sabay sabay magjogging sa umaga (di ko pa nagagawa to)

-Magtayo ng mapagkakakitaan. Pumasok sa club. Maging GRO. Joke! Mag garage sale. Mga ganung business.

-Sumali sa mga workshops. Acting workshop. Junkshop. Computershop. Basta bahala na kayo kung anong linya niyong trip.

-Gumawa ng mapa para sa sariling kinabukasan. Minsan naman, kung hindi naman makakatulong sa pagkamit ng goal maaari na munang bitawan.

-Maglaan ng oras para ienjoy naman ang kinakaharap ng problema. Bihira to diba. Pero dapat.

-Mag-aral ng ibang diyalekto. Diyalekto ng insekto at gagamba. Joke. Mga lenggwahe ng bisaya, ifugao, hapon atbp.

-Mag invest tayo sa bagong position. Paangat. Pasiklab minsan. Maging productive sa trabaho. (kala mo ako gumaganun din eh noh)

-Gumawa ng life goals. Hindi naman siguro ang pinaplano mo ay yun na talaga diba. Habang tuamtagal nag iiba.

-Magbasa ng blog ko. Charot. Hinihimok ko kayong basahin at pag-aralan niyo ang buhay ko. Shoutout sa mga psychiatrist.

Kung ang lahat ng ito ay maisakatuparin kahit sa maliit na hakbang ay napakalaki namang balik neto sa atin. May karunungan na hindi kayang bayaran ng pera. May kaligayahan hindi kayang tumbasan. Lahat ng ito ay makakamit kunbg tayo ay dedikado sa isang bagay.

Kaya ako. Sa araw ng linggo. Ito ang aking ultimate me time. Gagawin ko ang gusto ko hanggat kaya ko.

Ito na ang pagkakataong baguhin ang maling nakaugalian ko noon, pahalagaan ang oras na nasayang ko noon at magdagdag ng bagong skills na mahal na mahal nateng gawin at gandahan ang relasyon sa iba, hindi man Pulido mapaganda atlis pursigidong maitama.

Hindi lang yan.

Tinutupad ko rin na magbigay ng dalawang oras sa gym upang masama naman ako sa men’s magazine at konting compute ng mga nagastos at isasave for the next week. Nansin niyo ban a parang sobrang dame at bigat ng mga to, ito’y dahil nagkaroon ako ng hugot na nagdrive talaga sa aking para akong maging better person. Seryoso yan.

Ang tumatakbo sa aking weekdays sa akin ay naglalaan ako ng 15mins para makapag-isip isip.

15 mins pagkagising “Ano ba ang gagawin ko ngayon araw na to para makamove forward naman ako sa mga goals ko”

At 15 mins bago matulog “Ano ba ang mga natapos ko ngayon araw? Meron ba o wala? Anong nextplan ko bukas? Kahit na masakit na mata ko at marami ng nakakapansin s apagpayat ko. Dedma lang sa akin yan. Ang mahalaga, wala akong sakit at derecho lang ako sa mga nais ko.

All of this ang humubog sa aking pagkatao. Mahirap ang manggaling sa wala pero may kagandahan naman itong regalo.

Kapag galing tayo sa wala. Yung talagang salat. Matututo tayong paghirapan at pagtrabahun na magkaroon tayo ng ating inaasam. Its sounds serious na. Pero tototo at tagos pa to para sa akin.

Katulad neto, para sa akin ang blog ay isang malaking investment. Di ko hangad sumikat or makilala sa social media. Alam mo yan. Kung nababasa niyo ang mga previous post ko. Para sa akin lang ito talaga diba, pero kapag binasa mo naman ang blog ko ay ipinaparamdam ko naman na ako ay ikaw at ikaw ay ako. Parang magkakambal lang tayo ng pag iisip at kakayahan. Ang nais ko lang naman sa blog ko ay ma-track ko ang progress ko at malaman ko kung ano ba talaga ang dahilan ko dito sa mundo.

Wala pa ba kayong nahahalata. Kalimutan ang pera at problema. Gawin mo ang gusto mo. Dahil kapag naglaan ka ng oras sa bagay na gusto mo. Manganganak ito and in the future sayo na ang oras na pinapangarap mo.

ISIGAW MO SA HANGIN, TUMINDIG ANG MAGSILBING…

UNANG SIGAW

Sinulat ko ito, ngayong oras ng burol ng nanay ni Angeline. Sa notebook ko muna syempre. Ito rin ang isang paraan ko ng pakikiramay sa magiging biyenan ko sana kaso kinuha na siya ng Creator sa itaas. Kinuha na ang buhay na ipinahiram sa nanay ng girlfriend ko. Makikita pa sana ng nanay niya kung paano ko dadalhin ang anak niya papunta sa altar. Ayun. Sobrang bilis ng mga kaganapan sa hospital at ngayon ay nakaburol na ang nanay ng girlfriend ko. Kung mapapansin niyo, rektang rektang ang paunang bungad. Ako din nashock nung nakita kong tapos na ang lahat ng kwento eh.

Ganito kasi yun. High Blood ang nanay niya ng gabing yun. Pagdating ng lagpas alas dose. Biglang nagsuka ng dalawang beses. Marahil hindi alam ng mga kasama niya dun kung paano gamutin ang ganung karamdaman kaya pinagpahinga muna hanggang sa nakatulog ito. Pumutok ang ugat sa bandang utak at ang naging resulta ay comatose. At dinala sa hospital at pinunta din sa ICU ngunit hindi rin nagamot sa kadahilanang nabubugbog na ang dibdib neto. Kaya binawian na ng buhay ang nanay ng girlfriend ko. Sobrang nakakalungkot. Sobrang sakit para sa akin dahil first time ko makakita ng wala ng buhay. Fresh na fresh pa.

We love you Nanay Amelia. We honor you with all of our Heart. one day we'll be reunited in heaven.

Sa kabilang banda, maituturing pa rin naten may dapat ipagpasalamat sa Maykapal ang mga nangyari. Buti nga, hindi siya naaksidente or sa kalye bumulagta. Buti nalang sa bahay ito naganap. Napakaraming lesson. Isa na rito ang mga sumusunod:

1. Kapag may highblood na ang isang tao, makiaalam na tayo at sawayin na kumakain ng bawal upang tumigil sa pagkain ng mga matataba.

2. Makialam sa taong may sakit, alam dapat natin kung saan hahanapin, magtanong tanong kung sa ibang kapit bahay or sa internet kung paano ito maaagapan.

3. Maglaan ng oras upang tulungan at ipagdasal sa oras ng kasakitan ang tao. Sobrang effective ng ganitong rituals.

Life can always change, you have to adjust.

Bilang anak(siya), alam naman natin na ang gusto lang ng mga magulang natin ay makatapos tayo ng pag-aaral. Magkaroon tayo ng magandang buhay at maayos na kinabukasan. Ngunit kapag sila naman ang nangangailangan ay tulungan natin sila. Ibigay lahat ng ating makakaya.

PANGALAWANG SIGAW

Kakagising ko palang. Hindi ko pa pala naku-kwento senyo na bago na ang higaan ko. Hanep! Malambot na siya. Ang sarap magyugyugan dun. At mahalimuyak ang aroma. Hindi amoy ihi. May muta pa ko sa mata pero nagawa ko pa rin magbasa ng araw araw kong book. Malakas ang ulan sa labas. At sa sobrang lamig ng panahon. Na-frozen na yung etits ko. Pagkatapos ko naman magbasa. Binalak kong manood muna ng balita kasi wala akong internet tungkol sa mga kaganapan sa Metro Manila patungkol sa bagyo. Di ko hilig manood ng Balitang Filipino lalo na ng Umagang Kay Ganda at Unang Hirit sa TV pero natulak ako dahil isa rin ako sa mga kababayan nating nag-aabang kung may pasok ba ang empleyado. Alam kong Malabo. Malabong magkapasok pa sa mga oras na ito pero gaya nga ng pagtatrato sa atin ng gobyerno. Nagpapasok pa rin sila ng empleyado. Dahil ang tingin nila sa atin ay mga Immortal. Tong mga to naman. Magsususpend lang eh. Isang araw mawawalan lang ng Tax ang mga emleyado sa gobyerno. Ayaw pa. Mga Sakim.

Hindi lang bagyo ang binantayan ko kundi iba pang balitang kalye. Ipinakita sa balita ang isang video ng CCTV na kung saan binaril ng riding in tandem ang isang negosyanteng babae. Binaril ang babae na may gamit pang silencer ang baril sa Commonwealth. Mainit na mainit pa ang balita. Talagang nakakakilabot ang pangyayaring yun. Nakakabadvibes talaga.

At magkocommercial na ng binanggit na ang linyang “Magbabalik ang Umagang kay Ganda.”

Nasan ang umagang kay ganda dun? Explain niyo nga. Karumaldumal at kalunos lunos ang krimen kaya ang video kahit iblurred pa tapos para senyo Umagang Kay Ganda yun?

Matutuwa pa ako kung sinabi niyang “Kahit ano pang problema, meron pa rin Umagang Kay Ganda”

Yun pwede pa.

HULING SIGAW NA PINAKAMALAKAS

Marahil isa ka din sa tumataas ang kilay at kumukunot ang noo kapag may nababasa at nakikita kang pag-iinarte sa mundo. Yung tipong kakapanood mo palang ng MMK maya-maya naman makakabasa ka ulit sa Facebook na mga kaartehan at kadramahan sa buhay ng classmate mo nung highschool. Kaya ako, ililihis ko nalang ang ulo ko sa pag-iling at mapapasabing “eto na naman to, di na natigil sa kadramahan tong babaeng to.” Kaya ang bagsak ng lahat, bibilisan ko nalang ang pagscroll down ng news feed. Para wala ng gulo pa.

May maganda nga kayang maidudulot ang pagsigaw mo ng problema mo sa buhay gamit ang social media?

Paano mo masasabing kaartehan lamang ito o tunay na drama talaga?

May maganda nga kayang epekto nito sa bawat isao sa atin?

Minsan ba nakakabwisit na ang ishare ang mga struggle sa facebook?

Isa ako sa mga maarte sa social media. Pero ngayon nilimitahan ko na, nilalagay ko nalang sa blog ko. Lahat ng bagay nilalagyan ko ng art. Ang drama minsan ay ginagawa kong comedy. Ang comedy minsan ay ginagawa kong drama. Depende sa panlasa ko. Depende sa trip kong isulat. 

Marami akong napupunang katarantaduhan sa paligid. Sinasabay ko din ang sarili ko sa pag-aayos. Syempre!  Ayokong dumating sa point na ako naman ang nasa hot seat na pinagppyestahan ng taumbayan sa internet. Tulad ng Pabebe Girls. 

Minsan ay may nabasa ako sa social media na talagang disturbing ang isinulat niya. Hindi na to Pabebe Girls. 

Gumulo sa aking isipan at hindi ako nakatulog ng mahimbing sa kakaisip.

Tungkol ito sa nakakadiring gawain nila ng tatay nila. Naging normal at buti nalang may nakapuna at naitigil rin ito. Kung mayroon ka ng idea. Baka yun na yun.

Kaya napatanong ako. Dapat ba talaga niyang ipost ang ganung bagay. Halos binulatlat na niya lahat eh. Hindi literal na katawan ang nilabas kundi ang buong pagkatao.

Pinilit kong inisip. Tama pa ba to?

Napagtanto ko sa sarili ko na sa mundong kinagagalawan naten. Maaari tayong lumikha ng bagay na paghuhugutan natin. (Hindi sa ilong). Naniniwala kasi akong lahat ng bagay dito sa mundong ibabaw ay magkakakonekta. Pwede akong gumawa ng sarili kong istorya nasa sa akin nalang kung paano ko ito bibigyan ng kulay. Upang lumipas man ang ilang taon at bisitahin ko ang ginawa kong katha masasabi ko na “Pucha, eto pala ako noon. hahahaha”

Naalala ko pa ang viral video ng isang child star na nagsesexfie. Nagkaroon ng samu’t saring opinion tungkol dito.

Hindi ko alam kung akma ba ito sa artikulo kong ginagawa ngayon pero masasabi ko pa rin. Wala tayong magagawa. Sino ba naman ang dapat humatol. Internet niya yun. Cellphone niya yung ginamit. Katawan niya yun. 12 years old lang siya. Ang punto ko lang. Buhay niya yun. Istorya nya yun. Komentaytor lang tayo. 

Marami akong pwedeng gawin sa kahapon. At ikaw den. Eh syempre tapos na siya diba. Pwede ko siyang pag-experimentuhan. Hindi ko siya pwedeng baguhin pero pwede ko siyang iphotoshop nalang ang mga nangyayari. Itama ang mali. Ituwid ang gusot. 

Kung ating susuriin. Dalawang lugar ang sayang dito sa mundo. Ang library at ang sementeryo. Ang library na ilan lamang ang bumubisita dahil nanjan na si google at ang sementeryo na kung saan maraming nilibing na potential ng tao na hindi nagamit ng husto. Sayang ang mga istoryang hindi naisulat. 

Kaya kapag gumawa tayo ng kwento ng buhay natin. Make sure na tayo ang tunay na author at hindi ang ibang tao sa pagdidikta. 

Maaaring sa gagawin ko, ako palang ang kauna unahang gagawa ng inimbento ko. Istorya ko to eh. Nilagyan ng style kumbaga.

Kaya lagi pa, hinding hindi ako nagsasawang makinig ng success stories ng ibang tao dahil sabay din akong gumagawa ng sarili kong success stories. Kita niyo naman to diba. 

Malay ko ba na sa ganitong paraan ang practice ground ko tapos ang kasunod neto ay magsspeech na ko sa mga graduation at stadium. Pangarap ko po yun. 

Sa pagsulat ng sarili kong buhay dito sa blog. Pinapatunayan ko lang na tayo ay pare parehas lamang. Ganun naman talaga eh. Nilagay tayo dito para sugatan ng tagos tagusan. Kala kasi naten ang mga katulad nila Henry Sy ay walang masalimuot na kwento pero meron pala. At ang kagandahan pa neto, Open akong ipakita sa iba ang ibang kulay ko. Bakit ko pa itatago? Life is too short. Kung si moises nga, yung mga diary niya, pinakinabangan naten, malay mo. Ito na ang makabagong bibliya ng henerasyon. Sana! Sana! Sana!

Sabi nga ng iba, harapin mo ang araw para makita mo ang liwanag, kapag tinakuran mo ang araw, makikita mo lang ang sarili mong anino. Ang iba kasi takot na takot ipakita ang baho nila. Ang sarap kayang paglaruan ng tae. No! I mean tawanan lang ang buhay na to. Walang dapat itagong kwento. Isigaw mo. 

Saka baka sa ganitong paraan, mabasa ng katulad ko ang mga kabalbalang sinusulat ko. At magtandem pa kame. Isa lang naman kasi ang nahuhuluan ko dito sa mundo na to eh.Eh syempre, Predictable ako eh. May kanya kanya tayong purpose na dapat icreate.(na alam ng lahat) Lahat require maging creator. (yun ang hindi alam ng lahat) Kahit pokpok ka pa. Ambag pa rin yun maituturing. Kung tunay ngang may kanya kanya tayong gift. So dapat ishare. Ang problema. Bigay din naman yan. Nasa sa atin lang kung tatanawin naten tong gift o disaster kung tatanggapin. Natawa ako sa isang komedyante sa showtime na sumali, ang sabi niya, ang pangarap niya lang daw ay makapagtapos ng pag aaral pagkatapos nun wala na siyang pangarap. Funny! Funny! Funny! Eh yun ang sigaw niya eh.

Nakakatawa dahil totoong totoo sa karamihan .May iba't iba tayong position sa buhay. Yung iba nasa taas ng bubong ang iba naman ay nasa building. Nagkakaiba lang kung paano ang yung pagview sa kabuuan ng buhay na to. Hindi ko rin hinayaang ang istorya ng buhay ko ay pa-easy easy lang. Ginawa ko tong makabuluhan. Aaminin kong minsan napapagod na akong maghanap, maghalukay, mag-explore. Dahil gusto ko namang mapakinggan ang sarili ko. Tama na muna ang kwento ng success nila. Ako naman muna.Pleaaaaase! 

Diba nakakatuwa makita yung nakikipagbakbakan tapos kinukwento mo pa sa kasama mo kung paano mo napataob ang lahat ng iyon. Payabangan pa minsan. 

Marahil pag akyat naten sa itaas. Ang Diyos ang magrereview ng lahat. Kung ano ang nangyare. Yun na yun. Wala ng erase erase pa. 

Sharing your story of struggle is a great way to do this, and it shows everyone that your willing to take a risk and do whatever it takes to inspire those around you.

LAKWATSA SEASON 2

LAKWATSA SEASON 1

OOOH I THINK THAT I FOUND MYSELF A CHEERLEADER

Imbitado ka sa Birthday Celebration ko. Just celebrate good times, come on!

Anyways-hi-waist. 41 Days pa naman bago ako magbirthday. Wala naman ‘tong pinagkaiba sa birthday ng pangkaraniwang tao. Walang arte. Ang araw na kung saan bawal akong magcomment ng negative, bawal akong magalit kasi birthday ko,feel na feel ko ang birthday ko kapag malakas ang tugtugan na bumabayo na ang bahay namen, masaya rin nung tumanda na ako, nauso na sa katawan ko ang alak. Ang araw ng birthday ko kung saan uso na ang notifications, hindi na uso ang regalo.

Nakatapat ang araw ng buhay ko sa gitna ng taon. Marahil ito ang markang pula para mapagtanto ang nangalahating achievement ngayon taon. Magnilay nilay na.

May pagkabaliw din ako ano?

Sumasagi ngayon sa aking isipan kung dapat bang magpakarelihiyoso ako sa Facebook para lamang magkaroon ako ng papuri sa tao. Or kung hindi naman, tadtarin ko sila ng makulit kong isipan sa pagpapatawa sa bawat status ko. Or kung hindi naman, magdonate ako sa charity ng natitira kong pera para may balik! Ewan ko lang sa arte kong to kung bibigyan ako ng award sa gawad urian 2015 para lang sa birthday ko.

Oops, Oops, Oops,

Mali yan. babalik pa rin ako kung ano ang una kong minimithi. Hindi ko po gagawin yan. Go for goals pa rin.

*Kumaen muna ako ng Cream-O*

Huminto muna ako saglit. At nagtanong sa sarili, saan na nga ba ako?

Hindi ganun kaengrande ako maghanda sa mga nagdaaang birthday ko. Simpleng salo-salo lang masaya na ako. Ikanga ng mga matatanda, maitawid lang ang kaarawan ko ay sapat na para magpasalamat sa buhay.

May isang bagay lang na tumapik ng kaisipan ko. Kung titignan ko ang mga kasama ko dito sa opisina, marahil ang mindset nila sa bawat araw ay ganito.

“Sana hindi pumasok si Boss ngayon”

“Naupload na kaya niya yung mga pics namen kagabi”

“Marami na namang gagawin ngayon, OT na naman asar”

“Sana makasabay ko si crush maya”

“Sana may sahod na”

Ilan lamang ito sa mga common na kataga ng mga empleyado ngayon. Katulad ko, hindi ko rin maiiwasan isipan ang ilan dyan dahil parte pa rin ako ng kumpanya. Ayoko lang naman na masira ang tatlong taon kong experiences sa pagiging Cad Operator.

Kaya naging topic ko itong every is my birthday ngayon dahil may something motivated na bumabalot rito sa artikulo ko.

Nasanay kasi tayo sa bawat araw, may nakakahon na task para sa araw lang na ito.

Ngunit, halimbawa kung gagawin ko na ifi-feel, ivisualize, pumikit at isipan sa araw na ito ay birthday ko. At bukas ganun din. Panibagong araw. Panibagong simula. Bagong pag-asa. Ito ang birthday ko na kung saan lahat ay magbubunyi dahil sa akin. Ngunit para naman sa akin, bilang ganti, ipaparamdam ko din na dapat akong umastang birthday ko talaga ngayon kahit punong puno ng gawain sa trabaho at mga problema. Ano mang negative energy ang sumalubong, birthday ko pa din.

Ang saya diba. Nabago ang lumang mentalidad ng positibong pag-iisip. Pak ng Pak!

Wala naman ‘tong pinagkaiba sa mga nababasa natin sa internet na “everyday is a new beginning, Everyday is a second chance, Everyday is a blessings, and Everyday is a new opportunity. “

Tumpak. Check ng pulang bullpen.

Ang hina-highlight ko lang ngayon, Ang bawat araw ay may kalakip na bagong cake, bagong greetings at bagong saya umulan man at umaraw. Bumagyo man o lumindol. Ito ang birthday nateng may bagong gift na ibibigay sa atin galing sa heaven 24/7. Nasa sa atin kung paano natin gagamitin. Kalimutan na ang  age. At ang oras na tumatakbo. Kung ano ang gusto natin, ituloy natin. Ito ang araw na tyansa ko ng ifulfill ang misyon ko dito sa mundo. Hindi ang trabaho ko. Pakinggan ang ating calling. Oh syempre call eh.

Kalimutan na ang mga EX, malungkot na kahapon, negative feelings, mga kaaway na nosi balasi, sino sino ba sila, mga nagsinungaling sa atin, mga hindi naglike at comment, mga kabet na nagwasak ng tahanan,oh tukso layuan mo ako, at mga taong walang pakundangan manlait. Hindi nila araw to, araw ko to. Bukas at magpakailanman. Mel Changko!

So, wala na akong pake kung 41 days pa ang birthday ko. Basta ngayong araw na ito. Hanggang matapos ‘tong taon na to. Araw-araw ay birthday ko. Simpleng pag-kaen. Simpleng kasiyahan. Simpleng pamumuhay. Ngunit may tone-toneladang ngiti at tawa na pagsasaluhan kung sino man ang makasalamuha ko.

Kung birthday natin ngayon, may something na magandang mangyayari. Bili now job lang ng bili now job ang cake ah. WHAAAT?

Today it's totally different. Magtiwala lang ako sa soul kong makakamit ko ang goal ko.

I-enjoy ang buhay.

Try again pa.

Isipin natin kung gaano kasaya ang Panginoon ngayon na iniisip nating birthday natin ngayon.

Malamang napapaNaeNae na Siya ngayon. Napapabreakdance ang mga Anghel sa langit at napapaheadbang ang mga santo.

Huwag mo ng isipin ang mga demonyo, may balak lang sila sayo pero undefeated ka pa rin hanggang huli.

Kung ano man ang masakit na nangyari kahapon ay tapos na yun.

Kaya ano mang hadlang sa buhay. Magcelebrate pa rin tayo. Samahan niyo ko. Birthday natin ‘to.

LIFE IS A BEAUTIFUL GAME

Ito’y isa na namang kwento ng pasasalamat sa bawat hamon ng buhay ko.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Minsan dumarating ang mga malaking changes sa buhay ko ng hindi inaasahan. Minsan nga kahit paghandaan ko pa ng maigi ang paparating na problema ay talagang magbabago ng tuluyan. Anak ni Poncho Pilato ang tadhanang walang habas magdala ng magandang pagbabago at putonginamoy naman ang may dalang matinding unos, dagok, hagupit ng sanlibo't sang delubyo at hampas ng alon. Ang lapastangang pamumuhay na unti unti kong itinatayo. Salamat po palagi.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Kapag ang pagbabago ay medyo sintunado or malabo, naghihinay hinay lang ako. Kahit na feeling ko lagi na lang akong may dalang mischief. Kung kaya ko pang pumulot ng bato sa bawat dapa ko sa lupa. Pumupulot pa rin ako ng aral kahit sugat sugat na, matatawag ko pa ring matagumpay ang sarili ko dahil itinatatak ko sa kukote ko ang magandang aral na nakuha ko. Mahirap pero kinaya. And I’m happy & i know it clap my hands. Salamat po palagi.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

I live in a world where wrong is forced to be right. Ang mali ay pinapaganda pa para magmukhang tama. Todo deny pa ang iba (minsan ako) sa kasinungalingan at dedma nalang sa kinakatakutan. Saklap diba!? Sa bawat gumadagundong na pagsubok nakakatuwa dahil nagagawa ko pa ring ngumiti. Nakakaimbento pa rin ako ng Pantawid Libog Activity pero hanggang ngayon, hindi pa rin ako makatawid-tawid! Salamat pa rin po palagi.

                     Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Sa mga kasalanan kong nagawa. Inaamin kong produkto lamang ito ng aking mapangahas na pagnanasa. Namumutawi mula sa kaibuturan ng aking pagkatao ang maselang kasiyahan mula sa lamang loob. Okay lang. Tuloy lang ako.Mesheye eh!

May malaki akong babaguhin sa sarili ko. (Weh?) Pero ako pa rin to. Mas triple pa ang gagawin kong lakas sa pagharap sa mapanghusgang mundo.

                      Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Sa bawat magagandang nangyayari at pinili kong mangyare. Hindi ko kinakalimutan pa ring magpasalamat. Titingala lang ako sa itaas at ivvisualize ang  mukhang anyong tao na may dalang nakakasilaw na liwanag, siya ay Diyos. mag-tenchu ako sa biyayang inihandog Nya.

Pero minsan (inaamin ko) kapag tumatalas ang  sungay ko , kumakapit nalang sa universe. Nakamit ko ang lahat ng mag-isa, feeling ko. Pero I just whisper a breath of "thank you" as a sign of my gratitude to the air so that whatever swayed the winds of good fortune my way would hear my appreciation and thankfulness. Hirap mag-english. Shet!

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

 Eventhough wala pa akong nagagawang pupukaw sa inyong kamalayan. Yung tipo ba na mapapa-duwal kayo to the max sa aking demonyong talata. Hindi titigil ang inyong lingkod sa pagsusulat or pagttype. Basta yun na yun. Bahala kayo kung saan kayo mas kumportable. Sulat or type! Salamat po palagi.

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Ipapatikim ko ang tamis ng tagumpay na nag-aagaw ang luto ng Diyos at likha ng tao. hehe

Kahit na salungat sa paniniwala ng iba na maganda ang buhay. Para sa akin ay tuloy ang buhay.

Tawagin man nila akong huwarang feeler sa pagpopost sa blog. Itutuloy ko pa ito. Ito kasi lahat ang humulma ng aking pagkatao. Salamat po palagi.

                     Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

Marami akong adhikain sa buhay lalo na ngayong taon. Nais ko pang bumuo at magpatakbo ng magandang pamilya. Taas-noong ipinagmamalaki kong magiging matagumpay akong tao. Tiwala ako sa sarili ko. Cross my heart! Ako na mismo ang magsasaksak sa baga ko ng mga binitawan kong kataga. 

Binibitbit ko ang panalangin at tapang sa bawat araw. Thank you, ho!

This year 2015, bago ako magbirthday. I am looking forward na maraming bagay ang marami pang mahahalaga at masasayang bagay na mangyayari pa. Kalahati palang ng taon masyado ng kaliwat kanan ang mga eksena sa paligid ligid. Pero wala naman sa akin yun, okay lang yun. kumbaga sa bilyar eh. Yun ang aking “preparasyon" lang para sa susunod pa na tira. Halos matatapos na ang taon. Umiinit na ang mga kamay ko sa pag grab ng magandang opportunity. Eto ang taon ko.

 Puso! Puso! Puso!

THE IRIS OF MY MIDLIFE CRISIS

Ang sarap sobra ng almusal ko, Pansit canton. Yan ang agahan ko today. I have a kilig-filled morning with my breakfast. Busog.

Pagbalik na pagbalik ko sa opisina,magttrabaho na sana ako. Nakabasa ako bigla ng hindi magandang text messages galing sa aking minamahal na girlfriend. Problema na paulit ulit nalang. Hindi na kame natapos dun. Bagay na ikinagalit ko kagad. Although, mababaw pero bakit ganun nalang talaga ako mag-react. Kanino ako nahawa. Paano lumala ito? Maninisi na naman ba ako?

Sa mga oras na to, malamang dapat kong sisihin lang ang sarili ko. Or kung hindi naman, matuto nalang sa pagkakamali. May factor na kasama ang boss ko. Maybe, hindi lahat siya ang dahilan ng pagkasira ko ngayon.

At ito na, pagtapos kong basahin ang messages, nagreact kagad ako sa hindi inaasahan pagkakataon sa message sa akin. Nainis. Nabwisit. Nagmahal. Nasaktan. Joke lang! Pagtapos ng lahat sinabi ko. I immediately ask myself, bakit ko nagawa yun? Bakit ang dali kong mabanas. Kala ko ba “subok” akong tao.

Kung titignan, okay din kasi active din yung positive konsensya ko. (Salamat dahil nanjan ka palagi. ) huhu

Sa maniwala kayo at sa hindi. Hangad ko ang maayos ang buhay ko. Maging tunay na lalaki. Lalaking dapat tularan. Gwapo. Maalindog. Hot. Sikat na Sikat. Pero paano ko magagawa iyon kung sa maliit na bagay ay umiinit na kagad ang ulo ko.

Paano nalang kung isa na akong tanyag na artista. At hindi ko nagustuhan ang tanong ng nag-iinterview sa akin. Oh diba. Magagalit kagad ako. Kunyare

Interviewer: Ben, ano pong masasabi niyo sa kumakalat na sex video niyo?

Ako: Punyeta, titi lang ang nakita niyo sa buong video, ako na kagad? Mga walang modo.

Ang bagay na ikasisira ng pagkatao ko, hindi lang ng imahe ko ay dapat ko ng ayusin.

Pinangarap ko maging magaling leader na may konting pagkaboss pero hindi tulad ng boss ko na mainitin ang ulo anytime, anywhere. Maikwento ko pa, minsan sinabay niya ako sa kotse niya, matatawa ka din sa pagkatao niya dahil ultimo traffic pinipilit niyang kontrolin. Sinabi niya “ Tignan mo to (yung kotse) imbes na dumirecho, lumiko pa. Pati tong nakaharang na kotse”. Makikita mo talaga siya na inis na inis at iling ng iling sa galit.Kung tutuusin, dapat talaga sa kanya nalang tong blog ko eh. Siya nalang lagi kong isinusulat eh. Dedicated lahat sa kanya to eh.  

Honestly, talagang apektado ako sa ganitong sitwasyon. OJT pa rin ako dito. On_Job Tang ina.

Minsan din, ako pa ang trip ng boss ko lkausap kapag umiinit ang ulo niya. Kaya sa tuwing nainit ang ulo niya nakahanda na ang kamao ko, nakabwelo na pa-uppercut sa mukha niya.

 “wag ka lang magkakamali sa akin, sir! Bibigwasan kita. Masisira kinabukasan mo”

Sa tuwing uuwi naman ako. Pinipilit kong huwag magalit sa nanay at girlfriend ko pero kapag galing ako sa kausap ko sa boss ko lahat ng yan ay sira. Sira ang plano.

Makimkim akong tao. Mahirap para sa kin to pero kakayanin kong harapin.

Kaya naglagay ako ng game plan sa buhay ko na nakatatak na sa bungo ko,saan man ako pumunta dapat control ko ang sarili ko. Mababago din ang lahat. Maitatama din ang lahat. Paisa-isa. Paunti unti may mababago.

Napapansin ko din, nawawala ang tamang tapang kapag umiinit na ang ulo. Nawawala na sa tama ang ipinaglalaban kapag mainit na ang ulo ko.

Ito pa ang isang scenario na umiinit kagad ang ulo ko

Kapag tayong mga lalake sumweldo tayo ng 18K (example lang)  at hindi mo nagastos yun meron kang tumatagingting na 18K na savings sa ATM mo. Malinis. Walang labis, Walang kulang. Pero kapag ang girlfriend ko ay iba ang meaning ng savings. Eto explain ko.

Ang scenario:

Friend nya: Uy, nakakita ako sa Forever21 ng guess bag! Tang ina, sobrang mura gurl. 12K lang yung bag, nag sale ng 50% off! Isipin mo gurl, from 24K ang bag ay naging 12K na lang, nakasave tayo ng 12K! panalo tayo dun”

Mga putang ina niyo. Savings mo mukha mo!

May times na iyakin ako. Iyakin dahil di ko masabi ang gusto kong sabihin. Maiparamdam ang gusto kong iparamdam. Kaya pumuputok sa mata ko ang luha. Kahit saan mo naman ako dalhin, dala ko naman ang bayag ko. May tapang ako. Dito lang talaga sa “mundo ng opisina” na to di ako makapalag.

Oras na.

Kailangan kong gamutin ang pagiging mainitin ang ulo ko bago pa lumalala ang lahat. Isa itong hakbang para sa pagbago ng character ng isang payaso. It’s my road to recovery.

Gaya nga ng pigsa ko noon, kahit na may sugat ako, pipilitin ko pa rin bumangot at lumaban. Kahit makirot. Lilipas din ang lahat. Keep moving lang.

Sa susunod na uminit ang ulo ko. Pipilitin ko nalang magreact ng mag iisip muna ako bago magsalita. Kasi minsan ang akala ko alam ko na lahat ng sasabihin niya kaya umiinit na kagad ako.

Ayokong pati ang mga magiging anak ko ay maapektuhan. Ako na mismo ang magrereseta sa sarili ko.

Kaya kung iisipin, ang blog ko sa kabuuan ay para sa akin. Dahil sa sarili ko magsisimula ang tagumpay. Alam kong karapatan mong mabasa ng may mapulot ka sa blog ko. Kung wala kang mapulot. Bukas ang pinto. Lumayas ka. Hudyo!

Maiba naman tayo. (Nakangiti) May isang bagay lang na hindi nagpapa init ng ulo ko. Kapag nagkiss na kame ng girlfriend ko. Yun na. Wala na galit ko nun. AYIE! Nawawala ang init at napapalitan ng nagsisigang mga laman.

Ngayon hindi ko masabi kong choice ko talaga ang magalit sa sobrang bilis ko magreact. Pero ayoko ng maulit to. Lagi kong ipagdarasal na maayos ko ang ugali ko na to. Ayoko na.

Maisingit ko lang,

May isang site akong napuntahan na naglalahad: "In life we have two major identity crises. The first, occurring in adolescence, is to establish an identity. You must get a sense of who you are. The second identity crisis is at midlife when you must give up who you think you are so you can become who you were meant to be. This transition is not easy and is greatly resisted. Midlife is ultimately about the search for true meaning in life. Whenever we ask about meaning we have asked a spiritual question. Midlife is an opportunity for an awakening into a deeper spirituality." - "What is Midlife?"

Connected ba? Tingin ko oo. Medyo din.

Sabi nila midlife daw it refers to the age from 40-50. Naglalaro lang sa ganung digits. At sinabi pa nila, yang mga yan, it is a normal part of maturing. You feel the need to have a change, sometimes a radical one. You question the meaning of life, the validity of decisions and the confusion on who you are, where youre going.

Eh sa edad ko na to, tinatanong ko na din ang meaning ng life eh. Pero di ako masyadong nakafocus dun. Focus ako sa pagdedefine ng buhay ko. Ang storya ng buhay ko.

Hindi pa ako umaabot sa edad na ganun. Hinaharap ko na ngayon ang lahat ng yan.

Pakiramdam ko , medyo nagmi-midlife "challenge" na ata ako. Ayoko talagang sabihing "crisis" ito kasi gusto kong i-psyche ang sarili ko na hindi ako papatalo sa ano man ang nangyayari sa akin ngayon.

Dahil sa masamang dulot ng init ng ulo

Minsan, sa sobrang bilis ng pangyayari at mga reaction,  sa sobrang bilis ng takbo ng panahon nakakalimutan ko nang huminto sandali para amuyin ang mga rosas. Inhale stop dila at exhale stop dila, Ang regalo para sa birthday na pupuntahan ko. Iniisip ko ang deadline ko bukas, magbayad ng upa sa bahay, Kailangan mag-grocery at pumunta ng mall, magbayad ng mga bills. Kaya tuloy kapag napatigil ako, at nagsabing, saan na nga ba ako?

As the old saying goes,

"Ang init ng ulo, napapawi nang kaunti matapos uminom ng alak.” 

(Pero iinit ulit sa kapag naalala ang ginastos)